II SA/Rz 93/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- II SA/Rz 93/16 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi AK, MK, prowadzących działalność w formie spółki cywilnej [...], jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o nałożeniu na AK, PK kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. W podstawie prawnej tej decyzji GITD powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." oraz art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d.". Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie kontroli w spółce [...] w dniach 3 – 18 marca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w okresie objętym kontrolą skarżący wykonywali przewozy dzieci do szkół i przedszkola na terenie [...]. Przewozy odbywały się na podstawie trzech umów o świadczenie usług przewozowych: I. umowy z 30.08.2013 roku zawartej z Przedszkolem Publicznym im. [...] na dowóz uczniów w okresie 3.09.2013 r. do 27.06.2014 r. na trasie [...] według szczegółowych tras (przystanków) i godzin określonych w załączniku nr 1 do umowy w dniach nauki szkolnej; II. umowy z 30.08.2013 roku zawartej z Zespołem Szkół w [...] na dowóz uczniów w okresie 3.09.2013 r. do 27.06.2014 r. w określonych w umowie godzinach na trasie: [...] według szczegółowych tras (przystanków) i godzin określonych w załączniku nr 1 do umowy w dniach nauki szkolnej; III. umowy z 30.09.2013 r. zawartej ze Szkołą Podstawową nr [...] na dowóz uczniów w okresie 1.10.2013 r. do 27.06.2014 r. oku w godzinach 7:10 - 7:30, 14:50 - 15:10 na trasie: [...], według szczegółowych tras (przystanków) i godzin określonych w załączniku nr 1 do umowy w dniach nauki szkolnej. Organ uznał, że przewozy świadczone w ramach opisanych wyżej umów świadczone były na ustalonych trasach i w określonych godzinach przyjazdu i odjazdu oraz na rzecz zamkniętej grupy osób, a zatem stanowią przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., który wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia na przewozy regularne specjalne. AK, MK takiego zezwolenia nie posiadali, w związku z czym decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na nich karę pieniężną w wysokości 15.000 zł (8.000 zł za każdą z realizowanych umów, przy uwzględnieniu maksymalnej wysokości kary określonej w art. 92a ust. 3 pkt 2 u.d.t.). Po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił opisaną wyżej decyzję WITD i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie, czy w okresie objętym kontrolą skarżący istotnie wykonywali przewozy regularne osób. Dołączone do akt sprawy umowy wskazują, że skarżący przewozy takie wykonywali, jednakże w toku postępowania do organy wpłynęły oświadczenia dyrektorów placówek mogące świadczyć, że rzeczywista realizacja umów odbiegała od ich zapisów. Tymczasem treść umowy o usługi przewozowe stanowi kluczowy dowód do nadania przewozom przymiotu regularności, co z kolei warunkuje konieczność uzyskania na te przewozy stosownego zezwolenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1, 6 i 7 oraz l.p. 2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył na AK, PK karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. W uzasadnieniu organ podał, że realizując wskazania organu wyższego stopnia, uzyskał wyjaśnienia dyrektorów szkół i przedszkola w [...] w sprawie przestrzegania przez skarżących postanowień umów na wykonywanie przewozów uczniów do ww. placówek. Z wyjaśnień tych wynika, że na przestrzeni całego roku szkolnego godziny przejazdów ulegały zmianom podyktowanym różnymi godzinami rozpoczęcia zajęć szkolnych, a także organizacją imprez szkolnych i wycieczek, różnymi wydarzeniami i uroczystościami szkolnymi. Trasa przejazdu była również zmieniana ze względu na nieprzejezdność dróg w okresie zimowym Przesłuchani w charakterze świadków dyrektorzy ww. placówek zeznali ponadto, że miejsca i godziny, w których dzieci były odbierane i przywożone, były znane dzieciom i rodzicom i określały je załączniki do umów. W odniesieniu do niektórych przystanków, dowóz był realizowany w zależności od potrzeb i warunków atmosferycznych, niejednokrotnie też dzieci korzystały z dowozu autokarem tylko w jedną stronę (były odbierane przez rodziców). