I SA/Sz 245/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania J. K. oraz J. K. (dalej: "strony", "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. (dalej: "organ I instancji") z dnia 30 października 2017 r. znak: [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 w kwocie [...]zł, z czego [...] zł podatek od nieruchomości oraz podatek rolny w wys. [...] zł. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wskazał, że grunty będące przedmiotem opodatkowania zgodnie z ewidencją gruntów i budynków to: - dz. Nr [...] o pow. [...] ha - Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha W (rowy), - dz. Nr [...] o pow. [...] ha RIV B, - dz. Nr [...] o pow. [...] ha RV. Organ I instancji mając na uwadze podnoszone przez strony okoliczności wskazał, że zmiany w zakresie klasyfikacji gruntów nastąpiły na wniosek małżonków w 1998 r. oraz ustanowiono M. R. pełnomocnikiem na okoliczność podpisania protokołu ustnego ogłoszenia decyzji o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów. Organ I instancji w ostateczności przyjął do opodatkowania podatkiem rolnym łączną powierzchnię gruntów rolnych – 0.0022 ha wg stawki [...] zł wyliczonej w oparciu o Komunikat Prezesa GUS z 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów jak dla gruntów gospodarstwa rolnego oraz podatkiem od nieruchomości powierzchnię gruntów [...] m2 wg stawki [...] zł określonej w uchwale Rady Miejskiej w C. nr [...] r. (Dziennik Urzędu Województwa Z. z 2015 r., poz. 4970). W złożonym odwołaniu strony zarzuciły organowi podatkowemu naruszenie przepisów art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014 r.849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2013.1381 ze zm.; dalej: "u.p.r."), błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. przedmiotu opodatkowania, art. 210 §1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"). Według strony decyzja jest niezrozumiała i niejasna, nie wiadomo z czego wynika klasyfikacja gruntów, które do tej pory były gruntami rolnymi. Nie wiadomo, skąd wynikają stawki podatku i dlaczego są w takiej wysokości a nie innej, dlaczego decyzja ustala podatek w wysokości wyższej niż poprzednia decyzja. Kolegium stwierdziło, że dane dotyczące spornych działek wynikają z ewidencji gruntów i budynków, które dla organów podatkowych mają moc wiążącą. W opinii Kolegium z unormowań art. 21. ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2017.2101 ze zm.; dalej: "p.g.k"), art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 1 u.p.o.l., art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz § 68 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016.1034 ze zm.; dalej: "Rozporządzenie") wynika jednoznacznie, że tylko te grunty, które w ewidencji gruntów i budynków zostały sklasyfikowane jako użytki rolne, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Kolegium wyjaśniło w związku z tym, że grunty sklasyfikowane jako grunty zurbanizowane niezabudowane (Bp) znajdujące się na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...] podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Podatkiem rolnym natomiast będą opodatkowane grunty działek nr [...] (W - rowy), nr [...] RIVB (grunty orne) oraz nr [...] - RV - również grunty orne. Kolegium wskazało, że w kwestionowanej decyzji organ I instancji policzył podatek rolny, przyjmując jakoby strony były posiadaczami gruntu gospodarstwa rolnego. W ten sposób podatek ten wyniósł [...] zł a winien on wynieść [...] zł. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że z treści decyzji organu I instancji wynika, że organ ten zastosował stawkę podatku przewidzianą dla gospodarstw rolnych, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby strony posiadały grunty rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha, co pozwalałoby je zakwalifikować jako gospodarstwo rolne. Wobec tego jednak, że organ odwoławczy nie może orzec na niekorzyść odwołujących się, co wynika wprost z art. 234 Ordynacji podatkowej i tym samym orzec podatku w kwocie wyższej niż ustalona, nie jest możliwe dokonanie wymiaru podatku rolnego zgodnie z powierzchnią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków. Wówczas bowiem podatek rolny wyniósłby [...] zł. Zdaniem Kolegium tego rodzaju wadliwość nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa. Podatek zaś od nieruchomości został obliczony w sposób prawidłowy, z zastosowaniem stawki przewidzianej w kwocie [...]zł za metr kwadratowy dla gruntów pozostałych, zawartej w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokość stawek podatku od nieruchomości. To rada gminy bowiem ustala stawki podatku na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. Strona zaskarżyła decyzję Kolegium w całości, zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść decyzji: