II SAB/Rz 58/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. H. na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy [...] do załatwienia wniosku skarżącego M. H. z dnia [...] maja 2016 r. w zakresie obejmującym udostępnienie niezanonimizowanych danych kontrahentów zawartych w Centralnym Rejestrze Umów Urzędu Gminy w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, ze Burmistrz Gminy [....] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz skarżącego M. H. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Rz 58/18 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi M. H. jest bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] maja 2016 r. M. H. skierował drogą elektroniczną do Urzędu Gminy J. wniosek o przesłanie odnośnika do Biuletynu Informacji Publicznej, gdzie publikowane są Centralne Rejestry Umów w Urzędzie Gminy od początku ich prowadzenia do dnia odpowiedzi na wniosek (pozostawało to w związku z zarządzeniem Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. zmieniającym zarządzenie własne Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wprowadzenia Centralnego Rejestru Umów w Urzędzie Gminy), ewentualnie o przesłanie we wskazanym zakresie na podany adres e-mail wszystkich centralnych rejestrów umów w Urzędzie Gminy [...] W odpowiedzi, [...] maja 2016 r. Administrator Bezpieczeństwa Informacji Urzędu Gminy, działając z upoważnienia Burmistrza Gminy, przesłał na wskazany przez wnioskodawcę adres elektroniczny żądane rejestry. Wyjaśnił również, że zawarte w nich dane osobowe zostały zakreślone na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej: u.d.i.p.) oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922, dalej: u.o.d.o.) z uwagi na prywatność osób fizycznych i ochronę danych osobowych. [...] czerwca 2016 r. wnioskodawca wezwał Burmistrza Gminy [...] Jedlicze do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w pełnym zakresie. Podał, że w przesłanej odpowiedzi zabrakło informacji odnośnie imion, nazwisk i nazw kontrahentów. W tym zakresie nie wydano także żadnej decyzji. W udzielonej [...] czerwca 2016 r. odpowiedzi Burmistrz Gminy [...] wyjaśnił, że imiona i nazwiska osób nieprowadzących działalności gospodarczej, które nie sprawują funkcji publicznych, stanowią dane osobowe w rozumieniu u.o.d.o. i nie podlegają udostępnieniu zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wyjaśniono też, że anonimizacja danych osobowych w przypadku udostępnienia informacji publicznej nie oznacza, że dochodzi do odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem nie jest wymagane wydanie w tym przedmiocie decyzji. W następstwie powyższego wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Zarzucił naruszenie: - art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim stanowi prawo do wiedzy o działaniach władz publicznych w ten sposób, iż doszło do nadmiernego ograniczenia tego uprawnienia, - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie nadmiernego ograniczenia dostępu do informacji publicznej, - art. 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie niewypełnienia ustawowego obowiązku co do formy odmowy udostępnienia informacji. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do dokonania czynności w zakresie udostępniania informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że żądane informacje stanowią informację publiczną, natomiast nie można przyjąć, że stanowi ona informację przetworzoną. Wskazał także, że prawo dostępu do informacji publicznej powinno być interpretowane na korzyść podmiotu ubiegającego się o daną informację, a fragmentaryczna odpowiedź na pytania nie załatwia sprawy o dostęp do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, nawet w przypadku uznania wnioskowanej informacji za informację przetworzoną, udzielenie fragmentarycznej odpowiedzi skutkuje koniecznością wydania decyzji odmownej wraz z uzasadnieniem. Podkreślił również rolę jawności finansów publicznych oraz przepisów u.d.i.p. stanowiącej narzędzie realizacji kontroli społecznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Podniósł, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, tj. po upływie 30 dni od udzielenia odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa, co nastąpiło [...] czerwca 2016 r. Na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem udostępnił żądane przez skarżącego informacje publiczne w postaci informacji z Centralnego Rejestru Umów w Urzędzie Gminy. Zdaniem organu, imiona i nazwiska osób niewykonujących funkcji publicznej stanowią dane osobowe, które nie podlegają udostępnieniu zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Przytoczył też orzeczenia sądów administracyjnych w których stwierdzono, że dokonanie anonimizacji nie może być utożsamiane z odmową udzielenia informacji publicznej. Wskazał ponadto, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie uznawał wnioskowanych do udostępnienia informacji za informacje przetworzone i nie używał tego argumentu do ograniczenia prawa skarżącego do ich otrzymania. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. II SAB/Rz 36/17 WSA w Rzeszowie oddalił skargę. Wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości charakter i zakres żądanych przez skarżącego informacji, jak również określenie statusu Burmistrza jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznych. Podkreślił, że informacja udzielona przez organ [...] maja 2016 r. nie była informacją przetworzoną, zaś czynność anonimizacji udostępnionej informacji poprzez zastąpienie imion i nazwisk kontrahentów inicjałami nie jest niezgodna z przepisami u.d.i.p. Zauważył przy tym, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. O tym, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, decyduje zakres żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności czy anonimizowana informacja jest wprost nim objęta. WSA stwierdził, że skarżący we wniosku z [...] maja 2016 r. nie domagał się uzyskania informacji o kontrahentach, w szczególności o danych ich identyfikujących, takich jak imiona i nazwiska czy firma. Oznacza to, że żądana informacja została mu udostępniona. Udzielenie zaś zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Skoro skarżący nie wskazał wyraźnie, że jego żądanie obejmuje również dane pozwalające na identyfikację stron umów zawartych z Gminą [...], nie może skutecznie zarzucać niewydania przez organ decyzji odmawiającej udostępnienia informacji w zanonimizowanym zakresie. Na skutek wniesionej przez M. H. skargi kasacyjnej w sprawie orzekał Naczelny Sad Administracyjny, który wyrokiem z dnia 16 marca 2018 r. sygn. I OSK 2531/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. NSA zauważył, że spór w sprawie istnieje co do tego, czy Burmistrz wywiązał się z obowiązku udostępnienia informacji przekazując skarżącemu zanonimizowaną wersję żądanego rejestru. Podał, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. NSA zauważył, że skarżący domagał się udostępnienia rejestru umów zawieranych przez Gminę [...] w określonym przedziale czasowym. Treść wniosku z [...] maja 2016 r. wskazuje, iż żądanie to dotyczyło całości tych rejestrów, a więc także uwidocznionych w nich danych kontrahentów, które bez wątpienia są jednym z istotnych elementów takiego zbioru. Wątpliwości co do zakresu żądanej informacji rozwiewało pismo skarżącego z [...] czerwca 2016 r., w którym wezwał on organ do pełnego rozpatrzenia jego wniosku, podnosząc, iż udostępniona informacja nie zawiera danych kontrahentów. NSA nie zgodził się z twierdzeniem Sądu I instancji, iż powyższe dane nie były objęte bezpośrednio wnioskiem. Trafny okazał się zarzut pominięcia w procesie kontroli sądowoadministracyjnej istotnej części materiału dowodowego w postaci pisma z [...] czerwca 2016 r. NSA podał, że Sąd I instancji wskutek nieuzasadnionego zawężenia zakresu żądania wyrażonego we wniosku z dnia [...] maja 2016 r. w istocie nie rozważył zasadniczej kwestii, a mianowicie czy zakres dokonanej przez organ anonimizacji przekazanych rejestrów nie zniweczył pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania podstawowych informacji o umowach zawieranych przez Gminę [...], uwidocznionych w centralnym wykazie umów. WSA w Rzeszowie nie ocenił prawidłowości dokonanej anonimizacji zarówno w kontekście zakresu zgłoszonego żądania, jak i tego, czy w analizowanym przypadku zachodzi konieczność zastosowania ochrony w stosunku do żądanych danych. NSA stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę WSA powinien mieć na względzie, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi wprawdzie, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem tych funkcji, o ile tylko funkcja ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonaniem zadań przez władze publiczne, a także o innych podmiotach, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie to nie może zatem dotyczyć osób, które nie pełnią funkcji publicznej sensu scricto, pozostają jednak z nią w związku, wykonując zadania publiczne w zamian za środki pochodzące z budżetu gminy. Z kolei istnienie ograniczeń prawa dostępu do informacji publicznej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. skutkować powinno wydaniem decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi M. H. w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Gminy [...] polegająca na nieudzieleniu informacji w trybie dostępu do informacji publicznej w postaci danych z Centralnego Rejestru Umów Urzędu Gminy w sposób zgodny z jego wnioskiem, tj. obejmujący wszystkie zawarte umowy wraz z niezanonimizowanymi danymi osobowymi kontrahentów (u podstaw skargi znalazło się udostępnienie Rejestru Umów, jednak po uprzedniej anonimizacji tych danych). W rozpoznawanej sprawie dopuszczalność skargi oraz skuteczność jej wniesienia nie budzi zastrzeżeń i nie jest kwestionowana przez żadną ze stron. W tym zakresie należy więc tylko wskazać, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umarzającej postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (nie mają więc one zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie u.d.i.p., które mają charakter czynności materialno - technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zastosowanie znajduje art. 190 P.p.s.a. stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (dotyczy to wskazanego wyżej wyroku z 16 marca 2018 r. I OSK 2531/17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, a takim jest Burmistrz Gminy [...]. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 ustawy, wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"), obejmując m.in. informację o majątku jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5c). W doktrynie i orzecznictwie sądowym zasadniczo przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", za którą uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań nie pochodzące wprost od nich, a związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych, faktury i rachunki wystawione przez wykonawcę umowy, a także sama treść umów i porozumień wraz z załącznikami, jeżeli dotyczą majątku publicznego. W myśl wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r. I OSK 634/15 i z dnia 30 września 2015 r. I OSK 2093/14, informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. W sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że Burmistrz Gminy jest organem zobowiązanym do udzielania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej oraz że taki charakter posiadały żądane przez wnioskodawcę informacje z Centralnego Rejestru Umów Urzędu Gminy. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1). W sprawie nie budzi wątpliwości, że żądanie wnioskodawcy z [...] maja 2016 r. dotyczyło całości Rejestru Umów, a więc także uwidocznionych w nich danych osobowych kontrahentów, czemu dodatkowo dał wyraz w piśmie z [...] czerwca 2016 r. (tak też w wydanym wyroku uznał NSA). Poza sporem pozostaje, że informacje dotyczące umów, z wyjątkiem wskazanych danych osobowych zostały mu udzielone. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, a stanowisko Burmistrza Gminy [...] niezgodne z prawem. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko skarżącego oraz NSA, że w kontekście art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, w sytuacji kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, priorytetowe znaczenie należy przyznać temu pierwszemu. Umowy cywilnoprawne finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną, dotyczą bowiem sprawy publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r. I OSK 56/16, LEX nr 2450678). Z uwagi na zasadę swobody zawierania umów i brak przymusu ich zawierania z podmiotami publicznymi, podmiot zawierając umowę cywilnoprawną z jednostką samorządu terytorialnego nie może zatem oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia zachowa całkowicie prawo do prywatności. Już sam fakt zawarcia umowy z podmiotem publicznym skutkuje w sposób dorozumiany tym, że kontrahent godzi się na ujawnienie związanych z tą transakcją indywidualizujących go danych osobowych bądź godzi się z taką możliwością (wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r. I OSK 1548/17, LEX nr 2354811). W świetle zasady jawności której służy prawo do informacji publicznej, pośrednio jest to związane ze społeczną formą kontroli działalności podmiotów prywatnych dysponujących środkami publicznymi. Dane osobowe osób, z którymi zawarto umowy, umożliwiają ocenę, czy realizację umowy organ powierzył osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności pozwalające na jej wykonanie, a sama umowa nie była w istocie zakamuflowanym sposobem nieuprawnionego przepływu środków publicznych do osób prywatnych (por. P. Szustakiewicz, glosa do wyroku NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., I OSK 2499/13, ZNSA 2015/5/180). Powyższe nie oznacza, że dane o kontrahentach jednostek samorządu terytorialnego podlegają zawsze bezwarunkowemu udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W sprawie nie zachodzi jednak żadna z przesłanek o jakich mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., tj. że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). W szczególności w odniesieniu do regulacji art. 5 ust. 2 należy podkreślić, że na jej podstawie, z wykazanych wyżej przyczyn, w odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą z wykorzystaniem środków publicznych nie może być mowy o ochronie prywatności w zakresie analogicznym do ochrony przysługującej zwykłym osobom fizycznym, a przesłanki ochrony ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy nie zostały przez organ podniesione i wykazane. W sprawie nie zachodziła więc sytuacja, w której dostęp do żądanej informacji mającej charakter informacji publicznej byłby ograniczony ze względu na ustawowe przesłanki, co uzasadniałoby wydanie decyzji odmownej w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W opisanej zatem sytuacji należy uznać, że udostępnienie wnioskowanych informacji w postaci obejmującej zanonimizowane dane osobowe kontrahentów - jako pozbawione podstawy prawnej - stało w sprzeczności z oczekiwanym przez wnioskodawcę rezultatem uzyskania pełnych informacji o konkretnie oznaczonej grupie spraw publicznych. Tylko bowiem przypisanie konkretnych umów do oznaczonych indywidualnie podmiotów umożliwia realizację w drodze informacji publicznej społecznej kontroli nad wydatkowaniem środków publicznych. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie – stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. - sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Opisane wyżej okoliczności stanowiły podstawę do nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że Burmistrz Gminy nie udzielając w pełnym zakresie żądanej informacji, dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Skutkowało to uwzględnieniem skargi i jego zobowiązaniem do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie obejmującym udostępnienie niezanonimizowanych danych kontrahentów zawartych w Centralnym Rejestrze Umów UG w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Mając na uwadze wyjaśnienia organu co do odmiennej interpretacji prawnej wniosku oraz okoliczność że zaistniała bezczynność nie była wynikiem celowego działania a wnioskowane informacje zostały częściowo skarżącemu udostępnione, Sąd uznał, że bezczynność w prawidłowym załatwieniu wniosku we wskazanym zakresie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). O należnych skarżącemu od Burmistrza Gminy kosztach postępowania (obejmujących opłacony wpis od skargi w kwocie 100 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt III wyroku).