II SA/Rz 900/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze sprzeciwów A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i A. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r.nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. odrzuca sprzeciw A. K.; II. uchyla zaskarżoną decyzję; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [....] kwotę 617 zł /słownie: sześćset siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zarządza na rzecz A. Sp. z o.o. w [...] zwrot nadpłaconego wpisu w kwocie 400 zł /słownie: czterysta złotych/. Przedmiotem sprzeciwu [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka") oraz A.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], uchylająca decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że w/w Spółka wystąpiła do Burmistrza [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr 563 w obrębie nr [....] [...], gm. [...]. Kolejną już wydaną w tej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. organ odmówił ustalenia lokalizacji, jednak rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. sygn. II SA/Rz 196/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił w/w decyzję Kolegium, w konsekwencji czego SKO wydało decyzję z dnia [...] marca 2015 r. ponownie uchylającą decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Rz 674/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji SKO z dnia [...] marca 2015 r. Od powyższego wyroku Kolegium wniosło skargę kasacyjną, po rozpatrzeniu której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 486/16 uchylił pkt 1 w/w wyroku WSA w Rzeszowie i jednocześnie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. W międzyczasie pomimo nieprawomocnego wyroku tut. Sądu, Burmistrz przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy i decyzją z dnia [...] maja 2015 r. odmówił ustalenia na wniosek Spółki lokalizacji inwestycji celu publicznego, a SKO decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 60/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Burmistrz odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a SKO decyzją z dnia [...] marca 2016 r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Spółka wniosła kolejną skargę na w/w decyzję SKO z dnia [...] marca 2016 r. i wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 745/16 tut. Sąd uchylił to rozstrzygnięcie oraz poprzedzającą je decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2015 r. Tymczasem po wyroku tut. Sądu sygn. akt II SA/Rz 60/16, uchylającym decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r., Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. SKO uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] maja 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja SKO z dnia [...] lutego 2017 r. stała się przedmiotem sprzeciwu Spółki w niniejszym postępowaniu sądowym. Ponadto w dniu 27 września 2017 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo A.K. zatytułowane jako "skarga" na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2017 r. Wskazaną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Burmistrz [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt. 1, art. 51 ust.1 pkt. 2, art. 52, art. 54 u.p.z.p. oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 poz. 267 – dalej: "K.p.a."), po raz kolejny odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w przedsięwzięcia. Motywując swoje rozstrzygniecie organ wyjaśnił, że inwestor nie wykonał wezwania organu z dnia 14 kwietnia 2015 r. do uzupełnienia wniosku inicjującego postępowanie poprzez określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Niekompletność wniosku, a tym samym niemożność ustalenia czy inwestycja odpowiada wymogom przepisów szczególnych zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) legła u podstaw do wydania decyzji odmownej. W odwołaniu Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja narusza art. 56 u.p.z.p., bowiem nie wskazano w niej przepisu, z którym inwestycja byłaby sprzeczna, a nadto, projekt decyzji nie został sporządzony przez uprawnioną osobę. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono też art. 6, 7 i 8 k.p.a., a także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W ocenie odwołującej wniosek był kompletny i niezasadne było wzywanie Spółki do składania kolejnych informacji objętych wnioskiem, a ponadto to na organie spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], wydaną za skutek wyroku tut. Sądu z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 60/16, SKO w [...] ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Kolegium zakres zebranego w sprawie materiału dowodowego nadal nie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Za kluczowe znaczenie w tym względzie Kolegium uznało treść przepisów art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. oraz § 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164 poz. 1589). W treści uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił znaczenie w/w przepisów. Wskazał, że zebrany w sprawie materiał nie pozwala na określenie po pierwsze sposobu, w jaki organ lokalizacyjny miałby zrealizować narzuconą przez te regulacje funkcję chroniącą dobro publiczne w postaci: środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 z późn. zm. – dalej: "p.o.