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przesłuchał również MK. Z jego zeznań wynikało, że przewozy były wykonywane na podstawie umów zawartych ze Szkołą Podstawową nr [...], Zespołem Szkół w [...] oraz Przedszkolem Publicznym w [...], ale nie zawsze zgodnie z harmonogramem czasu pracy kierowców, z uwagi na zmiany rozkładu zajęć w placówkach. Wskazane wyżej okoliczności sprawy zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uprawniały do zakwalifikowania przewozu z dnia kontroli jako przewozu regularnego specjalnego. Przewóz świadczony przez skarżących miał bowiem niepubliczny charakter, był ogólnodostępny i dotyczył określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Regularność wykonywania przewozów potwierdzają dostarczone przez skarżących wykresówki. To z kolei obligowało do nałożenia na skarżących kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W odwołaniu od tej decyzji AK, MK zarzucili błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące niezasadnym nałożeniem na nich kary pieniężnej, zaś przed wydaniem decyzji organ nie powiadomił ich o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego. Podnieśli, że w toku postępowania przedstawili szereg dowodów na to, że przewozy wykonywane na rzecz gminy nie miały charakteru regularnego. Organ pominął bowiem zapisy zawarte na wykresówkach kierowcy MK, które potwierdzały nieregularność przewozów. Ponadto przeprowadzone dowody z przesłuchania w charakterze świadków dyrektorów szkół, również potwierdzają, że przewozy wykonywane były różnymi trasami, w różnych godzinach oraz w zależności od potrzeb zlecającego i warunków atmosferycznych. Zatem wobec odmiennych wniosków, jakie płyną z treści zeznań świadków, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na umowach zawartych z poszczególnymi instytucjami było nieprawidłowe. Organ pominął również okoliczność w postaci przeprowadzenia w analogicznym okresie kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy, która nie stwierdziła popełnienia naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem odwołujących przewozy uczniów do szkół są zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozu, czego dowodem są przepisy ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wchodzące w życie 1 stycznia 2017 roku, a jest to związane z trudnościami ze sporządzeniem harmonogramu przewozów, chociażby z przyczyn związanych z przewozami na uroczystości szkolne, rekolekcje, uroczystości państwowe, warunki atmosferyczne (zawieszenie zajęć szkolnych z powodu niskiej temperatury), inne zdarzenia nadzwyczajne. Warunek przewozu określonej grupy osób również często nie jest spełniony, bowiem przewozi się uczniów różnych klas, w różnej liczbie. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była słuszna, gdyż podczas przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli w sposób nie budzący wątpliwości wykazano wskazane w kwestionowanej decyzji naruszenia obowiązujących przepisów. Ponadto w ocenie GITD materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że skarżący nie wykazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, a które jednocześnie stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że argument strony dotyczący wykonywania przewozów nie mających charakteru regularnego jest bezzasadny. Analiza zawartych umów na przewóz uczniów do szkół i przedszkola w [...] wykazała bowiem, że skarżący zobowiązali się do wykonywania usług przewozu uczniów według harmonogramów przewozów stanowiących załączniki do tych umów. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za nieregularne przewozów, które ulegały zmianom co do godzin przyjazdu lub odjazdu w związku z uroczystościami szkolnymi, wycieczkami lub zawodami sportowymi, gdyż są to zdarzenia mające miejsce stosunkowo rzadko. GITD podkreślił przy tym, że przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego nie chodzi o to, żeby uczniowie z różnych klas byli przewożeni o tej samej porze, lecz aby byli to uczniowie danej szkoły - grupę osób, której dotyczy przewóz regularny specjalny, mają tworzyć uczniowie danej szkoły, natomiast nie muszą to być stale te same osoby. Organ odwoławczy podkreślił, że dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że strona wykonywała przewozy o charakterze regularnym jest uzyskanie przez skarżących w dniu 30 kwietnia 2014 roku zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]. W odniesieniu natomiast do przywołanego przez skarżących argumentu w postaci zmiany zasad wykonywania przewozów osób począwszy od 1.01.2017 r. organ podał, że