a) art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 73 § 1, art. 80 § 1, art. 84 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w związku z art. 124, 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia całego materiału dowodowego i ustalenie, iż nieruchomości w [...], tj.: dz. nr nr [...], [...], [...], [...], [...] nie są zaliczane do gruntów rolnych, skutkiem czego odstąpiono od przeprowadzenia z urzędu postępowania podatkowego polegającego na ustaleniu aktualnego statusu nieruchomości, w sytuacji której organ I i II instancji nie powinien opierać się wyłącznie na danych z ewidencji gruntów, przy jednoczesnym pominięciu składanych od początku oświadczeń o rolniczym charakterze użytkowanych gruntów; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia całego materiału dowodowego i dowolne ustalenie, iż nieruchomości oznaczone Bp są zurbanizowanymi gruntami niezabudowanymi lub w trakcie zabudowy, podczas gdy jak wynika z analizy funkcji oraz zagospodarowania terenu, wskazują na ich funkcję rolną i niespełnianie warunków do ich oznaczenia symbolem Bp; c) art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 136 k.p.a. poprzez bezpodstawne nieuchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz zaprezentowanie odmiennej interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o utrzymaniu decyzji organu i instancji pomimo braków w materiale dowodowym; d) przepisów art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego przez organ II instancji, w tym nieprzeprowadzenie dowodu na okoliczność zmian w prowadzonej przez starostwo powiatowe ewidencji gruntów, który to dowód miał znaczenie dla sprawy, co spowodowało w efekcie utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy; e) przepisu art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; f) art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezapewnienie czynnego udziału stronie w postępowaniu, a w szczególności niezapewnienie w terminie 7 dni przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się na temat materiału zebranego w sprawie; g) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez rozstrzygnięcie odwołania na niekompletnym materiale dowodowym w sprawie, co doprowadziło do uznania za udowodnione twierdzeń o zmianie w ewidencji gruntów, a w konsekwencji ustalenia błędnego stanu faktycznego i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; h) art. 107 kpa poprzez brak zamieszczenia pouczenia o odwołaniu się od decyzji znak [...] z 18 marca 1998 r., co prowadzi do jej nieważności; i) art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I i II instancji w zakresie odrolnięnia gruntów, wpisu gruntów do ewidencji ze znakiem Bp, powtarzania treści z decyzji SKO z 28 kwietnia 2017 r., co może skutkować ich nieważnością. 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 2, art. 3 ust. 4, art. 4 art. 5, art. 6 u.p.o.l. oraz poprzez przyjęcie w wyniku naruszenia przepisów postępowania i błędnego ustalenia stanu faktycznego, że wymienione działki są gruntami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy grunty te są i zawsze były gruntami rolnymi, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji co do opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości, a ponadto zastosowanie do sprawy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy, albowiem brak jest w sprawie gruntów lub budynków na jakich prowadzona jest działalność gospodarcza; b) postanowień uchwały Rady Miejskiej w C. Nr [...], z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, poprzez ich zastosowanie do sprawy, podczas gdy sporne grunty nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości; c) art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 6, art 6a, art. 6c u.p.r. poprzez niezastosowanie wymienionych przepisów, w wyniku naruszenia przepisów postępowania i błędnego ustalenia stanu faktycznego, do spornych nieruchomości, podczas gdy były one zawsze i są obecnie gruntami rolnymi, co spowodowało zastosowanie błędne przepisów do tych nieruchomości przepisów o podatkach i opłatach lokalnych, oraz właściwych dla miejsca położenia nieruchomości postanowień uchwały Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości w stawce obowiązującej na terenie Gminy C.; d) § 68 ust 2 pkt 4 oraz ust. 1 pkt 15 Załącznika nr 6 Rozporządzenia poprzez wadliwą ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż sporne nieruchomości winny być oznaczone symbolem Bp, podczas gdy do gruntów tych należy stosować oznaczenie właściwe dla gruntów rolnych; e) przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez wydanie decyzji o zmianie oznaczenia użytków gruntowych stanowiących współwłasność skarżących z pominięciem procedur przewidzianych w przedmiotowej ustawie, co prowadzi do nieważności decyzji znak [...] z dnia 18 marca 1998 