I SA/Sz 278/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ( dalej: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję nr [...] Wójta Gminy B. z dnia [...] r., w sprawie określenia D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 na kwotę [...] zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] r. wydaną m.in. na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, ze zm., dalej zwana "u.p.o.l."), określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w 2015 roku, należnym od D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (zwaną dalej: "Spółką", "Stroną", "Skarżącą") w kwocie [...] zł, stosując stawkę od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 0,90 zł za m kw. (§ 1 ust. 1 pkt 3 Uchwały Rady Gminy Białogard Nr XLVII/300/2014 z dnia 12.11.2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015 r.). Z ustaleń organu I instancji wynikało bowiem, że Spółka w dniu 03.11.2014 r. nabyła w formie aktu notarialnego nr [...] prawo własności działek [...], [...] obręb D., [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb K., obręb P. o łącznej powierzchni [...] ha, w tym grunty sklasyfikowane według ewidencji gruntów i budynków jako Tr o powierzchni [...] ha. Spółka zadeklarowała całość nieruchomości w deklaracji na podatek rolny na 2015 r. Pomimo wezwania organu podatkowego nie złożyła korekty deklaracji na podatek rolny, ani nie ujęła tych gruntów w deklaracji za podatek od nieruchomości na 2015 r. W związku z tym, że część gruntów o powierzchni [...] ha podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, organ podatkowy wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od nieruchomości na 2015 r. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty. Podniosła, że domniemanie poprawności zapisu w ewidencji gruntów podlega obaleniu poprzez stosowne wnioski dowodowe. W przedmiotowej sprawie zdaniem Strony dowodem takim byłyby oględziny wskazujące rzeczywisty, realny charakter gruntów. Strona wskazywała bowiem, iż grunty oznaczone w ewidencji symbolem Tr o powierzchni [...] ha, stanowią grunty rolne i od wielu lat w takim charakterze są użytkowane. Skarżąca wniosła do organu odwoławczego o przeprowadzenie oględzin w celu weryfikacji rzeczywistego charakteru gruntów i na tej podstawie - o zmianę zaskarżonych decyzji wymiarowych, a także o zapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiału dowodowego przed wydaniem decyzji odwoławczej. Kolegium, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, uznało, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r. poz. 520, ze zm.) - (dalej zwanej "u.p.g.k" ) i art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej zwanej: "O.p.") wskazał na wiążący charakter jej zapisów dla organów podatkowych przy wymiarze podatku od nieruchomości oraz moc urzędową dokumentu w postaci wypisu z ewidencji. Następnie wskazując na zapisy w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę B., dotyczące gruntów posiadanych przez Spółkę, uznał, że organ I instancji zasadnie sklasyfikował część gruntów o pow. [...] m kw. o symbolu Tr tereny różne jako opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Kolegium stwierdziło też prawidłowość opodatkowania podatkiem rolnym, stosownie do art. 1 ustawy o podatku rolnym, gruntów posiadanych przez Spółkę na terenie gminy wiejskiej B., będących użytkami rolnymi sklasyfikowanymi jako pastwiska trwałe, łąki trwałe i rowy. Wskazano także na majątkowy charakter podatku od nieruchomości i zasadę jego naliczania w zależności od rodzaju gruntu, od wielkości ich powierzchni i stawki podatkowej, nie zaś od sposobu wykorzystywania majątku przez właściciela. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów i wniosków zwartych w odwołaniu. Stwierdził, że organ podatkowy nie dysponuje żadnymi narzędziami prawnymi pozwalającymi mu wpływać na klasyfikację geodezyjną gruntu. Nie ma on też legitymacji do podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków. Z decyzji organu odwoławczego wynika także, że to wyłącznie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków czyli starosta powiatowy, winien być adresatem wniosków o zmianę danych w ewidencji gruntów i w odrębnym postepowaniu, wszczętym z inicjatywy właściciela gruntu lub z urzędu winien doprowadzić do zgodności z rzeczywistym stanem gruntów. Co do wniosku o zapewnienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, wskazano, że w postępowaniu odwoławczym nie wytworzono żadnego nowego materiału dowodowego nieznanego stronie, zaś przedmiotem sprawy jest interpretacja przepisów podatkowych, a nie stanu faktycznego sprawy. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję, Spółka wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła organom pominięcie złożonego przez podatnika wniosku o przeprowadzenie oględzin na okoliczność ustalenia rzeczywistego charakteru przedmiotowych w sprawie gruntów oraz powołanie biegłego na wspomniane okoliczności, który miał na celu obalenie domniemania danych z rejestru gruntów. Wskazano, że w ewidencji zapisane są tereny różne co nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Przeprowadzenie żądanych dowodów zdaniem Strony było niezbędne dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. W ocenie Spółki, wbrew twierdzeniu organ odwoławczego, analogicznie dane z ewidencji gruntów, o ile są sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym, nie mogą stanowić bezwzględnego, niewzruszalnego dowodowo domniemania poprawności w aspekcie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. SKO powołując się na zapis art.194 O.p. nie spostrzegło ustępu 3 tegoż artykułu, który to winien być w sprawie zastosowany odpowiednio. W tej sytuacji prawno-faktycznej zignorowanie przez organ prośby Strony o zapewnienie możliwości udziału w postępowaniu przed wydaniem rozstrzygnięcia poprzez wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w sprawie jest również naganne. Zdaniem Skarżącej naruszenie to mogło mieć (i miało) istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Jak wynika z uzasadnienia skargi zasadniczą kwestią sporną w sprawie, stanowiło to czy prawidłowe było oparcie się przez Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 21 u.p.g.k. Kolegium przyjęło, że w myśl tego przepisu związane było danymi wynikającymi z ewidencji, natomiast zdaniem Skarżącej organy aby zrealizować zasadę prawdy obiektywnej nie mogły ograniczać postępowania