II SA/Rz 872/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. G. i J. F. na uchwałę Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 9 maja 2013 r.nr XXIX/296/13 w przedmiocie przekazania prowadzenia szkoły stowarzyszeniu - postanawia – odrzucić skargę. W dniu 9 maja 2013 r. Rada Miasta w Strzyżowie podjęła uchwałę Nr XXVI/296/13 w sprawie przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...]. Na powyższą uchwałę w dniu 8 sierpnia 2013 r. skargę wnieśli T. G. i J. F. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 594). Skarga poprzedzona była wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 czerwca 2013 r., wobec którego Rada Miasta w Strzyżowie nie zajęła stanowiska. Skarżący zaskarżyli opisaną uchwałę w części, tj. co do § 1 i § 2 zarzucając: 1) naruszenie przepisów art. 5 ust 5g i 5 h i 5 1 ustawy o systemie oświaty poprzez przekazanie szkoły mimo, że uczy się więcej dzieci niż 70-cioro, brak uzasadnienia uchwały, brak umowy jako załącznika do uchwały, brak zawiadomień podmiotów wskazanych w przepisie art. 5 ust 51 ustawy na 6 miesięcy przed planowanym jej terminem przekazania, 2) naruszenie przepisu art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych w związku z art. 6 pustawy o komisji trójstronnej i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego poprzez brak zaopiniowania projektu uchwały w sprawie przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 11 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...], 3) naruszenie art. 16 ust. 1 Konstytucji RP, że organ samorządu terytorialnego podejmując decyzję o przekazaniu szkoły publicznej kierował się wyłącznie czynnikiem ekonomicznym a argumenty natury ekonomicznej nie mogą być bowiem główną przesłanką przekazania szkoły, 4) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 8 u.s.g., art. 5 ust. 3 i 5 art. 58 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, § 2 i § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz.U. z 2004 r. Nr 46, poz. 438) przez fakt wyzbycia się przez organ prowadzący zadania własnego, ustalonego treścią aktu rangi ustawowej, 5) przepisów statutu, regulaminu Rady Miejskiej poprzez naruszenie przepisów zwołania sesji, terminów, procesowania. Powołując się na podane zarzuty wnieśli o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części ewentualnie jej uchylenie, - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. 5) w odniesieniu do postępowania dowodowego wniosła o: 1) wezwanie burmistrza Strzyżowa do przedstawienia: - wykazu uczniów w 2013r. Szkoły Podstawowej Nr Nr 1 w W. wraz z datami zamian liczby uczniów i dokumentami potwierdzającymi te zmiany, - korespondencji wraz dowodami nadania ze związkami zawodowymi dotyczącymi opiniowania projektu przedmiotowej uchwały, 2) wezwanie Kuratora Oświaty w R. do przedstawienia całej posiadanej dokumentacji związanej z wydaniem opinii uchwały nr XXIX/296/13 Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 9 maja 2013r. w sprawie przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...], - dla wykazania, że manipulowano liczbą dzieci uczących się w szkole Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. i że faktyczna liczba dzieci była i jest powyżej 70-ciu. W uzasadnieniu skargi skarżący powołali orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie swoich twierdzeń. Wskazali, że manipulowano liczba dzieci, aby ta na datę skarżonej uchwały była mniejsza niż 70. Zdaniem skarżących przedmiotowa uchwała narusza ich interes prawny, ponieważ oboje są rodzicami dzieci – uczniów Szkoły Podstawowej w W. Skarżący podkreślili, że ich dzieci mają prawo uczęszczać do szkoły publicznej prowadzonej przez gminę, za którą w aspekcie bezpieczeństwa, warunków edukacyjnych lokalowych, odpowiedni poziom kadry, zapewnienie środków finansowych, odpowiedniej ilości zajęć dodatkowych stosownie do zainteresowań uczniów odpowiada gmina. Przekazanie szkoły Stowarzyszeniu pogarsza sytuację ich dzieci, ogranicza, dnia i zmienia cały zakres naszych praw i obowiązków realizowania obowiązku szkolnego przez dziecko w stosunku do stanu kiedy ten obowiązek szkolny jest realizowany w aktualnym stanie faktycznym kiedy szkoła jest publiczna. Z doświadczenia wiadomo, że w szkole prowadzonej przez stowarzyszenie ilość zajęć dodatkowych jest ograniczona, są łączenia klas, ponieważ Stowarzyszenie nie ma pieniędzy poza tymi, które otrzyma od gmin. Przez to dzieci są dyskryminowane w stosunku do ich rówieśników np. ze S., czy z W. uczęszczające do szkoły nr 2, które są publiczne i tam gmina oprócz subwencji z ministerstwa dopłaca ze środków budżetowych gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Strzyżowie wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podała, że w dniu 9 maja 2013 r. Rada Miejska w Strzyżowie podjęła uchwałę Nr XXVI/296/13 w sprawie przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...]