ś."), z egzemplifikacją wpływu na: powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami środowiska, które inwestycja może zakłócać, zaś po drugie warunków zachowania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska w zakresie potrzeb ochrony przed polami elektromagnetycznymi (art. 72 ust. 1 pkt 6 p.o.ś.) w postaci opracowania mającego walor analizy ekofizjograficznej wymaganej przez art. 72 ust. 4 p.o.ś. w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań fizjograficznych (Dz.U. z 2002 r. Nr 155 poz. 1298). Ponadto w aktach brak było dowodu wymaganego przepisami art. 73 ust. 3 p.o.ś. oraz opracowania wymaganego przez art. 73 ust. 1 pkt 1-3 p.o.ś. wykazującego, czy i jakie prawne formy ochrony przyrody zostały ustanowione na analizowanym obszarze oraz czy inwestycja obejmuje tworzone w przepisanych trybach: obszar ograniczonego użytkowania, strefę przemysłową, strefę i formę ochrony wód. W sprzeciwie od powyższej decyzji Spółka [...] wniosła o uchylenie jej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę powyższego zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to: 1. art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do ocen prawnych i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych: w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 196/14, z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 647/15 oraz z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 60/16, 2. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym oraz nie wykazano przyczyn zasadności nie przeprowadzenia przez organ II instancji ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego, 3. art. 15 k.p.a., bowiem organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę, 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie go w postępowaniu i brak orzeczenia, co do istoty sprawy, 5. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak właściwego wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn, które uzasadniałyby uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, brak wyjaśnienia w jakim zakresie sprawa nie została wyjaśniona i dlaczego wyjaśnienie tego zakresu ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, niewyjaśnienie, dlaczego, z jakich przyczyn organ II instancji uznaje za niewiarygodny dowód w postaci dokumentu prywatnego zatytułowanego: "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 roku, Nr 213, poz. 1397)" i czy dane w nim zawarte to dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, 6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i tym samym nie działanie organu II instancji na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, 7. art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ II instancji przy ocenie czy zamierzenie inwestycyjne Skarżącej zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszelkich dokumentów przedstawionych przez Skarżącą, a także nieuwzględnienie opinii RDOŚ z dnia 8 lipca 2013 r., gdzie stwierdzono że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem należącym do grupy mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 8. art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nie działanie w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 52 ust. 2 lit. c u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w zakres danych charakteryzujących wpływ na środowisko planowanej do realizacji przez [...] inwestycji wchodzi sporządzenie "analizy", której przepisy prawa nie wymagają od inwestora o ściśle określonej przez organ treści, a tym samym naruszenie również art. 52 ust. 3 u.p.z.p., 2. art. 3 pkt 39 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 72 ust. 4 w zw. z art. 73 ust. 3 p.o.ś. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wspomniane przez organ opracowania ekofizjograficzne stanowią podstawę określenia wymagań w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i sporządza je nie inwestor aplikujący o wydanie decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego a organ uchwalający wyżej wspomniany akt prawa miejscowego, 3. art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez uzależnienie wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, w tym wypadku opisanych w art. 72 p.o.ś. W złożonym od tej samej decyzji sprzeciwie, zatytułowanym jako "skarga" A.K. wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji, stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu administracji. Jako podstawę powyższego wskazała: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 6, 7 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie i niezgodność ocen organu orzekającego dotyczących uwzględnienia interesów miejscowej ludności i ich wniosków oraz zaniechanie rzetelnego zbadania sytuacji i argumentów stron, przy jednoczesnym bezpodstawnym przyjęciu, że cel ustawy został osiągnięty, 2. art. 144 w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, 3. art. 32 Konstytucji RP i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równości obywatela wobec prawa oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, co może narazić skarżącą na szkody oraz narusza jej prawa majątkowe, II. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: 1. art. 6, 7, 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. polegające na wybiórczym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niedopełnienie spoczywającego na organie administracji obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a naruszenie to miało istotny wpływ na jej wynik, a w szczególności: - brak bezstronności, poprzez wskazanie, że Kolegium pragnęło osiągnąć stan kompletności materiału dowodowego już decyzją z dnia [....] października 2015 r. "dając stosowne wytyczne Burmistrzowi, aby decyzja okazała się pozytywna dla inwestora", - błędne przyjęcie, że inwestycja projektowana jest w obszarze zwartej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, w sposób wymagający ulokowania jej w odległości 20 m od najbliższych zabudowań, podczas gdy w rzeczywistości odległość ta wynosi 10 m, - brak zastosowania się przez Kolegium w ponownie prowadzonym postępowaniu do wskazań i oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 196/14, 2. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji gdy decyzja organu I instancji nie była dotknięta błędami natury prawnej, a postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji nie było dotknięte poważnymi brakami, których ewentualne uzupełnienie mogło nastąpić w postępowaniu odwoławczym, natomiast wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe, lecz wyłącznie wówczas, gdy należało uzupełnić postępowanie z uwzględnieniem treści art. 136 k.p.a., ponieważ treść art. 138 § 2 oraz jego wyjątkowy charakter nie pozwala na rozszerzającą interpretację, 3. art. 8 i 107 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na powyższe zarzuty, Kolegium podtrzymało w całości argumentację zawarta w treści kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: I. Sprzeciw Spółki [...] z o.o. okazał się zasadny z przyczyn, które WSA obowiązany był dostrzec i uwzględnić z urzędu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Zaskarżona do WSA decyzja SKO została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Dlatego wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego sprzeciw, nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151a § 3 p.p.s.a.. Reasumując, tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu. Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2653/14, CBOSA). Sąd po przeanalizowaniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wszczętej ze sprzeciwu Spółki [...] z o.o. doszedł do wniosku, że SKO naruszyło art. 138 § 2 K.p.a., bowiem w sprawie nie zaistniały przyczyny określone w tym przepisie. Decyzję Organu pierwszej instancji należało usunąć z obrotu prawnego, lecz na innej podstawie prawnej niż zastosowany art. 138 § 2 K.p.a. WSA rozpoznając sprzeciw Spółki zobowiązany był uwzględnić skutki wyroku NSA z 16 listopada 2017 r., o sygn. II OSK 486/16, CBOSA. Na mocy tego wyroku Sąd odwoławczy po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. II SA/Rz 674/15, m.in. uchylił decyzję SKO w [...] z dnia [...] marca 2015 r., o nr [...]. Dla oceny sprzeciwu Spółki kluczowe jest to, że uchyloną przez NSA decyzją, Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r., o nr [...], o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W celu uporządkowania chronologii zdarzeń procesowych, wskazać należało, że po decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Burmistrz Gminy [...] wydawał kolejne decyzje w tym decyzję z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...], uchyloną przez SKO na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., o nr [...], czyli decyzją stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania. Nie sposób zaprzeczyć, iż w wyniku kasacyjnego wyroku NSA z dnia z 16 listopada 2017 r., o sygn. II OSK 486/16, CBOSA, powstał stan, w którym istnieją w obrocie prawnym dwie decyzję administracyjne Burmistrza Miasta [...]: pierwsza z dnia [...] listopada 2013 r., o nr [...], druga z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...], rozstrzygające w tej samej sprawie administracyjnej, tj. sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku Spółki w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w gminie [...]. W chwili wydawania przez SKO decyzji kasacyjnej z dnia [...] lutego 2017 r., o nr [...], Kolegium musiało wziąć pod uwagę ewentualność, że na skutek czynności orzeczniczych sądu administracyjnego zostanie "odkryta" nieostateczna decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., o nr [...], o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO obowiązane było uwzględnić, że WSA wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., o sygn. II SA/Rz 674/15, stwierdziło nieważność decyzji tego organu z dnia [...] marca 2015 r., o nr [...], który to wyrok Kolegium zaskarżyło do NSA. Dlatego do czasu ostatecznego rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA, zarówno organ pierwszej instancji jak również SKO zobligowane były powstrzymać się na zasadzie zawieszenia postępowania od rozstrzygania sprawy lokalizacji inwestycji Spółki [...] z o.o., aby uniknąć sytuacji w których ta sama sprawa zostanie rozstrzygnięta kilkoma decyzjami administracyjnymi. Naruszenie przez SKO przepisu art. 138 § 2 K.p.a. polega więc na tym, że Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i nakazało w określony sposób powtórzyć postępowanie, nie dostrzegając, iż toczy się postępowanie kasacyjne przed NSA, które może doprowadzić do usunięcia decyzji administracyjnej Kolegium z dnia [...] marca 2015 r., o nr [...], w oparciu o którą to Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję kontrolowaną przez SKO w trybie instancyjnym z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...]