każda decyzja administracyjna wydawana jest indywidualnie, po zebraniu materiału dowodowego i rozpatrzeniu okoliczności danej sprawy, w oparciu o przepisy prawa obowiązujące na dzień jej wydania. Wskazał również, że po wejściu w życie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym zasady wykonywania przewozu regularnego specjalnego nadal będą regulowane w ustawie o transporcie drogowym, zmieni się jedynie sposób wykonywania przewozu regularnego będącego tzw. publicznym transportem zbiorowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie AK, MK wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie stwierdzonego naruszenia przepisów u.t.d. oraz "w zakresie naruszeń czasu pracy" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenia postępowania z naruszeniem naczelnych zasad k.p.a., błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i niewskazanie w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez skarżących stwierdzonych naruszeń przepisów u.t.d. Ponadto zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie poinformował skarżących o prowadzonym postępowaniu, jak i nie powiadomił stron przed wydaniem rozstrzygnięcia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego; II. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez nieprzeprowadzenie ocen istnienia (lub braku) wyszczególnionych w tej regulacji okoliczności egzoneracyjnych; III. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w pomimo, że stan faktyczny sprawy nie może stanowić podstawy do nałożenia kary. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli zarzuty sformułowane we wniesionym odwołaniu od decyzji. Zarzucili również pominięcie wniosków dowodowych skarżących, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania "właściciela firmy" oraz kierowców, na okoliczność braku zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak również postępowanie poprzedzające jej wydanie takich wad i uchybień nie zawierają. W niniejszej sprawie niesporne jest zawarcie umów pomiędzy [...] a dyrektorami placówek oświatowych na dowóz uczniów w roku szkolnym 2013/2014, kontrowersje pomiędzy organami a skarżącymi budzi natomiast zakwalifikowanie tych przejazdów jako przewozów regularnych specjalnych. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, natomiast przewóz regularny specjalny, to według art. 4 pkt 9 u.t.d., niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. W myśl z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonywanie w krajowym transporcie drogowym zarówno przewozów regularnych, jak i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, wydanego przez właściwy organ, w zależności od zasięgu tych przewozów. Już z przytoczonych definicji ustawowych, jak i z wymogu uzyskania odrębnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wynika, że przewóz ten cechuje wiele odrębności. Przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Dlatego nie ma podstaw do tego, aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Dla uznania przewozu za regularny, nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) określonych w art. 4 pkt 7 u.t.d. Podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (por. wyroki NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2180/13, LEX nr 1769745 i z dnia 19 kwietnia 2013 r. II GSK 165/12, LEX nr 1337102). W wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. II GSK 305/14, LEX nr 1666191, Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że z przewozu regularnego specjalnego nie może skorzystać każdy chętny pasażer, co oznacza tym samym, że przewóz taki nie musi odbywać się na trasie z klasycznym oznaczeniem przystanków, jak również na takich przystankach nie musi być zamieszczony rozkład jazdy kursującego środka transportu. Nie musi też występować klasyczna opłata za bilet. Wystarczy, że przewóz ten będzie odbywał się zgodnie z harmonogramem znanym pasażerom – uczniom i ich rodzicom. Przy ustalaniu, czy zachodzi regularność przewozów należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika określoną w danym czasie systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu. W ocenie Sądu wszystkie te cechy posiada przewóz uczniów realizowany przez firmę skarżących na podstawie umów z 30.08.2013 r. i 30.09.2013 r. zawartych z Przedszkolem Publicznym, Zespołem Szkół oraz Szkołą Podstawową nr [...] w [...]