. Na powyższą chwałę skargę wnieśli Pan T. G. i Pani J. F. na podstawie art. 101 ust. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594). Skarga poprzedzona była wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 czerwca 2013 r., wobec którego Rada Miejska w Strzyżowie nie zajęła stanowiska. Zgodnie z powołanym przepisem, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Celem skargi opartej na wskazanej podstawie jest prawa (sądowa) ochrona jednostki (osoby fizycznej lub prawnej) przed bezprawnymi działaniami organów gminy, stanowiącymi ingerencję w sferę jej praw i wolności. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r. w sprawie II OSK 1033/07, skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy jest prawnym środkiem ochrony realnego, ; własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Zaakcentowania wymaga, iż w powołanym przepisie legitymacja skargowa została oparta na odmiennym niż ogólna zasada kryterium - naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, iż skarga oparta o przepis art. 101 ust. 1 ustawy nie stanowi skargi powszechnej (actio popularis), jest bowiem nakierowana na ochronę praw podmiotowych (vide: komentarze do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (w:) B. Dolnicki (red.), M. Augustyniak, R. Cybulska, J. GlumiAska-Pawlic, J. Jagoda, A. fJochymczyk, A. Matan, C. Martysz, T. Moll, A. Wierzbica, Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz, ABC, 2010 i A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki, Samorząd gminny. Komentarz, ABC, 2010, wyd. III.). Tym samym nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego Interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 lutego 2008 r., II SA/Wr 327/07, Wspólnota 2009, nr 11). Legitymacja do wniesienia takiej skargi do Sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą) organu gminy (wyrok SA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, gdyż nie ma ona charakteru actio popularis. Podstawą zaskarżenia stanowić musi bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Oznacza to, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodność co do tego, iż warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały organu gminy jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym,1 kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1016/09, Lex nr 594835, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 października 2008 r., sygn. II SA/Gd 492/08, LEX nr 499841, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II SA/Go 476/10, Lex nr 706654). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca obowiązana była zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały naruszony został jej interes prawny albo uprawnienie poprzez zaistnienie związku między zawartymi w kwestionowanej uchwale postanowieniami, a własną, indywidualną sytuacją prawną wynikającą z prawa materialnego. Musi ona udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza bowiem wykazanie przez skarżącego naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W niniejszej sprawie takiego dowodu naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na indywidualną sytuacją prawną skarżący skutecznie nie przeprowadzili. A ich twierdzenia o pogorszeniu sytuacji dzieci nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach. W poszczególnych jednostkach redakcyjnych artykułu 5 ustawy o systemie oświaty ustawodawca wskazał bowiem, że do szkoły lub placówki przejętej stosuje się przepisy dotyczące szkół i placówek publicznych prowadzonych przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne, z wyjątkiem art. 58 ust. 3-5 (ust. 5i), jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana przejąć prowadzenie szkoły lub U placówki przekazanej, jeżeli osoba prowadząca szkołę lub placówkę nie wykonała polecenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1 lub 2, narusza ustawę lub warunki prowadzenia szkoły lub placówki określone w umowie, o której mowa w ust. 5g. (ust. 5j), a osoba prawna lub fizyczna, która przejęła do prowadzenia szkołę lub placówkę publiczną na podstawie umowy, nie może zlikwidować tej szkoły lub placówki, lecz na wniosek tej osoby jednostka samorządu terytorialnego, która przekazała szkołę lub placówkę, przejmuje jej prowadzenie w trybie określonym w umowie, o której mowa w ust. 5g (ust. 5k). Jak wynika z powyższych przepisów przekazanie prowadzenia szkoły nie rodzi jakichkolwiek, nawet potencjalnych skutków dla uczniów i nie zagraża w jakikolwiek sposób przebiegowi ich edukacji, albowiem przepisy nie dopuszczają możliwości jakiegokolwiek pogorszenia ich sytuacji, czy też wykorzystania przekazania prowadzenia szkoły dla obejścia niewątpliwie bardziej restrykcyjnych przepisów regulujących jej likwidację. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w kolejnym ustępie tego samego artykułu ustawodawca określił obowiązki informacyjne jednostki samorządu terytorialnego związane z przekazaniem szkoły jedynie wobec pracowników szkoły lub placówki oraz zakładowej organizacji związkowej (ust. 51), a więc odmiennie niż w przypadku likwidacji szkoły, gdzie obowiązek informacyjny obejmuje także rodziców uczniów (art. 59 ust. 1). Powyższe bazuje, iż prawodawca nie uważa użytkowników zakładu administracyjnego, którego wadzenie jest przekazywane osobie fizycznej lub prawnej, za podmioty posiadające jakikolwiek interes prawny bądź faktyczny związany, z tym przekazaniem i co za tym idzie zainteresowane nim. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie, m.in. wyroku z dnia 10 października 2012 r., II SA/Po 552/12, gdzie WSA w Poznaniu podkreślił, że "Zawarta w art. 59 ust. 8 u.s.o. instytucja przekazania prowadzenia szkoły przez jednostkę samorządu terytorialnego innej osobie prawnej bądź fizycznej, zasadniczo różni się od instytucji likwidacji szkoły, czy też instytucji przekształcenia szkoły poprzez utworzenie zespołu szkół. Takie zróżnicowanie uznać należy za w pełni racjonalne, ponieważ przekazanie prowadzenia szkoły osobie prawnej bądź fizycznej, odmiennie niż jej likwidacja bądź połączenie z inną szkołą w zespół szkół, nie ma jakiegokolwiek wpływu na sytuację prawną i faktyczną podmiotów będących użytkownikami zakładu administracyjnego, którym niewątpliwie jest szkoła publiczna - to jest uczniów danej szkoły reprezentowanych przez osoby sprawujące nad nimi władzę rodzicielską". Ustalenie zaś braku legitymacji skargowej skarżącego prowadzi do oddalenia skargi bez merytorycznego badania zasadności zarzutów kierowanych wobec zaskarżonego aktu I (vide: wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1342/04, publ.: LEX nr 169312, I wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, publ.: ONSAiWSA z 2005 r. Nr |l, poz. 2, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, publ.: Lex nr 1192482). Ponadto organ wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Zaskarżona uchwała jest jedną z wielu dotyczących zmian w systemie oświaty na terenie gminy Strzyżów polegających głównie na przekształceniu szkół oraz przekazaniu ich prowadzenia stowarzyszeniu. Kwestie dotyczące likwidacji Szkoły Podstawowej Nr 1 w W., poprzedzone były rozmowami ze Stowarzyszeniem [...] na temat jej prowadzenia przez stowarzyszenie oraz kampanią informacyjną wśród mieszkańców W. Dyskutowano na ten temat na zebraniach wiejskich i spotkaniach z rodzicami uczniów. Ostatecznie w dniu 29 marca 2012 r. Rada Miejska w Strzyżowie podjęła Uchwałę Nr XVII/170/12 o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej Nr 1 w W., a następnie uchwałę Nr XXVI/267/13 z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie likwidacji tej Szkoły. Wskutek pism Stowarzyszenia w dniu 9 maja 2013 r. Rada Miejska w Strzyżowie podjęła uchwałę Nr XXVI/296/13 w sprawie przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...], wskazując w podstawie prawnej art. 5g ostawy o systemie oświaty. Zgodnie zt tym przepisem jednostka samorządu terytorialnego, będąca organem prowadzącym szkołę liczącą nie więcej niż 70 uczniów, może przekazać jej prowadzenie osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego lub osobie fizycznej. Decyzję o przekazaniu szkoły odejmuje organ stanowiący j.s.t. w drodze uchwały, po wcześniejszym uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad daną szkołą. Możliwe jest zastosowanie dwojakiego trybu postępowania. Organ stanowiący najpierw podejmie uchwałę o przekazaniu szkoły, którą następnie przekaże kuratorowi oświaty, w celu uzyskania opinii. Może także najpierw wystąpić do kuratora oświaty o wydanie opinii, a następnie podjąć uchwałę o przekazaniu szkoły. W przedmiotowej sprawie pismem z 8.04.2013 r.5 Nr [...], Burmistrz Strzyżowa przesłał projekt przedmiotowej uchwały do zaopiniowania Kuratorowi Oświaty, który wydał pozytywną opinię w sprawie zamiaru przekazania prowadzenia szkoły (pismo z 16.04.2013 r., Nr [...]). Projekt uchwały przekazany też został związkom zawodowym do zaopiniowania w trybie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. W ustawowym terminie ZNP nie przedstawił opinii, zaś NSZZ "[...]" przedstawił opinię pozytywną. Nieuzasadniony jest zatem zarzut o braku opinii związków zawodowych. Ważną również kwestią jest charakter prawny uchwały rady gminy. Ze względu na to, że , dotyczy ona konkretnej czynności (przekazania prowadzenia szkoły) nie ma ona charakteru aktu prawa miejscowego. Nie będzie zatem podlegała publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ustawa jednak nie wskazuje, jakie warunki szkoła powinna spełniać, aby mogła być przekazana podmiotowi prywatnemu. Jedyną przesłanką wskazaną w ustawie jest liczba uczniów. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że zgodnie z wykazem uczniów przekazanym przez Dyrektora Szkoły, liczba uczniów, w chwili podejmowania uchwały wynosiła 68, a więc nie przekraczała 70. Przy czym warto zauważyć, że liczba ta obejmowała zarówno z uwzględnieniem ich potrzeb, zainteresowań, uzdolnień, rodzaju i stopnia niepełnosprawności, jest podstawową jednostką organizacyjną przedszkola. Równocześnie przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi jednoznacznie, że struktura organizacyjna szkoły podstawowej obejmuje klasy I-VI. Reasumując, stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 5g ustawy o systemie oświaty, pozwalające na przekazanie prowadzenia Szkoły Podstawowej Nr 1 w W. im. [...] Stowarzyszeniu [...]. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi przepisów o przekazaniu szkoły nie można stosować analogicznie do przepisów o likwidacji. Przekazanie na mocy art. 5g następuje zasadniczo w odmiennym trybie i jakiegokolwiek zastosowania w sprawie nie znajdą zarówno uregulowania, jak i dorobek orzeczniczy i dorobek nauki prawa odnoszący się do likwidacji szkół publicznych albowiem ustawodawca sposób jednoznaczny wskazał, w art. 59 ust. 8 ustawy o systemie oświaty, iż przepisów dotyczących likwidacji szkół zawartych w art. 58 ust. 1-5 tej samej ustawy nie stosuje się w razie przekazania przez jednostkę samorządu terytorialnego prowadzenia szkoły lub placówki publicznej osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego lub osobie fizycznej. Celem bowiem wprowadzonych zmian było właśnie uchronienie małych szkół przed likwidacją, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Szkoła przekazana podmiotowi prywatnemu musi pozostać szkołą publiczną. Podmiot prywatny prowadzący taką szkołę nie może jej zlikwidować. Na wniosek tego podmiotu j.s.t. przejmuje prowadzenie tej szkoły. Jednostka samorządu terytorialnego, która przekazała prowadzenie szkoły, sprawuje nadzór nad przestrzeganiem postanowień umowy przez nowy organ prowadzący. W sytuacji niewywiązywania się z umowy, szkoła zostaje odebrana podmiotowi prywatnemu. Można twierdzić, że przekazywanie prowadzenia szkół osobom prawnym innym niż j.s.t. oraz sobom fizycznym, z punktu widzenia ucznia, a także rodzica jest korzystne. Ograniczenie liczby uczniów do 70 wskazuje, że przekazane mogą zostać wyłącznie szkoły małe, nierentowne dla j.s.t. Przekazanie prowadzenia takiej szkoły podmiotowi prywatnemu należy postrzegać jako szansę dla jej rozwoju oraz dalszego istnienia. Ustawodawca wykazał troskę o ochronę prawną uczniów. Zagwarantował publiczny status tych szkół, a więc przede wszystkim ich bezpłatność. Szczególnie ważny jest zapis art. 5k, który uniemożliwia liwidowanie szkoły przez podmiot prywatny. Również zarzuty o nieprawidłowościach w odbyciu sesji Rady Miejskiej w Strzyżowie, na której podejmowana była zaskarżona uchwała są bezpodstawne. Skarżący w ogóle nie skonkretyzowali na czym miałyby polegać te nieprawidłowości, wobec czego trudno się do takich zarzutów ustosunkować. Procedurę zwołania i przebieg sesji dokumentują załączone zawiadomienie o zwołaniu sesji z jej porządkiem i lista obecności oraz protokół zatwierdzony przez Radę Miejską. Zdaniem rady sesja odbyła się w sposób prawidłowy i podjęte na niej uchwały są zgodne z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę wnioski przedstawione na wstępie są uzasadnione i zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Odnosząc się natomiast do kwestii zachowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego to zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów - sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. W niniejszej sprawie skarżący spełnili warunek dopuszczalności skargi, bowiem przed wniesieniem skargi do Sądu wezwali Radę Miejską w Strzyżowie pismem z dnia 8 czerwca 2013 r. (koperta w aktach administracyjnych) do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Skoro zatem organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa to w przedmiotowej sprawie terminem, w jakim skarżący powinni byli wnieść skargę do sądu był termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia przez nich do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co jak wskazano wyżej miało miejsce w dniu 8 czerwca 2013 r. Termin ten minął bezskutecznie w dniu 7 sierpnia 2013 r. Skargę wniesioną w dniu 8 sierpnia 2013 r. (koperta, karta 9 akt sprawy) należało więc odrzucić jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a.