. W tej sytuacji wykonanie przez Burmistrza Miasta [...] wytycznych wynikających z treści kontrolowanej przez Sąd decyzji SKO (z [...] lutego 2017 r., nr [...]) i wydanie kolejnej decyzji, spowodowałoby kontynuowanie stanu, w którym sprawa administracyjna byłaby rozstrzygnięta dwoma decyzjami administracyjnymi Organu pierwszej instancji. W chwili rozpoznawania sprawy przez Sąd nieostateczna decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...], jest obarczona istotną wadą procesową w postaci oparcia się na decyzji administracyjnej SKO, która została po wydaniu tej decyzji uchylona przez NSA. Wada o jakiej mowa została wyraźnie wskazana w odniesieniu do decyzji ostatecznych w treści art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Na ten aspekt wadliwości decyzji kasacyjnej zwrócił uwagę WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z dnia 20 lutego 2018 r., o sygn. II SA/Rz 745/16, którym to w wyniku rozpoznania skargi Spółki [...] z o.o. Sąd uchylił wydaną w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie decyzję SKO z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]. Zdaniem WSA w ustalonych realiach procesowych, wynikających z konieczności kierowania się wyrokiem NSA z dnia 16 listopada 2017 r., o sygn. II OSK 486/16, CBOSA, nie można było stwierdzić zaistnienia podstaw do zastosowania przez SKO art. 138 § 2 K.p.a. Kolegium rozpoznając odwołanie winno było wstrzymać się z orzekaniem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi, a następnie doprowadzić do usunięcia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...]. Innymi słowy, w aktualnej sytuacji wywołanej wyrokiem NSA, należy doprowadzić do stanu, w którym możliwe stanie się rozpoznanie odwołania złożonego od nieostatecznej decyzji tego Organu z dnia [...] listopada 2013 r., o nr [...], przy uwzględnieniu wytycznych wynikających z powołanego wyżej wyroku NSA z 16 listopada 2017 r. Z uwagi na ograniczenia wynikające z regulacji dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego na skutek złożenia sprzeciwu, WSA nie mógł zastosować kompetencji kasacyjnych względem decyzji Burmistrza poprzedzającej decyzję SKO. Otóż według art. 151a § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Z treści powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że kompetencje kasacyjne Sądu nie sięgają decyzji organu pierwszej instancji. Dlatego też zadanie wyeliminowania nieostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2015 r., o nr [...], musi zostać zrealizowane przez właściwe w sprawie organy administracji. Przedstawione przyczyny zadecydowały o konieczności uwzględnienia sprzeciwu Spółki [...] z o.o. na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. Określone w pkt IV wyroku zarządzenie o zwrocie nadpłaconego wpisu wydano na podstawie art. 225 P.p.s.a. II. Jednocześnie Sąd zobligowany był do odrzucenia sprzeciwu złożonego przez A.K. z tych samych przyczyn, które to zostały wskazane w prawomocnym postanowieniu WSA z dnia 11 lipca 2017 r., o sygn. II SA/Rz 448/17. Zauważyć bowiem należało, że Prezes SKO w [...] odpowiadając na zapytanie WSA dotyczące tego czy została ogłoszona decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2017 r., o nr [...], w piśmie z dnia 9 października 2017 r. poinformował, że w/w decyzja Organu nadal nie została ogłoszona poprzez obwieszczenie. Za prawomocnym już postanowieniem WSA z 11 lipca 2017 r., o sygn. II SA/Rz 448/17, należało powtórzyć, iż postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zostało wszczęte przed 1 czerwca 2017 r. W myśl art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Taki sposób zawiadamiania stron oznacza, że doręczenie decyzji uznaje się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, stosownie do art. 49 K.p.a. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. (zob. art. 16 ustawy nowelizującej K.p.a. z dnia 7 kwietnia 2017 r.). Ponieważ Kolegium pomimo prawomocnego już postanowienia WSA nie dokonało wymaganego obwieszczenia swej decyzji z [...] lutego 2017 r., o nr [...], to w świetle art. 49 K.p.a. w stosunku do A.K., która nie jest inwestorem ani właścicielem działki o nr 563, nie rozpoczął bieg termin określony w art. 64c § 1 P.p.s.a. w myśl którego sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Wobec tego wniesiony przez A.K. sprzeciw jest przedwczesny, przez co niedopuszczalny i podlega odrzuceniu, o czym należało orzec w punkcie I wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64c § 1 P.p.s.a. oraz art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem o wydanej decyzji dotychczas nie obwieszczono jak również nie doręczono jej A.K. na piśmie, to nie ziścił się wobec niej warunek doręczenia, o którym mowa w art. 64c § 1 P.p.s.a. i art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie nie podlega kwestii, że w/w decyzja SKO została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki, co umożliwiło merytoryczne rozpoznanie złożonego przez ten podmiot sprzeciwu. Z tych przyczyn sprzeciw A.K. został przez WSA odrzucony. O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.