. Eksponowane przez skarżących zmiany harmonogramu przejazdów, wynikające z konieczności uwzględnienia potrzeb uczniów, uroczystości szkolnych, nadzwyczajnych wydarzeń, nie pozbawiają transportu cech regularności. Prawidłowa jest bowiem taka ocena pojęcia regularności w definicji przewozu regularnego specjalnego, która uwzględnia pewne zróżnicowanie w zależności od potrzeb użytkowników (pasażerów). Wymóg regularności wykonywania przewozu specjalnego nie wyklucza zatem możliwości zmiany czasu i trasy przewozu z uwagi na potrzeby uczniów (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 927/14, z dnia 29 października 2015 r., sygn. II GSK 1993/14). Jednocześnie "regularność" ta rozumiana jako powtarzalność, systematyczność odróżnia przewozy regularne od okazjonalnych. Powszechnie przyjęte w orzecznictwie rozumienie pojęcia "przewozy regularne specjalne" jest również zgodne z definicją "szczególnych usług regularnych" zawartą w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – w art. 2 pkt 3, który stanowi, że szczególne usługi regularne oznaczają usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów . Podkreślić należy, że poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem (Dz.U.UE.L92.74.1) w art. 2 "definicje" wskazywało przykłady przewozów regularnych specjalnych, wymieniając m. in. przewozy do szkół. Ust. 1.2 stanowił "Usługi, bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim takie usługi są wykonywane zgodnie z warunkami określonych w pkt 1.1., uważa się za usługi regularne. Usługi takie są zwane dalej "specjalnymi usługami regularnymi". Specjalne usługi regularne obejmują: a) przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania; b) przewóz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji (...). Fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług." W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie może być zatem wątpliwości co do tego, że przewozy objęte 3 umowami zawartymi przez [...] z dyrektorami placówek oświatowych w [...] stanowiły przewozy regularne specjalne. Przewozy te miały bowiem niepubliczny charakter, cechowały się regularnością i dotyczyły ściśle określonej grupy osób – uczniów, z wyłączeniem innych osób. Wbrew zarzutom skargi samo przeprowadzenie dowodów, jak też ich ocena zostały dokonane z poszanowaniem zasad k.p.a. Należy podkreślić, że to organ prowadzący postępowanie ocenia potrzebę przeprowadzenia konkretnego dowodu i zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jeżeli z przepisu administracyjnego prawa materialnego nie wynika obowiązek zastosowania konkretnego środka dowodowego, to wybór właściwego środka dowodowego należy do organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające. Pozostaje to w zgodzie z art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich kroków do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem realizacji zasady prawdy obiektywnej. W świetle tych regulacji nie są zasadne zarzuty skargi co do braku przesłuchania właściciela firmy. MK był bowiem przesłuchany w charakterze strony, składał w toku postępowania pisemne wyjaśnienia, które znajdują się w aktach sprawy, a ponadto przyjętą przez siebie argumentację wskazująca na brak uznania przewozów za regularne specjalne formułował w składanych odwołaniach. Należy przy tym dodać, że sam sposób wykonywania umów przewozu nie był przedmiotem zastrzeżeń i został szczegółowo wyjaśniony m. in. zeznaniami świadków – dyrektorów placówek oświatowych, w przesłuchaniach których uczestniczył skarżący. Kontrowersje budziła natomiast ocena prawna wykonywanych przewozów, którą Sąd poddał analizie w niniejszym wyroku i stwierdził, że zakwalifikowanie przez organy przewozów do szkół i przedszkola w [...] jako przewozy regularne specjalne jest prawidłowe. Brak zezwolenia w tym zakresie skutkuje zaś wymierzeniem kary w oparciu o art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z art. 18 ust. 1 u.t.d oraz l.p. 2.1załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 8.000 zł. Za zupełnie bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 92c u.t.d. Przepis ten znajduje zastosowanie w nadzwyczajnych, szczególnych okolicznościach, których podmiot wykonujący przewóz drogowy nie mógł przewidzieć. Skarżący nawet nie wymienili takich okoliczności, nie mówiąc już o wykazaniu, że zaistniały one w rozpoznawanej sprawie. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.