r.; f) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni § 68 ust 2 pkt 4 oraz ust. 1 pkt 15 Załącznika nr 6 Rozporządzenia w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych; g) art. 191 Ordynacji podatkowej przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżący wnieśli o: uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, rozpatrzenie sprawy na rozprawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Podnieśli, że nie mają wiedzy, jak doszło do zmian w ewidencji gruntów i budynków. Używanie decyzji z 1998 r. jest absurdalne w sytuacji, gdy do 2015 r. wydawane były decyzje o wymiarze podatku, w których przedmiotowe grunty traktowane były jako rolne. Ponadto pierwotna decyzja Kolegium zawiera fragment z decyzji tego organu z 28 kwietnia 2017 r dotyczący działki [...]., co znaczy że doszło do jej mechanicznego powielenia i przesądza o tym, że organ II instancji nie próbował badać materiału dowodowego. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...] i [...] oraz z decyzji podatkowych dotyczących przedmiotowych gruntów za lata 1990-2015. Kolegium nie zauważyło również, że organ I instancji zawiadomił skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w lipcu 2017 r., podczas gdy po tej dacie nadal prowadził postępowanie dowodowe. W szczególności we wrześniu 2017 r. dopuścił on dowody w sprawie, następnie przedłużył termin załatwienia sprawy, jednakże nie skierował do strony zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Na tę okoliczność skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia z 25 lipca 2017 r. (w aktach sprawy o ustalenie podatku za rok 2017 r. znak [...]) oraz z postanowienia o wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy z dnia 9 października 2017 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że w sprawie nie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, a Kolegium nie jest organem właściwym do pouczania stron o możliwości złożenia środka odwoławczego od decyzji z 1998 r. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe, w którym zebrały materiał istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik J. K. wniósł o wystąpienie przez sąd administracyjny do Sądu Rejonowego II Wydział Karny w G. o udzielenie informacji dotyczącej sprawy z wniosku skarżących o możliwości popełnienia przestępstwa na ich rzecz a w przypadku pozytywnej odpowiedzi o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach sprawy karnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, badanie podstaw ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości i rolnym zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122) i działają na podstawie przepisów prawa (art. 120). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Skarżący wywodzą, że dla ustalenia zobowiązania ma znaczenie faktyczne wykorzystywanie gruntów (działki: Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. 0[...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha) tj. w okolicznościach sprawy do uprawy rolnej a nie zapisy ewidencji gruntów – oznaczenie jako Bp, co do których wskazują na naruszenie sposobu dokonania zmian w zakresie klasyfikacji gruntów. Organ podatkowy natomiast stanął na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowych podatków co do klasyfikacji gruntów, jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, które to dane nie mogą być przez organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego. Z wypisów z ewidencji gruntów wynika, że w 2016 r. działki gruntu: Nr [...] o pow[...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha, Nr [...] o pow. [...] ha oznaczone są jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy podnoszona przez skarżących okoliczność faktycznego wykorzystywania spornych działek jako rolnych (prowadzenie upraw), może stanowić podstawę do pominięcia zapisów w ewidencji gruntów. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych." Warto wskazać, że tym zakresie rozwiązania przyjęte w p.g.k. skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 707). Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a p.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12. Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 1 u.p.r. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji. A zatem, podkreślić należy, że organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowe grunty były oznaczone w ewidencji gruntów i budynków odpowiednio dz. Nr [...] o pow. [...] ha – Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp, dz. Nr [...] o pow. [...] ha W; dz. Nr [...] o pow. [...] ha RIV B; dz. Nr [...] o pow. [...] ha RV, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów na dzień 12 luty 2016 r. Grunty oznaczone Bp, wbrew zarzutom skargi, nie mogły zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie były w roku 2016 użytkiem rolnym. Natomiast takim podatkiem rolnym należało opodatkować – tak oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki rolne - grunty na działce nr [...] , nr [...], nr [...]. Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako teren zurbanizowany ("Bp") powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dopiero zmiana zaklasyfikowanie spornego gruntu i uwidocznienie takiej zmiany w ewidencji gruntów jako użytków rolnych, będzie uprawniało organy podatkowe od tej daty do uwzględnienia takiej klasyfikacji przy wymiarze podatku. Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że wskazywane faktyczne używanie gruntów tych działek do upraw rolnych uprawniało organ do zweryfikowania prawidłowości opodatkowania spornych działek podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości, że organ podatkowy powinien pominąć dane z ewidencji gruntów, obowiązujące w roku którego dotyczy postępowanie podatkowe i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i opodatkować go podatkiem rolnym. Tym samym, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w tym zakresie. Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa zatem na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziły organy w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać przy tym należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dodać w tym miejscu należy, że w myśl art. 20 w związku z 22 ust. 1 p.g.k. oraz § 44 Rozporządzenia o ewidencji, starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana działaniem organu z urzędu lub wnioskiem (co należy podkreślić miało miejsce w niniejszej sprawie, na co wskazuje załączone przez skarżących do pisma procesowego z dnia 18 sierpnia 2018 r.). Dodatkowo § 46 ust. 2 Rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Z kolei, właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia – taki dokument został włączony do akt niniejszego postępowania – tj. zawiadomienie o zmianach w 2012 r. w związku z nabyciem spadku oraz kwestionowane przez skarżących z 1998 r. o zmianie klasyfikacji gruntów działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Nie budzi wątpliwości, że w roku 2016 którego dotyczy sporne postępowanie zapisy w ewidencji gruntów i budynków wskazywały na oznaczenie dz. Nr [...] o pow. [...] ha – Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. 0[...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp; dz. Nr [...] o pow. [...] ha Bp, dz. Nr [...] o pow. [...] ha W; dz. Nr [...] o pow. [...] ha RIV B; dz. Nr [...] o pow. [...] ha RV, a zatem organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe zobowiązany był uwzględniać dane dotyczące klasyfikacji ww gruntów. Rację ma też organ podatkowy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie skarżących, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy, skarżący winni byli doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Stąd zarzutów skargi ukierunkowanych na naruszenia wskazanych przepisów przy procedowaniu zmian w ewidencji gruntów i budynków nie sposób odnieść do działań Burmistrza C. czy Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ze stanowiska zaś skarżących oraz z akt sprawy nie wynika, by skarżący taką procedurę wszczęli, poza wywołaną wnioskiem z dnia 18 marca 1998 r., załączonym do pisma procesowego skarżących z dnia 18 sierpnia 2018 r., który doprowadził do zmiany klasyfikacji działek. Te dokumenty włączone zostały również do akt sprawy przez Burmistrza C., postanowieniem z dnia 8 września 2017 r., a z uwagi na łączne prowadzenie postępowania podatkowego za lata 2016 i 2017 zawarte w przekazanych do sądu aktach administracyjnych a załączonych do sprawy I SA/Sz [...]. Reasumując w aktach sprawy brak też jest dokumentów wskazujących na zastosowanie przez organy podatkowe klasyfikacji niezgodnej z przyjętą w ewidencji gruntów i budynków w 2016 r. Mając na uwadze powyższe Sąd, orzekający w niniejszej sprawie uznał, wbrew zarzutom skargi, że nie istnieją jakiekolwiek przesłanki do prowadzenia, w okolicznościach niniejszej sprawy tj. faktycznego wykorzystywania działek jako rolnych, postępowania dowodowego w zakresie prawidłowości klasyfikacji spornych działek, wobec wypisów z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy. A zatem, wbrew twierdzeniom skarżących, w rozpatrywanym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym, podnoszone przez skarżących stwierdzenia, dotyczące sposobu wykorzystywania gruntu i co do zmian zapisów w ewidencji gruntów, leżało poza kompetencją organu podatkowego. Podsumowując poczynione wyżej uwagi wskazać jeszcze należy, że użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów w odrębnym postępowaniu. W ocenie Sądu, ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. To, że skarżący odmiennie oceniają materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Organ nie naruszył też innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na jego wynik, w szczególności art. 124 Ordynacji podatkowej czy też art. 210 § 1 pkt 6 tej ustawy. Ponadto organ odwoławczy zastosował się do dyrektywy art. 234 Ordynacji podatkowej, pomimo zastosowania przez organ I instancji niższej stawki podatku do gruntów rolnych tj. przyjęcia, że zostały spełnione warunki do obliczenia stawki podatku jak dla gospodarstw rolnych. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie wskazuje na pominięcie w opodatkowaniu działki nr 107/8 (zbytej w 2017 r.) ale przywołuje okoliczność pominięcia w podstawie opodatkowania przez organ I instancji w decyzji, która była uchylona do ponownego rozpoznania, zaś co do decyzji z dnia 30 października 2017 r. wskazuje organ odwoławczy na brak szczegółowego odniesienia się do tej okoliczności. Zdaniem Sądu tego rodzaju brak przywołania tych okoliczności w decyzji I instancji nie stanowi o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 25 lipca 2017 r. skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, postanowieniem z dnia 8 września 2017 r. dopuścił dowody w nim wskazane tj. dotyczące zmian wpisów w ewidencji gruntów w roku 1998 r., które to postanowienie jak wynika z adnotacji doręczono skarżącym. Ponownie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy skarżących zawiadomiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 12 grudnia 2017 r. dotyczącym sprawy o nr [...], z takiej możliwości skarżący nie skorzystali. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wskazać jednak należy, iż uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, w tym naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej samo w sobie nie może automatycznie skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu. Uchybienie dyspozycji powyższego przepisu mogłoby doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego aktu wyłącznie wówczas, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."). Przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dają bowiem podstawy do bezwzględnej eliminacji z obrotu aktów, które dotknięte są jakimkolwiek naruszeniem prawa procesowego. Do wzruszenia decyzji niezbędne jest, by naruszenie to miało charakter znaczący dla postępowania w tym sensie, że jego popełnienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie sposób stwierdzić tego rodzaju skutków. Strona skarżąca zresztą ich nie wykazała (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Wskazać należy, iż wykładnia art. 200 Ordynacji podatkowej była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (publ. w: ONSAiWSA 2005/4/66). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd mając na uwadze zarzuty skargi w tym zakresie nie mogą one odnieść zamierzonego skutku, skarżący nie wykazali jaki wpływ na rozstrzygnięcie ma brak ponowienia zawiadomienia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie wskazuje na to tak odwołanie jak i skarga skierowana do sądu. Odnosząc się do wniosku dowodowego należy mieć na uwadze, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest co do zasady prowadzone postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. W art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. stwierdza się, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Wnioskowany zatem dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organu podatkowego (zawiadomienie z dnia 25 lipca 2017 r., postanowienie o wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy z dnia 9 października 2017 r.) nie jest dowodem uzupełniającym. Uzasadnione jest zatem oddalenie wniosku. Odnośnie sprawy z zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa dotyczącego zgłoszenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, Sąd administracyjny zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. Wydział Karny i uzyskał informację, że nie tylko nie jest prowadzone postępowanie ale także nie zostało wszczęte postępowanie z zawiadomienia skarżących o możliwości popełnienia przestępstwa. Stąd wniosek pełnomocnika co do przeprowadzenia dowodów z dokumentów zgromadzonych w takim postępowaniu był bezprzedmiotowy. Nie został uwzględniony także wniosek o przeprowadzenie dowodów z akt postępowań podatkowych dotyczących innych lat podatkowych w podatku od nieruchomości czy podatku rolnego albowiem zobowiązania w podatku tak od nieruchomości jak i podatku rolnym powstają z datą doręczenia decyzji organu, są ustalane decyzją organu na rok podatkowy, stąd stanowisko organu zawarte w innych decyzjach dotyczących innych lat podatkowych nie mogą wpływać na ocenę legalności ustalenia zobowiązania podatkowego w roku 2016, będącym przedmiotem kontroli Sądu. Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 tej ustawy.