I SA/Sz 334/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "ZWINB") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej "PINB") z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], którym oddalił zarzut zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego M. K. (dalej "Zobowiązany", "Skarżący") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. wystawionego przez wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. - uznając go za niezasadny. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia ZWINB wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej "K.p.a."), art. 18, art. 33 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej "u.p.e.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej "Prawo budowlane"). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w związku z zarzutem Zobowiązanego podniesionym we wszczętym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego, N. G. jako organ egzekucyjny (dalej "Organ egzekucyjny I instancji") wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jako podstawę zarzutu Zobowiązany wskazał brak wymagalności stanowiącego podstawę egzekucji objętej zarzutem ze względu na fakt, że zostało wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia będącego podstawą tytułu wykonawczego i egzekwowanego obowiązku zapłaty grzywny, które prowadzone przez ZWINB pod sygnaturą [...], nie zostało rozstrzygnięte, co nie tylko wyklucza możliwość prowadzenia egzekucji w celu wyegzekwowania obowiązku, ale wręcz daje podstawy do przyjęcia wygaśnięcia obowiązku z powodu upływu długiego czasu bez rozstrzygnięcia wniosku strony, co powinno potwierdzać uznanie zasadności wniosku w tym zakresie. Wskazany wyżej tytuł wykonawczy został wystawiony w następstwie niewykonania przez Zobowiązanego obowiązku określonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], tj. nieuiszczenia grzywny w wysokości [...] zł nałożonej na Zobowiązanego w celu przymuszenia z powodu uchylenia się od wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, tj. murowanej dobudówki o wymiarach [...] m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. , na terenie dz. nr [...]. Wyżej wskazanym postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. PINB uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony. ZWINB (organ odwoławczy) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB (organ I instancji). ZWINB zwrócił uwagę, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. PINB nakazał zobowiązanemu rozbiórkę murowanej dobudówki o wymiarach [...] m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. na terenie działki nr [...] bez pozwolenia na budowę. ZWINB wyjaśnił, że prawidłowość powyższej decyzji PINB potwierdził organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], a także obie instancje sądów administracyjnych, tj.: WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 222/14, oddalił skargę zobowiązanego, zaś NSA wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. II OSK 3139/14, oddalając skargę kasacyjną, utrzymał w mocy ww. wyrok WSA w Szczecinie. Zatem - jak dalej wskazał ZWINB - decyzja o nakazie rozbiórki jest ostateczna i podlega wykonaniu. Dalej ZWINB wskazał, że z powodu uchylania się od wykonania powyższego nakazu organ powiatowy (jako wierzyciel i organ egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym) przesłał Zobowiązanemu pisemne upomnienie, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając tytuł wykonawczy i wymienionym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nałożył na niego grzywnę w celu przymuszenia, z obowiązkiem wpłacenia grzywny w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia. Prawidłowość tego postanowienia PINB w przedmiocie nałożenia grzywny potwierdził organ drugiej instancji (ZWINB) postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...], a następnie WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r., II SA/Sz 1095/17, który oddalił skargę na to postanowienie, zaś NSA wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., II OSK 715/18, oddalił skargę kasacyjną tego wyroku WSA w Szczecinie, co oznacza to, że egzekwowane postanowienie PINB o nałożeniu grzywny jest ostateczne i podlega wykonaniu. Jaj dalej wyjaśnił ZWINB, ponieważ Zobowiązany grzywny nie wpłacił i nie wykonał obowiązku rozbiórki obiektu, PINB, jako wierzyciel należności pieniężnych, wystawił w dniu [...] sierpnia 2020 r. tytuł wykonawczy i skierował go do organu egzekucyjnego /należności pieniężnych/ - Naczelnika US. Następnie ZWINB wskazał, że podstawą wniesionego przez zobowiązanego zarzutu jest art. 33 § 2 pkt 5 i 6 u.p.e.a. Odnosząc się do tego zarzutu ZWINB wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być badane okoliczności postępowań administracyjnych prowadzonych – wszczętych i nie zakończonych – na podstawie art. 145 K.p.a. Ten argument nie może stanowić podstawy do uznania zarzutu