I SA/Sz 1338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi B.B.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu zażalenia B. i B. K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. o nr [...] w sprawie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów do tytułu wykonawczego nr [...] dotyczących: błędu co do osoby zobowiązanego, braku doręczenia upomnienia i zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku B. i B. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. obejmującego podatek dochodowy z papierów wartościowych i instrumentów finansowych za 2005 r. na łączną kwotę [...] zł. W dniu 2 maja 2014 r. doręczono B. i B. K. odpis tytułu wykonawczego nr [...]. Organ wskazał następnie, że egzekwowana należność określona została w decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] i pierwotnie skierowana do realizacji w trybie przymusowym w maju 2008 r. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. wystawionego na B.K. W toku prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny ustalił, że zobowiązany posiada nieruchomość gruntową ([...]), położoną w S., stanowiącą majątek wspólny małżonków. W konsekwencji, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], a następnie, stosownie do art. 27c ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), wystawił tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący małżonków B. i B. K. Następnie, organ odwoławczy wskazał, że 9 maja 2014 r. B. i B.K. złożyli w Urzędzie Skarbowym w K. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 33 pkt 4, 7 i 8 u.p.e.a., tj. dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uznał wymienione zarzuty zgłoszone do tytułu wykonawczego nr [...] za nieuzasadnione. Na powyższe rozstrzygnięcie B. i B. K. złożyli zażalenie, w którym wnieśli o: 1. uchylenie postanowienia [...] z [...] r., 2. orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania, ewentualnie umorzenie postępowania w stosunku do B. K., 3. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia, 4. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonych do zażalenia kserokopii aktów notarialnych z dnia [...] r. i [...] r., dotyczących nabycia nieruchomości przez B. K. za środki pochodzące z jego majątku odrębnego. Uzasadniając żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia zobowiązani podtrzymali zarzut braku upomnienia, błędu co do osoby zobowiązanego oraz podnieśli dodatkowe zarzuty, a mianowicie: 1. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, 2. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 3. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Rozpoznając powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. Na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego B. i B. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze podatnicy zaskarżyli w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. i wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. w całości, 2. uchylenie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. w całości, 2. umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, 3. wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów, 4. uchylenie postanowienia [...] z dnia [...] r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. ze względu na: - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15, - błąd co do osoby zobowiązanego, - umorzenie postępowania egzekucyjnego. 5. orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: - umorzenie postępowania, - ewentualnie umorzenie postępowania w stosunku do B.K., 6. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia, 7. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z kserokopii: • aktu notarialnego z [...] r. rep. A nr [...] dotyczącego umowy sprzedaży nieruchomości, • aktu notarialnego z [...] r. rep. A nr [...] dotyczącego umowy sprzedaży nieruchomości na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia, w szczególności na okoliczność nabycia obydwu nieruchomości do majątku osobistego zobowiązanego. W uzasadnieniu skargi zobowiązani podtrzymali zarzuty z zażalenia, ponownie podnosząc, że zaległość powstała w wyniku zakupu dwóch nieruchomości przez zobowiązanego B.K.. Pomimo, że pomiędzy zobowiązanymi istnieje wspólność małżeńska majątkowa, nieruchomości te, jak podkreślono w skardze, zostały zakupione ze środków pochodzących z majątku odrębnego B.K. w związku z czym nabyte nieruchomości nie wchodzą do wspólności majątkowej małżeńskiej. Następnie, w skardze podkreślono, że stwierdzona tytułem wykonawczym wierzytelność nie powstała z czynności prawnej dokonanej przez B.K. ani za jej zgodą, zaś przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 217 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że postanowienie nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, a Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie odniósł się merytorycznie do podniesionych w zażaleniu zarzutów. Zdaniem B. i B.K., jeżeli postępowanie egzekucyjne umorzono wobec B.K. ze względu na brak majątku do egzekucji, to również nie można wszczynać egzekucji wobec B.K., ponieważ wynika z tego, że byłaby ona prowadzona wyłącznie z majątku B.K., co wyczerpuje przesłankę błędu co do osoby zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez Sąd. