I SA/Sz 302/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego G.B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], znak: [...] ustalającą G. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] w wysokości [...] za nieruchomość położoną w S. przy ul. M. Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Na podstawie aktu notarialnego Rep A numer [...] z dnia [...] G. B. (dalej zwany: "podatnikiem", "stroną", "skarżącym") prowadzący działalność gospodarczą [...] nabył prawo wieczystego użytkowania działki nr [...] obręb [...] oraz własność nieruchomości położonej w S. przy ul. M. W dniu [...] podatnik złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której zgłosił do opodatkowania: - grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...]; - budynki lub ich części mieszkalne pow. [...] – [...]; - budynki lub ich części mieszkalne pow. [...] – [...]; - pomieszczenia związane z działalnością gospodarczą w budynku mieszkalnym – [...]. Organ podatkowy I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił na podstawie wpisu do ewidencji gruntów i budynków z dnia [...], iż na nieruchomości przy ul. M. znajduje się budynek biurowy, a działka posiada symbol użytku "Bi". Przedmiotowa nieruchomość na mapach geodezyjnych oznaczona jest jako "budynek inny". Zgodnie z zapisami w Księdze Wieczystej [...], w dziale I-O "Oznaczenie nieruchomości" wpisany jest budynek mieszkalny o kubaturze [...]. Na podstawie powyższych ustaleń Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] w kwocie [...], zaś do podstawy wymiaru przyjął: - budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o pow. [...]; - grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...]. Od powołanej wyżej decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że wysokość zobowiązania podatkowego jest zgodna ze złożoną informacją podatkową w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił, że decyzja wydana została z naruszeniem: 1. art. 207 § 1 w zw. z art, 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej zwanej: "O.p." wskutek przyjęcia, że podstawa wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w informacji złożonej przez podatnika; 2. art. 187 § 1 O.p. wskutek zaniechania wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie; 3. art. 191 O.p. poprzez oparcie na oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści deklaracji podatkowych, z pominięciem innych dowodów, a w szczególności odpisu księgi wieczystej, z których wynikało, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości ujawnionemu w księdze wieczystej; 4. naruszenie art. 21 ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyznaniu danym i wpisom wynikającym z ewidencji gruntów i budynków cech nienaruszalnych; 5. art. 5 ustawy o Księgach Wieczystych poprzez odmowę akceptacji stanu prawnego znanego skarżącemu w dniu dokonania czynności nabycia nieruchomości, tj. znajomości wpisu budynku jako mieszkalnego, co wynikało również z treści aktu notarialnego nabycia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że nie narusza ona prawa. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), dalej zwana: "u.p.o.l.", art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) stwierdził, że organ podatkowy I instancji zasadnie przyjął do podstawy opodatkowania dane wynikające z dokumentu stanowiącego podstawę wymiaru podatku - tj. ewidencję gruntów i budynków i opodatkował podatkiem od nieruchomości stawką najwyższą całą powierzchnię użytkową przedmiotowego budynku oraz oddany w użytkowanie wieczyste grunt. Z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie wynika, że budynek położony w S. przy ulicy M. pełni funkcję niemieszkalną (budynek biurowy), jakkolwiek podatnik załączył odpisy dwóch umów najmu na cele mieszkaniowe, to jednak uznać należy, że zostały one zawarte w ramach wykonywania działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji ma fakt, że przedmiotowy lokal użytkowy należy do podatnika, posiadającego status przedsiębiorcy. Jest to okoliczność wystarczająca, wyczerpuje ona bowiem ustawowe znamiona definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący podniósł, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów prawa tj.: 1. prawa materialnego: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że każda nieruchomość stanowiąca własność osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą jest nieruchomością związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, a tym samym nieprawidłowe obciążenie skarżącego podatkiem od nieruchomości w wysokości [...] w sytuacji, gdy budynek znajdujący się na nieruchomości ma charakter mieszkalny; 2) art. 7a ust. 112 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie za podstawę opodatkowania danych niezgodnych ze złożoną na podstawie tejże ustawy przez skarżącego deklaracją, a także z danymi zawartymi w księdze wieczystej; 3) art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez jego niezastosowanie; art. 21 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy regulacje tejże ustawy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem w tym zakresie zastosowanie mają regulacje ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; 2. przepisów prawa proceduralnego mających wpływ na niniejsze postępowanie: 1) art. 6 K.p.a. poprzez pominięcie regulacji zawartej w art. 7a u.p.o.l. oraz orzekanie z pominięciem danych ujawnionych w księdze wieczystej nieruchomości, jak również złożonej przez podatnika deklaracji; 2) art. 7 K.p.a. poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem słusznego interesu skarżącego, biorąc po uwagę jedynie negatywne dla skarżącego okoliczności i dokonując wykładni przepisów na niekorzyść skarżącego; 3) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie decyzji jej elementów przedmiotowo istotnych, a szczególności brak oznaczenia organu wydającego decyzję, a także brak identyfikowalnych podpisów; 4) art. 207 § 1 O.p. polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji złożonej przez skarżącego; 5) art. 187 § 1 O.p. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie; 6) art. 191 O.p. polegające na oparciu oceny czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione, jedynie na treści deklaracji podatkowych, z pominięciem innych dowodów, a w szczególności odpisu księgi wieczystej, z których wynikało, że wpisy w ewidencji gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości ujawnionemu aktualnie w księdze wieczystej; 7) naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyznaniu danym i wpisom wynikającym z ewidencji gruntów i budynków cech niewzruszalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi są trafne. Na wstępie zauważyć należy, iż będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontroli sądu administracyjnego podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków w danym roku podatkowym, w sytuacji gdy z aktu notarialnego oraz wypisu z księgi wieczystej wynika inny rodzaj (mieszkalny a nie biurowy) budynku podlegającego opodatkowaniu. W ocenie organów podatkowych, powyższe okoliczności nie mają znaczenia w świetle obowiązujących przepisów prawa z uwagi na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącego natomiast w sytuacji, gdy w szczególności z odpisu księgi wieczystej wynika, że wpisy w ewidencji gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości błędne jest stanowisko polegające na przyznaniu danym i wpisom wynikającym z ewidencji gruntów i budynków cech niewzruszalnych. Z zaskarżonej decyzji wynika, że na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz wypisu z kartoteki budynków prowadzonej przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S., według stanu na [...], ustalono, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą [...], jest użytkownikiem terenów zabudowanych położonych w S. przy ul. M. (działka o powierzchni [...]) oraz położonych na działce budynków biurowych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym także w postępowaniu podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia administracyjne przywołane w sprawie). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie, bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym – w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych." Mając na uwadze powyższe podkreślić raz jeszcze należy, mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze, że od reguły przewidzianej w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem, z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji bowiem organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Z tego względu organy zasadnie przyjęły stawkę podatkową dla gruntów związanych z prowadzoną działalności gospodarczą dla, będącej w posiadaniu skarżącego (przedsiębiorcy), działki ewidencyjnej [...] oznaczonej symbolem "Bi" o powierzchni [...]. Zgodzić się także należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., w świetle powyższych wywodów, że rozbieżność między księgą wieczystą [...], a aktem notarialnym z [...], z których wynika, że podatnik jest użytkownikiem wieczystym budynku mieszkalnego o kubaturze [...], nie może przesadzać o wadliwości zaskarżonej decyzji. Nie przesądzają o tym także umowy najmu pomieszczeń z [...] oraz [...], które zostały załączone przez skarżącego do akt na etapie postępowania odwoławczego. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić jeszcze należy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie skarżącego, wspomniana ewidencja zawiera jakiekolwiek błędy, strona powinna była doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Mając na uwadze powyższe za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., art. 7a ust. 112 u.p.o.l., art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 21 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Niemniej dokonując analizy wypisu z rejestru ewidencji gruntów i budynków nieruchomości położonej w S. przy ul. M. (działka [...] obręb [...]), który został załączony do akt sprawy i stanowi podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za [...] wskazać należy, że wypis ten, sporządzony według stanu na dzień [...], wskazuje, że na działce [...] przy ul. M. zidentyfikowano budynek [...] – "klasa wg PKOB budynki biurowe (1220)", rodzaj wg KST "budynki biurowe (105)" o powierzchni zabudowy [...], materiał ścian zewnętrznych - "[...]", liczba kondygnacji "[...]". We wspomnianym wypisie brak jest jakichkolwiek innych danych dotyczących spornej nieruchomości. Tymczasem, organ podatkowy wskazując na ww. dokument oraz mapy geodezyjne i protokół graniczny robót geodezyjnych z [...] przyjął do opodatkowania budynek usytuowany na działce [...] o powierzchni fizycznej [...] i powierzchni podstawowej [...]. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazać należy, nie sposób ustalić na jakiej podstawie przyjęto wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji powierzchnię spornego budynku, bowiem nie wynika ona także z deklaracji złożonej przez podatnika (podano tak [...]) ani z aktu notarialnego, gzie z kolei wskazano na [...]. Jednocześnie podkreślić należy, że organ podatkowy ustalając zobowiązanie podatkowe na [...] powinien dysponować wypisem z ewidencji gruntów i budynków aktualnym na [...] wraz ze wszystkimi zmianami, które ew. wystąpiły w danym roku podatkowym. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, orzekając w kwestii podatku od nieruchomości na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków załączonego do akt sprawy oraz nie wyjaśniając kwestii powierzchni budynku przy ul. M. w S., organy podatkowe obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisów proceduralnych regulujących kwestie prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego, tj. przepisy art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., co z kolei sprawiło, że Sąd nie może dokonać weryfikacji zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe będą zatem zobowiązane uwzględnić zaprezentowaną powyżej ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dla informacji strony skarżącej wyjaśnić jeszcze należy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatków nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), a zatem zarzuty podniesione w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Przedstawione wyżej uwagi wykazują, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego obligowało Sąd do zastosowania normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 p.p.s.a. i do wyeliminowania z obrotu nie tylko zaskarżonej decyzji ale również decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na łączną kwotę [...] przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył [...] tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, [...] tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.