i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak też znajdujących się w posiadaniu organu akt sprawy wywołanej skargą Zobowiązanego o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ZWINB z dnia [...] stycznia 2014 r., wynika, że nie wstrzymano wykonania tej decyzji, jak też nie wstrzymano wykonania postanowienia PINB z dnia [...] czerwca 2017 r. nakładającego na Zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia, ani utrzymującego je w mocy postanowienia ZWINB z dnia [...] lipca 2017 r. Wobec powyższego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. ZWINB uznał zgłoszony przez Zobowiązanego zarzut za nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie ZWINB z dnia [...].02.2021 r. Zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzające je postanowienie PINB z dnia [...].11.2020 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: - nieuzasadnione podtrzymanie rozstrzygnięcia wydanego w I instancji wobec braku odniesienia się do treści podnoszonych zarzutów, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonalność decyzji stanowiąca podstawę wydania tytułu wykonawczego nie została wstrzymana a tym samym de facto nierozpoznania zarzutów co do ich istoty, która co jest wyraźnie akcentowane w toku postępowania, sprowadzała się do braku wymagalności stanowiącego podstawę egzekucji objętej zarzutem ze względu na fakt, że zostało wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia będącego podstawą tytułu wykonawczego i egzekwowanego obowiązku zapłaty grzywny, które prowadzone przez ZWINB pod sygnaturą [...] nie zostało rozstrzygnięte, co tym samym nie tylko wyklucza możliwość prowadzenia egzekucji w celu wyegzekwowania obowiązku, ale wręcz daje podstawy do przyjęcia wygaśnięcia obowiązku z powodu upływu długiego czasu bez rozstrzygnięcia wniosku strony, co powinno potwierdzać uznanie zasadności wniosku w tym zakresie, tym bardziej, że powyższe postępowania o wznowienie prowadzone jest przez organ wydający zaskarżone postanowienie, a tym samym winien zweryfikować stan tej sprawy i odnieść się do tego w swoim rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego przypomniał w skrócie przebieg postępowania, po czym podniósł, że postępowanie w sprawie decyzji z dnia [...].01.2014 r., znak: [...] zostało wznowione i prowadzone przez ZWINB pod sygn. [...] nie zostało zakończone do dnia dzisiejszego. Jest o tyle istotne - jak dalej wskazał pełnomocnik Skarżącego - że we wniosku zostały wskazane okoliczności potwierdzające w sposób jednoznaczny zasadność wniosku o wznowienie postępowania, po czym wskazał, że przesłankami wznowienia są podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a, które następnie przytoczył. Jak dalej wskazał Skarżący, potwierdzeniem ujawnienia nowych okoliczności i istnienia nowych dowodów są dokumenty w postaci mapek i zdjęć, załączone do wniosku, a postępowanie, prowadzone od początku roku 2018, do dziś nie zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Postanowienie podlega uchyleniu jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 57a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowało pismo pełnomocnika Skarżącego z dnia [...].10.2020 r., w którym zgłoszono zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a jako podstawę zarzutu wskazano, cyt.: "brak wymagalności stanowiącego podstawę egzekucji objętej zarzutem ze względu na fakt, że zostało wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia będącego podstawą tytułu wykonawczego i egzekwowanego obowiązku zapłaty grzywny, które prowadzone przez ZWINB pod sygnaturą [...], nie zostało rozstrzygnięte, co nie tylko wyklucza możliwość prowadzenia egzekucji w celu wyegzekwowania obowiązku, ale wręcz daje podstawy do przyjęcia wygaśnięcia obowiązku z powodu upływu długiego czasu bez rozstrzygnięcia wniosku strony, co powinno potwierdzać uznanie zasadności wniosku w tym zakresie.". W piśmie tym, podobnie jak w skardze, pełnomocnik Skarżącego podniósł, że postępowaniem objętym niniejszymi zarzutami jest prowadzona egzekucja zmierzająca do wyegzekwowania grzywny ze względu na niewykonanie nakazu rozbiórki orzeczonego w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją z dnia [...].01.2014 r., znak: [...], podczas gdy postępowanie to zostało wznowione i prowadzone przez ZWINB pod sygn. [...] i nie zostało zakończone do dnia dzisiejszego. Jest o tyle istotne - jak dalej wskazał pełnomocnik Skarżącego - że we wniosku zostały wskazane okoliczności potwierdzające w sposób jednoznaczny zasadność wniosku o wznowienie postępowania, po czym wskazał, że przesłankami wznowienia są podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a., które następnie przytoczył. Jak dalej wskazał Skarżący, potwierdzeniem ujawnienia nowych okoliczności i istnienia nowych dowodów są dokumenty w postaci mapek i zdjęć, załączone do wniosku, a postępowanie, prowadzone od początku roku 2018, do dziś nie zostało zakończone. Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądowej, jest postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r., utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], którym oddalono zarzut Zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego M. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].08.2020 r. wystawionego przez wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. - uznając go za niezasadny. Zatem, kontrola Sądu w niniejszej sprawie ogranicza się tylko zbadania zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm. - zwanej w skrócie "u.p.e.a."), w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.), tj. art. 18, art. 33 § 2 pkt 5 i pkt 6. Zatem te przepisy u.p.e.a. wyznaczyły granice rozpoznawania sprawy, które winny być respektowane przez organ egzekucyjny. Prowadzenie bowiem egzekucji to proces, na którego poszczególnych etapach uczestnikom, w tym zobowiązanemu, ustawodawca zagwarantował odpowiednie środki ochrony prawnej i z których w niniejszej sprawie Skarżący skorzystał. Tym samym inne kwestie podnoszone przez Skarżącego, wykraczające poza zakres "zarzutów" w sprawie prowadzenia egzekucji, wykraczają tym samym poza przedmiot niniejszego postępowania, jego bowiem zakres i kierunek rozstrzygania określają zarzuty podniesione przez Skarżącego, czyli znajdujący zastosowanie w badanej sprawie art. 33 § 2 pkt 5 i pkt 6 u.p.e.a. W takim też zakresie Sąd kontroluje zaskarżone postanowienie, i nie stwierdził by jego wydanie skutkowało naruszeniem przepisów prawa w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a więc zamknięty, co tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie. W myśl art. 33 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy wniesionych w rozpoznawanej sprawie zarzutów odnoszą się do dyspozycji art. 33 § 2 pkt 5 i pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Skarżący wskazał bowiem na brak wymagalności obowiązku będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, tj. brak wymagalności obowiązku zapłaty grzywny ze względu na fakt, że zostało wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].01.2014 r., znak: [...], w przedmiocie obowiązku zapłaty grzywny, które nie zostało zakończone, co tym samym - według Skarżącego - nie tylko wyklucza możliwość prowadzenia egzekucji w celu wyegzekwowania obowiązku, ale wręcz daje podstawy do przyjęcia wygaśnięcia obowiązku z powodu upływu długiego czasu bez rozstrzygnięcia wniosku strony. W wyniku analizy akt badanej sprawy, w tym egzekucyjnej, Sąd stwierdził, że Organy obu instancji zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie egzekucyjnej nie występiła żadna z okoliczności stanowiących podstawę wniesienia zarzutu, co skutkowało ich uprawnionym oddaleniem. Nie znajduje oparcia w aktach sprawy stanowisko Skarżącego, że wznowienie postępowania zakończone ostateczną decyzją ZWINB z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki samo w sobie sprawia, że dochodzi do braku wykonalności obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., tj. obowiązku zapłaty grzywny w celu przymuszenia. Stanowisko to nie znajduje także oparcia w przepisach prawa. Decyzja ostateczna, a tylko w przypadku takich decyzji może dojść do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, np. wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a. in principio), które co do zasady podlega wykonaniu z mocy prawa, chyba że wstrzymano jej wykonanie, np. w trybie art. 152 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, albo np. w trybie art. 61 § 2 lub § 3 P.p.s.a. Wznowienie postępowania stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.), a nie we wszystkich jej aspektach prawnych, tak jak to odbywa się w postępowaniu zwykłym. Jak wynika z akt badanej sprawy, do takiego wstrzymania wykonania decyzji nie doszło. W związku z tym decyzja, w odniesieniu do której wznowiono postępowanie (w przedmiocie nakazu rozbiórki), nadal podlega wykonaniu, co z kolei skutkuje tym, że w sprawie nie może być mowy o wygaśnięciu czy braku wymagalności grzywny w celu przymuszenia. Ponadto, co istotne dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, i trafnie zauważył organ egzekucyjny, wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3139/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 222/14, oddalającego skargę M. K. na decyzję ZWINB z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zatem, ostateczna decyzja stała się również prawomocna (tj. taka, której nie można zaskarżyć do sądu - art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 16 K.p.a.). Z kolei wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 715/18, NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1095/17, oddalającego skargę M. K. na postanowienie ZWINB z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zatem, i to ostateczne postanowienie również stało się