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej, w skrócie u.p.e.a.). Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do Sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). W rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, zatem nie powstała konieczność – przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/0, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08 – powyższe wyroki, jak również pozostałe przywołane w niniejszym rozstrzygnięciu opublikowane w bazie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zasadnie więc organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., bez uzyskania stanowiska wierzyciela. Z treści skargi wynika, że skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie organu odwoławczego podnosząc zarzuty dotyczące określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz błąd co do osoby zobowiązanego. W tym miejscu wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przepis art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wymienia enumeratywne przesłanki mogące stanowić podstawę zarzutów, a powołanie innej, niż określona w tym przepisie przyczyny nie upoważnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w przedmiotowej sprawie merytorycznej ocenie podlegają zatem zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego, braku upomnienia oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego albowiem takie zarzuty B. i B. K. podnieśli w dniu 9 maja 2014 r. W zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, wskazać należy, że egzekwowana należność dotyczy podatku dochodowego z papierów wartościowych za 2005 r. Została ona określona w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r., którą przywołano jako podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] (ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...]r. nr [...]). Prawidłowość wydanej decyzji, stanowiącej podstawę egzekucji, podlegała kontroli sądowej bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 157/10 (wyrok dostępny w bazie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie) oddalił skargę B.K. w tym zakresie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2588/10 oddalił skargą kasacyjną od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Nie ulega zatem wątpliwości, że istnieje w obrocie prawnym prawomocna decyzja, która jest źródłem kreującym przedmiotową należność i podstawą stosowania przymusu administracyjnego. Specyfika postępowania egzekucyjnego wyklucza możliwość oceny w tym postępowaniu okoliczności, które miały wpływ na powstanie egzekwowanego zobowiązania, zatem przywoływane w skardze argumenty odnoszące się do źródła przychodu nie mają znaczenia prawnego dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Jedynie bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji kreującej egzekwowane zobowiązanie odniesie skutek dla postępowania egzekucyjnego, a fakt taki dotychczas nie miał miejsca. Nadto, podkreślić należy, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma również podstaw do weryfikowania prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonego postepowania egzekucyjnego, którą to okoliczność powołał się skarżący na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. Jeżeli chodzi o zarzut błędu co do osoby zobowiązanej wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej "O.p.") podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. Z art. 29 § 1 O.p. wynika natomiast, że w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26 O.p. obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Z kolei, zgodnie z art. 27c u.p.e.a. jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Dążąc do wyegzekwowania nieuregulowanej dobrowolnie zaległości podatkowej, organ był zatem uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] na małżonków B. i B.K.. Podyktowane to było faktem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. dokonał zabezpieczenia wykonania egzekwowanej w tym postępowaniu należności poprzez wpis hipoteki przymusowej kaucyjnej na nieruchomości położonej w S. (KW nr [...]). Właścicielami tej nieruchomości są B. i B.K. na zasadzie ustawowej wspólności małżeńskiej, co stało się przeszkodą do zaspokojenia z przedmiotu hipoteki w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony wyłącznie na B. K.. Przepis art. 27c u.p.e.a., zezwalający na wystawienie jednego tytułu wykonawczego na oboje małżonków, dotyczy sytuacji, kiedy zobowiązanym z decyzji podatkowej jest jeden z małżonków, natomiast samo egzekwowanie należności ma się odbyć z majątku wspólnego, a więc obejmującego mienie również drugiego małżonka. Każde prowadzenie egzekucji przeciwko zobowiązanemu z majątku wspólnego wymaga wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2011 r., sygn. akt II FSK 707/10, z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1415/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 