dowodowego jedynie do zapisów ewidencji, winny były także podjąć czynności dowodowe w postaci przeprowadzenia oględzin na okoliczność ustalenia rzeczywistego charakteru spornych gruntów oraz powołania biegłego na wspomniane okoliczności, które to czynności i dowody z nich miały na celu obalenie domniemania wynikającego z danych zawartych w rejestrze gruntów. Ze stanowiskiem Skarżącej nie sposób się zgodzić. Istotnie bowiem, w myśl art. 21 ust. 1 u.p.g.k podstawę podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wynikająca z powyższego przepisu zasada związania organów podatkowych danymi z ewidencji przy wymiarze podatków była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Dogłębnej charakterystyki sposobu rozumienia tej zasady dokonywał w szeregu orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny. Szczególnie warto tu wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3226/12 (dostępny w bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl) . Podobnie jak w rozpoznawanej sprawie, w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przed NSA kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Analizując powyższą kwestię NSA wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, ONSAiWSA 2014/2/21, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. W wyroku z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, LEX nr 1504306). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.). Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 O.p. - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów u.p.o.l. podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. W świetle natomiast uprzednio poczynionych uwag, organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. W tym zakresie rozwiązania przyjęte w u.p.g.k. skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a u.p.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tożsamych wniosków prowadzi także analiza przepisów regulujących prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). W myśl § 47 ust. 1 aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Podzielić zatem należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 986/11 (LEX nr 1415193), że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja poglądu Skarżącej oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy. Spójne rozwiązania dotyczące ustalania funkcji nieruchomości gruntowych, przyjęto w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613; zwanej dalej "u.p.o.l."), jak i w pozostałych ustawach dotyczących opodatkowania nieruchomości, tj. użytków rolnych i lasów. Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu nim podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Regulacja ta obowiązuje od 1 stycznia 2003 r. Z kolei obowiązujący od tej samej daty art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) stanowi, że lasem w rozumieniu tej ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Natomiast wprowadzony od 1 stycznia 2007 r. art. 1a ust. 3 u.p.o.l. również wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym również na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 986/11). Dane zawarte m.in. w ewidencji gruntów i budynków (podobnie jak w księgach wieczystych i innych ewidencjach i rejestrach), stanowią nadto materiał źródłowy dla budowania prowadzonej przez organy podatkowe w systemie informatycznym ewidencji podatkowej nieruchomości, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.). Skoro w rozpoznawanej sprawie w ewidencji gruntów i budynków sporne grunty oznaczone były symbolem "Tr" to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości czy podatku rolnego. Reasumując poczynione wyżej uwagi należy wskazać, że użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. A zatem, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w rozpatrywanym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 194 § 3 O.p. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 690/09; opublikowany w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższego za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia art. 194 § 3 O.p. Organ dokonał oceny sprawy przy wykorzystaniu przewidzianych prawem dowodów Organ podatkowy był związany danymi wynikającymi z ewidencji i nie był uprawniony do prowadzenia przeciwdowodu przeciwko tej ewidencji, Zatem prawidłowe było działanie organu, który oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 21 u.p.g.k i określił zobowiązanie podatkowe na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu powyższe działanie znajduje pełne oparcie w przepisach prawa i znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (warto tu wskazać choćby najnowsze wyroki NSA - wyrok NSA z 3 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3470/13, wyrok NSA z 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 3259/15 – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd natomiast odnosząc się do zarzutu zignorowania przez SKO prośby Strony o zapewnienie możliwości udziału w postępowaniu przed wydaniem rozstrzygnięcia, poprzez wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w sprawie, zauważa iż nieprawidłowe jest stanowisko SKO, że brak wyznaczenia takiego terminu jest usprawiedliwiony, albowiem w postępowaniu odwoławczym nie wytworzono żadnego nowego materiału dowodowego nieznanego Stronie, zaś przedmiotem sprawy jest interpretacja przepisów podatkowych, a nie stanu faktycznego sprawy. Tym samym zdaniem Sądu, SKO nie wyznaczając tego terminu naruszyło ewidentnie zarówno art. 123 § 1 O.p. jak i art. 200 § 1 O.p., jednak wskazane naruszenie w świetle wcześniejszych rozważań nie miało wpływu na wynik postępowania. Wnioski dowodowe jak i zarzuty Strony koncentrowały się bowiem na skłonieniu organów do dokonania oględzin czy też powołania biegłego na okoliczność ustalenia w postępowaniu podatkowym rzeczywistego charakteru (sposobu wykorzystywania) spornych gruntów, co jak wykazano wcześniej nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak bowiem wyjaśniły organy, a następnie Sąd, organy podatkowe wyżej wymienionym zapisem w ewidencji były bezwzględnie związane. Tymczasem zasadnicza dla niej okoliczność oznaczenia tych gruntów w ewidencji symbolem "Tr" była i pozostaje bezsporna. Z tych względów naruszenie przez organ art. 200 § 1 O.p. jak i art. 123 § 1 O.p. nie miało wpływu na wynik postepowania i nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Zarządzenie: