I SA/Sz 1019/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...]; [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2021 r. oddala skargę. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 20 października 2021 r., nr 3201-IOV1.4103.54.2021.2; IOV1.65.4103.17.2021.Z, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 19 sierpnia 2021 r., nr 3216-SKA-2.4033.6.2021.8, w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług VAT-7 za czerwiec 2021 r. w kwocie [...]zł do 31 października 2021 r. Organ I instancji prowadził czynności w zakresie weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Analiza dokumentów dotyczących dostaw towarów spowodowała powstanie wątpliwości Organu I instancji co do ceny sprzedaży nieruchomości, w tym kwoty podatku należnego. Tym samym, Organ I instancji uznał za konieczne dalsze ich wyjaśnienie. W uzasadnieniu postanowienia Organ I instancji wskazał powody uznania za konieczne sprawdzenie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji za czerwiec 2021 r., tj.: - wysokość zadeklarowanej kwoty nadwyżki podatku naliczonego do zwrotu, - fakt bycia nowo zarejestrowanym podatnikiem, - krótki okres funkcjonowania Spółki, - przedmiot i tryb przeprowadzania transakcji, - zadeklarowanie znacznej wartości nabyć towarów i usług pozostałych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona wniosła zażalenie. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Organ odwoławczy postanowieniem z 20 października 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji z 19 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia Organ odwoławczy wskazał, że art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.; dalej "u.p.t.u.") daje organowi podatkowemu możliwość przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w ramach czynności sprawdzających, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Organ I instancji sprecyzował wątpliwości w uzasadnieniu postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Wskazał, że cena sprzedanych H. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. udziałów 4/24 i 2/24 stanowiących części gruntów niezabudowanych nr [...] i [...] budzi wątpliwości. Organ odwoławczy uznał, że postanowienie Organu I instancji zostało należycie uzasadnione. Przedstawione czynności zdaniem Organu odwoławczego potwierdzają, że Organ I instancji aktywnie podejmował czynności. Były to działania zmierzające zarówno do wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z przeprowadzonymi przez Spółkę transakcjami, jak i do zapewnienia sprawnej komunikacji ze Stroną. Na etapie weryfikacji zasadności zadeklarowanego zwrotu nadwyżki były to czynności niezbędne, istotne dla merytorycznego załatwienia sprawy. Strona wniosła skargę na postanowienie Organu odwoławczego do tutejszego Sądu, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 87 ust. 1 u.p.t.u. poprzez brak dokonania zwrotu nadwyżki podatku nad należnym, wykazanej przez Stronę w korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za czerwiec 2021 r. w sytuacji, gdy w sprawie brak jest podstaw do dalszego przedłużania terminu zwrotu wobec, czego organ odwoławczy zobowiązany był do uchylenia spornego postanowienia organu pierwszej instancji; - art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez nadużycie uprawnień do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy (jak w niniejszej sprawie) organy podatkowe nie wykazały okoliczności pozwalających na uznanie, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania; 2) przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 217 § 1 pkt 5 oraz § 2 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, polegającego na niewykazaniu okoliczności, które budzą wątpliwości organu podatkowego, jak i czynności, które organ pierwszej instancji zamierza podjąć w celu ich wyjaśnienia. W świetle powyższego przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT miało charakter jedynie prewencyjny i nie znajdujący oparcia w przepisach, a zatem Organ odwoławczy winien uchylić skarżone postanowienie. Ponadto Organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów postawionych przez Skarżącą w treści zażalenia; - art. 274b w zw. z art. 120 O.p., poprzez nadużycie uprawnienia do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, z uwagi na brak okoliczności pozwalających na przyjęcie, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania: - art. 121 § 1, art. 120 oraz art. 124 O.p. w zw. z art. 9 (podstawowe zasady wykonywania działalności gospodarczej), art. 10. (domniemanie uczciwości przedsiębiorcy: rozstrzyganie wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy), art. 12 (zasada pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.) w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2. art. 37 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78. poz. 483), poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że na kanwie przedmiotowej sprawy zasadne jest przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2021 r., podczas gdy zarówno Organ I instancji, jak i Organ odwoławczy nie wykazał okoliczności faktycznych i prawnych uprawniających do przedłużenia terminu zwrotu. W konsekwencji, organy podatkowe oparły się jedynie na arbitralnych przypuszczeniach i niczym nieuzasadnionych, dowolnych wątpliwościach. Mając powyższe okoliczności na uwadze Skarżąca wniosła o: - uchylenie w całości postanowienia Organ odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji, przedłużającego termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług VAT-7 za czerwiec 2021 r. w kwocie [...]zł do 31 października 2021 r. - zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie rozważeniu przez sąd podlega kwestia zbadania legalności wydania aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżone postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2021 r., w szczególności ustalenie, czy organ I instancji dokonał skutecznego przedłużenia zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Przechodząc zatem do oceny zarzuty naruszenia art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., na początku należy poczynić kilka uwag wstępnych, co do rozumienia powołanego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zwraca się uwagę, że organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu VAT, decyduje wyłącznie o konieczności dalszego weryfikowania w celu dokonania zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu. Chodzi o uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i z tego powodu dochodzi do wstrzymania, na czas weryfikacji, zwrotu podatku, na co wskazuje wprost brzmienie art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 890/16). Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu jest zatem samo stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, a przedłużenie to nastąpić może do czasu zakończenia tej weryfikacji. Przy czym, o ile zastosowanie omawianej instytucji opiera się na uznaniu administracyjnym, to jest ono uwarunkowane stwierdzeniem przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania", które to stwierdzenie powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki (por. wyrok NSA z 27 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 373/14). Szczególne znaczenie ma więc uzasadnienie postanowienia, którym dokonano przedłużenia terminu zwrotu. Jego treść pozwala bowiem ustalić, czy organ podatkowy nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 2039/15). Jest to o tyle istotne, że stosowanie przez organy podatkowe instytucji przewidzianej w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT kształtuje prawa podatników, ograniczając zasadę neutralności podatku VAT, a jednocześnie wpływa na podstawowe uprawnienie składające się na treść prawa własności, jakim jest swobodne dysponowanie własnością (art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Z uwagi zatem, że postanowienie wydane na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w sposób bezpośredni oddziałuje na sytuację ekonomiczną podatnika, powinno być stosowane z rozwagą (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 724/16 i wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1468/17). Jednocześnie jednak podkreśla się, że nie można zaaprobować takiej wykładni art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 311/15, z powołanych przepisów, rozpatrywanych w kontekście całości regulacji dotyczącej zwrotu różnicy podatku, wynika, że w czasie pomiędzy zadeklarowaniem przez podatnika zwrotu bezpośredniego, a upływem terminu do dokonania takiego zwrotu na rachunek bankowy podatnika organ jest uprawniony do podjęcia czynności mających na celu zbadanie zasadności tego zwrotu. Przepis art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. przewiduje - w przypadku podjęcia takich czynności weryfikacyjnych - możliwość wstrzymania się przez organ z dokonaniem zwrotu przez termin dłuższy niż wynikający z przepisów (termin podstawowy zwrotu - 60 dni). Następuje to właśnie w drodze postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że takie postanowienie może zostać wydane, gdy: 1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął, 2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego), 3) stwierdzenie przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach. Przy czym korekta deklaracji VAT-7 wyznacza niejako na nowo bieg terminu przysługującego organowi na zwrot VAT. W wyroku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I FSK 87/15, NSA wskazał, że przesłanką przedłużenia terminu zwrotu jest stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, co może niewątpliwie nastąpić w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwością skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Ponadto, w myśl wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 255/17, termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji. Podsumowując powyższe rozważania należy zatem podkreślić, że z treści powołanych wyżej przepisów u.p.t.u. i orzecznictwa wynika uprawnienie organu podatkowego do zbadania zasadności zwrotu podatku. Przepis ten zakreśla jednak ramy postępowania organu podatkowego w jakich to badanie ma się odbywać. W sprawie nie ulega wątpliwości, że Organu I instancji w wydanym postanowieniu określił, do którego dnia przedłużono termin zwrotu, a także doręczył Stronie postanowienie przed upływem terminu, na który pierwotnie przypadał zwrot. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący uprawdopodobniły również przesłanki wskazujące, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji. Zdaniem Sądu Organy wyjaśniły, jakie dokładnie czynności zostały podjęte w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Nadto wskazały, że wątpliwości, które dotyczą prawidłowego określenia ceny sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej, nie da się wyjaśnić do dnia zwrotu, tj. do 6 września 2021 r. Szacunkowo też wyliczyły cenę sprzedaży udziałów i ustaliły, że wyliczona cena jest zbliżona do wartości rynkowej udziałów podanych przez Stronę w § 4.2. aktu notarialnego. Wskazały, że przyjęcie przez Stronę znacznie niższych cen sprzedaży udziałów wymaga dalszego wyjaśnienia. Jak słusznie zauważył Organ odwoławczy, postanowienie przedłużające termin zwrotu jest wydawane na etapie nieukończonej weryfikacji okoliczności wzbudzających podejrzenie co do zasadności zwrotu. Organ I instancji nie jest wówczas jeszcze w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie weryfikowanego rozliczenia, lecz dąży do jego uzyskania. Dlatego też załączony przez Stronę do skargi protokół z czynności sprawdzających, przeprowadzonych 23 listopada 2021 r. oraz zarzuty skargi odnoszące się do kwestii merytorycznych w tym art. 5 lub art. 29a u.p.t.u. oraz ustaleń samego protokołu odnoszących się do ceny sprzedaży są natury merytorycznej i wykraczają poza przedmiot niniejszego sporu. Należy bowiem podkreślić, że przedmiotem sprawy zawisłej przed tutejszym Sądem jest postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Sąd jest zatem zobowiązany na tym etapie do zbadania czy postanowienie to zostało wydane w warunkach określonych przez art. 87 ust. 2 u.p.t.u., o których wspomniano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. W ocenie tutejszego Sądu wątpliwości powzięte przez organy były słuszne, czemu Organ I instancji i Organ odwoławczy dały wyraz w uzasadnieniu obu postanowień. Treść uzasadnienia uprawdopodobniła przesłanki wskazujące, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji, przy czym kluczowe jest tu również słowo "uprawdopodobniła". Aby wydać postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, Organ nie jest obowiązany udowadniać przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu tego postanowienia, a jedynie wystarczy, że je uprawdopodobni, co zdaniem Sądu nastąpiło w przedmiotowej sprawie. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w sprawie zaistniały podstawy do przedłużenia terminu zwrotu, a organy wykazały w uzasadnieniu postanowień okoliczności pozwalające na uznanie, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., Sąd uznał za całkowicie bezpodstawny i nie znajdujący uzasadnienia w sprawie. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem Strony wskazującym naruszenie art. 274b w zw. z art. 120 O.p. poprzez nadużycie uprawnienia do przedłużenia terminu zwrotu. Organ I instancji posiada bowiem takie kompetencje, które wynikają bezpośrednio z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Należy nadto podkreślić, że czynności weryfikacyjne dokonywane przez Organ mogą skutkować stwierdzeniem nieprawidłowości lub brakiem jakichkolwiek nieprawidłowości. W następstwie powyższego, Organ albo wzywa Stronę do złożenia w określonym czasie korekty deklaracji w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, albo w przypadku braku nieprawidłowości – dokonuje zwrotu wykazanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Takie obowiązku i uprawnienia Organu również wynikają bezpośrednio z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Co więcej, przesłanki przedłużenia zwrotu winny być uprawdopodobnione na etapie weryfikacji, ponieważ jak wynika in fine z ww. przepisu - jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, przedłużenie terminu zwrotu nie miało charakteru blankietowego czy prewencyjnego, dążącego do opóźnienia realizacji praw podatnika. Charakter taki miałoby postanowienie nie zawierające przesłanek wskazujących na wątpliwości, jakie powziął Organ w wyniku weryfikacji złożonej deklaracji i przedłożonych przez Stronę dokumentów. W rozpoznawanej sprawie – jak wskazano już we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia – Organ wyczerpująco uzasadnił swoje wątpliwości i wskazał, na podstawie jakich przesłanek powziął decyzję o konieczności dalszej weryfikacji wykazanego przez Stronę zwrotu. Jak Strona sama wskazała w uzasadnieniu skargi, wydając postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, organ musi wykazać, że istniejąc okoliczności determinujące potrzebę dalszej jego weryfikacji. W ocenie tutejszego Sądu organy bezsprzecznie takie okoliczności wykazały. Dlatego też wbrew twierdzeniom Strony postanowienie Organu I instancji nie jest lakoniczne i powierzchowne, a tym samym nie narusza art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 124 w zw. z art. 219 O.p. Skarżąca zarzuciła w uzasadnieniu skargi, że Organ podatkowy w rozstrzygnięciu wskazał na zatrzymanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji podatkowej, podczas gdy w rzeczywistości została zatrzymana wyłącznie część tej kwoty. Odnosząc się do powyższego zarzutu, tutejszy Sąd zauważa, że stoi on poniekąd w sprzeczności z wcześniejszymi zarzutami i jest de facto sformułowany na niekorzyść samej Skarżącej. Twierdzi ona bowiem, że Organ powinien – jak sam wskazał w rozstrzygnięciu – przedłużyć termin zwrotu całej kwoty wykazanej w deklaracji. Tymczasem Organ zwrócił Skarżącej niekwestionowaną na dzień zwrotu kwotę [...]zł. Pozostałą kwotę, tj. [...] zł Organ I instancji wstrzymał do czasu usunięcia wątpliwości powstałych w toku prowadzonej weryfikacji rozliczenia. Skarżąca - jak należy wnioskować z treści skargi – zarzuca tym samym Organowi działania niezgodne z sentencją postanowienia, mimo że – jak ponownie zauważa tutejszy Sąd - działania Organu I instancji są z korzyścią dla samej Skarżącej. Wobec tak niefortunnie sformułowanego zarzutu, pozostaje zatem wyjaśnić, że dokonanie przez Organ zwrotu części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającego z deklaracji, jest czynnością materialno-techniczną. Innymi słowy Organ nie musi wydawać odrębnego postanowienia celem dokonania części lub całości zwrotu wynikającego ze złożonej deklaracji. Jeżeli zatem Organ po wstępnej weryfikacji deklaracji oraz wydanym postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu uzna, że część wykazanej kwoty zwrotu nie budzi jego wątpliwości, wówczas może dokonać jej zwrotu w terminie wynikającym z przepisów prawa. W przeciwnym wypadku – jak już wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia – musiałby wypłacić część należnej kwoty, której nie kwestionuje w terminie określonym w postanowieniu wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty, co wynika z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. in fine. Zarzut Skarżącej byłby zasadny, gdyby w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu Organ I instancji wskazał kwotę niższą od tej, której faktycznie nie zwrócił z uwagi na przedłużenie terminu zwrotu. Tym samym Sąd uznaje wskazany zarzut Skarżącej za całkowicie bezpodstawny. Mając na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.