747/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1192/10). Tym samym, zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego ocenić należy jako niezasadny. Odnośnie zarzutu nie doręczenia upomnienia wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie art. § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.), z którego wynika, że upomnienia nie doręcza się gdy należność wynika z orzeczenia. A zatem, w prowadzonym postepowaniu organ nie był zobowiązany doręczyć B.K. upomnienia. Upomnienie doręczono jednak w dniu 7 kwietnia 2014 r. B. K.. Wskazać jednak należy, jak trafnie wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że brak było podstaw do rozciągania na wymienioną obowiązku doręczenia upomnienia na podstawie art. 15 u.p.e.a. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wskazać należy, obowiązkiem organu egzekucyjnego jest przede wszystkim zastosowanie środka skutecznego. A zatem, dokonując wyboru środka egzekucyjnego organ winien kierować się również zasadą wyboru środków bezpośrednio prowadzących do wykonania obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.), co w przedmiotowej sprawie uczynił zasadnie uwzględniając znaczną wysokość egzekwowanej należności oraz kierując egzekucję do nieruchomości gruntowej położonej w S. o powierzchni [...] ha stanowiącej współwłasność B. i B. K., wobec braku możliwości zastosowania innych środków, które mogłyby przyczynić się do wyegzekwowania obowiązku. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, które ze środków egzekucyjnych przewidzianych w niniejszej ustawie są mniej lub bardzie uciążliwe dla zobowiązanego, a zatem wybór środka pozostawia się uznaniu organów egzekucyjnych. Mając na uwadze znaczną kwotę egzekwowanej należności (kwota należności głównej – [...] zł oraz kwota odsetek naliczona na dzień wystawienia tytułu wykonawczego – [...] zł) , zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wskazać należy, że w związku z wniesionymi zarzutami postępowanie egzekucyjne podlegało zawieszeniu do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Z kolei, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 56 § 1 u.p.e.a. skutkujących obowiązkiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego ze stosownym wnioskiem zobowiązany winien zwrócić się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., jako właściwego w sprawie organu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutowi podniesionemu na rozprawie, nie doszło także do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co wynika z pisma złożonego przez pełnomocnika organu na rozprawie, z którego wynika, że w dniu 10 marca 2010 r. B.K. przedstawiono zarzut z 28 stycznia 2010 r., dotyczący uszczuplenia zobowiązania podatkowego w postaci podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Następnie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 110 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej, w skrócie K.p.a.) organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile ustawa ta nie stanowi inaczej. Postanowienie jest wykonalne od jego doręczenia a w przypadku wniesienia zażalenia organ władny jest wstrzymać jego wykonanie w przypadkach uzasadnionych (art. 143 K.p.a.). Zatem, związanie organu egzekucyjnego doręczonym w dniu 14 kwietnia 2014 r. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu nr [...], dawało organowi umocowanie do wszczęcia egzekucji w oparciu o wystawiony [...] r. tytuł wykonawczy nr [...]. Podkreślenia wymaga okoliczność, że podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego nie była bezskuteczność egzekucji, co błędnie wywiedziono w skardze, ale skierowanie należności do zaspokojenia z przedmiotu hipoteki na zasadach z art. 27c u.p.e.a. Zatem, istnienie majątku wspólnego daje wierzycielowi możliwość zaspokojenia zobowiązania B.K. z majątku wspólnego. Odpowiedzialność B. K., w świetle zasad wynikających z art. 29 O.p., ograniczona jest do majątku wspólnego. Co do wniosku zobowiązanego, zawartego w skardze, a dotyczącego przeprowadzenia dowodu z kserokopii aktów notarialnych z [...] r. i [...] r., wskazać należy, że wskazane akty notarialne znajdują się w aktach administracyjnych organu, a zatem stanowią materiał dowodowy niniejszej sprawy. Jednocześnie jednak wskazać należy, że nieruchomości, nabycie których dokumentują wskazane akty notarialne, nie zostały objęte przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym, bowiem, jak już wskazano powyżej, organ egzekucyjny dąży on do zajęcia nieruchomości położonej w S., (KW nr [...]). Zatem, podnoszone także w skardze okoliczności, że nabycia nieruchomości w 2004 r. i 2005 r. B. K. dokonał za środki pochodzące z jego majątku odrębnego, nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości tej egzekucji. Nadto, po raz kolejny podkreślić należy, że to organ decyduje o wyborze środka egzekucyjnego, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu, organy podatkowe nie naruszyły bowiem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, dlatego też należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.