prawomocne. Zwrócić także należy uwagę, że przed tutejszym Sądem toczyło się również postępowanie sądowe w przedmiocie zarzutów Skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego co do wykonalności prawomocnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. dokonania rozbiórki, które zakończyło wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1094/17, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 714/18, w którym Sąd ten, akceptując stanowisko Sądu I instancji, stwierdził, że: "Skoro sąd nie stwierdził żadnych wad, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to tym bardziej nie stwierdził istnienia przesłanki, która musiałaby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec tego, decyzja ta, jako zgodna z prawem, mogła być podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego.". W konsekwencji tego nie budzi więc wątpliwości w badanej sprawie, że skoro Skarżący nie wykonał dobrowolnie obowiązku zapłaty grzywny nałożonej na podstawie ww. prawomocnego postanowienia PINB z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], utrzymanego w mocy postanowieniem ZWINB z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zaakceptowanego przez sądy obu instancji, to decyzja nakładająca na Skarżącego grzywnę (obowiązek o charakterze pieniężnym) odpowiadała obowiązującemu prawu, a tym samym w sposób uprawniony wierzyciel wystawił ww. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...].08.2020 r., obejmujący istniejący i wymagalny obowiązek Skarżącego zapłaty grzywny na rzecz wierzyciela, w konsekwencji czego wierzyciel zasadnie egzekwuje wykonanie tego wymagalnego obowiązku na drodze przymusowego postępowania egzekucyjnego w administracji. Na tym etapie postępowania, co znajduje się niniejsza sprawa, czyli na etapie postępowania wykonawczego (egzekucji), uwzględniając istnienie ostatecznej i prawomocnej decyzji o nakazie rozbiórki (wymagalny obowiązek o charakterze niepieniężnym), istnienie ostatecznego i prawomocnego postanowienia o nałożeniu grzywny (wymagalny obowiązek o charakterze pieniężnym) w celu przymuszenia zobowiązanego (Skarżącego) do wykonania rozbiórki (wymagalnego obowiązku o charakterze niepieniężnym), takie okoliczności, jakie podnosi pełnomocnik Skarżącego co do niezakończenia postępowania wznowieniowego odnośnie ostatecznej decyzji, która była już przedmiotem sądowej kontroli instancyjnej, nie stanowi uprawnionej podstawy do zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stąd, zasadnie organ uznał, że zgłoszony zarzut jest nieuzasadniony, nie znajduje on bowiem oparcia w przepisach prawa. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, jednakże organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie może, w ramach rozpoznawania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 33 u.p.e.a., badać okoliczności, które miały miejsce na etapie postępowania zwykłego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że orzeczenia w przedmiocie nakazu rozbiórki, jak i nałożonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki, w chwili wystawienia tytułu wykonawczego były orzeczeniami ostatecznymi i prawomocnymi, a zatem zgodnymi z prawem, istniała więc podstawa uprawniająca wierzyciela do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącego. Po ich wystawieniu nie wystąpiły żadne okoliczności przewidziane prawem, które miałyby wpływ na istnienie lub wymagalność obowiązku, objętego tym tytułem wykonawczym. W każdym razie Skarżący nie wykazał by takie okoliczności wystąpiły (np. wytoczenie powództwa wstrzymującego w trybie art. 35a u.p.e.a. ze względu na kwestionowanie istnienia należności, czy też przedstawienie dowodu nakazującego organowi egzekucyjnemu odstąpienie od czynności egzekucyjnych, stosownie do art. 45 u.p.e.a.). Także wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ZWINB, mimo braku jego zakończenia, nie daje podstawy do uznania, że obowiązek wynikający z wystawionego tytułu wykonawczego przestał istnieć lub być wymagalny. Z akt badanej sprawy także nie wynika by organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzymał w trybie art. 152 K.p.a. wykonanie decyzji objętej tytułem wykonawczym. Wszystkie te okoliczności wprost świadczą, że brak jest przeszkód prawnych uniemożliwiających kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie egzekucyjnej. Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem skargi, że w przypadku długotrwałego braku rozstrzygnięcia w sprawach o wznowienie postępowania można mówić o uznaniu zasadności argumentacji wniosku o wznowienie, czego następstwem jest uchylenie decyzji ostatecznej, a tym samym wygaśnięcie obowiązku, objętego egzekwowanymi tytułami wykonawczymi. Tego rodzaju domniemania są nieuprawnione, ponieważ w sprawach o wznowienie postępowania nie stosuje się przepisów o milczącym załatwieniu sprawy (art. 151 § 3 K.p.a.). W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.