II SA/Rz 911/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. B. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przyznania adw. B. R. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy R. B. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II OZ 1040/11 przyznał jej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 3 stycznia 2012 r. wpłynęła do Sądu opinia prawna sporządzona przez wyznaczonego dla skarżącej adw. B. R., w której wskazał on na brak podstaw do wniesienia od w/w wyroku WSA w Rzeszowie skargi kasacyjnej. Rozpoznając zawarty w tej opinii wniosek adwokata o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Abstrahując od niewątpliwie podjętych przez pełnomocnika czynności których efektem było sporządzenie przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia w sprawie skargi kasacyjnej oraz niezależnie od poniesionych przez niego kosztów udzielonej przez niego w ten sposób skarżącej pomocy prawnej należy zwrócić uwagę na treść § 20 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak wynika z powyższego, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Wg stanowiska Sądu Najwyższego, niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu (postanowienie z dnia 14 października 1998 r. II CKN 687/98). Stanowisko takie wynika również z postanowienia NSA z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające (takie stanowisko zostało zaprezentowane również w postanowieniu tegoż Sądu z dnia 8 grudnia 2009 r. II GZ 273/09). Brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 20 powołanego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Z tego też powodu nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. /zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. II FSK 862/05 tryb ten dotyczy jedynie ogólnych wymogów pisma procesowego, zdefiniowanych w art. 46 P.p.s.a./, a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316). Skoro zatem wniosek fachowego pełnomocnika jakim jest ustanowiony w niniejszej sprawie dla R. B. adwokat nie zawiera wymaganego oświadczenia, brak jest podstaw do jego uwzględnienia w zakresie przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.