I SA/Sz 514/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r., I, II, III i IV kwartał 2005r., I, II i III kwartał 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą J. K. (zw. dalej: "podatniczką" "stroną" bądź "skarżącą") określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu wyegzekwowanych kwot na poczet zobowiązań określonych w ostatecznych decyzjach za: - IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - III kwartał 2005 r, w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - IV kwartał 2005r, w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę, - III kwartał 2006 t. w wysokości [...] zł żądanej do zwrotu z odsetkami za zwłokę. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy, w dniu [...] r. podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym w K. P., pismo z dnia [...] r. w którym wskazała, iż w związku z postanowieniem o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku w sprawie bezpodstawnie wyegzekwowanych kwot na podstawie nieostatecznych decyzji podatkowych za lata 2004-2007 określających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług na łączną kwotę [...]zł plus odsetki wyjaśnia, że w dniu [...] r. złożyła wniosek o przyjęcie zabezpieczenia na urządzeniach będących jej własnością, które organ podatkowy miał przejąć na własność (tj. zaspokoić roszczenia, gdy będą one ostatecznie określone). Mimo złożenia przedmiotowego wniosku, organ podatkowy I instancji, nie wydał w tym zakresie żadnego postanowienia co oznacza, że popadł w bezczynność. Natomiast przed Sądem Rejonowym w Ś. pod sygn. akt VI C [...] toczy się postępowanie o stwierdzenie nieistnienia zobowiązania. Nadto, podatniczka złożyła wniosek do sądu o zawarcie ugody, do której jednak nie doszło. Z kolei w okresie, kiedy była prowadzona egzekucja za I-IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r., I-IV kwartał 2006 r. i I-III kwartał 2007 r., podatniczka składała zażalenia na bezprawne działania tego organu oraz wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w tym m.in. odnośnie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] oraz tytułów wykonawczych nr [...] Podatniczka wskazała dalej, iż w dniu [...] r. organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie karne za uszczuplenie należności skarbu państwa w kwocie [...]zł w podatku od towarów i usług. Z kolei w dniu [...] r. został złożony wniosek podatniczki w sprawie zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanych należności za lata 2004-2006. Ponadto podatniczka wskazała, że organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w powyższym zakresie, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] postanowienie to uchylił. Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy I instancji ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, a Dyrektor Izby Skarbowej w S. ponownie je uchylił postanowieniem z dnia [...] r. W świetle powyższego, podatniczka stwierdziła, że ww. wniosek z dnia [...] r. jest skierowany do organu podatkowego I instancji z powodu pozostawienia wniosku podatniczki z dnia [...] r. bez rozpatrzenia. Reasumując podatniczka wskazała, że sprawa winna być rozpoznana w trybie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 1948 ze zm., zw. dalej: O.p.), wobec czego wniosła o zwrot kwot: - [...] zł wraz z odsetkami za I kwartał 2004 r., - [...] zł wraz z odsetkami za II i III kwartał 2004 r. z uwagi na przedawnienie roszczeń (z powodu niezawiadomienia podatnika przed dniem [...] r.), - [...] zł wraz z odsetkami za IV kwartał 2004 r., III kwartał 2005 r. z uwagi na przedawnienie i nieistnienie zobowiązania, - [...] zł wraz z odsetkami za IV kwartał 2005 r., I-III kwartał 2006 r. z uwagi na nieistnienie zobowiązania. Podatniczka zaznaczyła przy tym, że postępowanie podatkowe za I-IV kwartał 2005 r. nie jest ostatecznie zakończone, zatem należności w wysokościach określonych przez organ podatkowy I instancji nie są wymagalne. Nadto podkreśliła, że wszystkie tytuły wykonawcze są wystawione przez organ podatkowy (z uwagi na ustanowioną hipotekę) niezgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. nr 165, poz. 1373 ze zm.) co oznacza, że z uwagi na treść art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289 ze zm.) postępowanie egzekucyjne winno być umorzone. Pismem z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. wezwał podatniczkę do doprecyzowania wniosku z dnia [...] r. w zakresie wskazania żądanych kwot do zwrotu. Wyjaśnił, że w przypadku niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie spowoduje, że przedmiotowy wniosek zostanie rozpatrzony w odniesieniu do kwot wpłaconych na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za okres od I kwartału 2004 r. do III kwartału 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, złożonej w dniu [...] r. podatniczka wskazała, że wniosek dotyczy decyzji za I kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. i I-III kwartał 2006 r. oraz dodatkowo wniosła żądanie o zwrot kosztów egzekucyjnych wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych za ww. okresy. Do pisma podatniczka załączyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] r., sygn. I SA/Sz [...] uchylający postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Następnie pismem z dnia [...] r. podatniczka wskazała, że skoro Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu SK 40/12 uznał przepis art. 70 § 6 O.p. za niezgodny z Konstytucją, to stanowi to podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Wobec powyższego wniosła o uwzględnienie faktu, że roszczenia za I-IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. i I-III kwartał 2006 r. uległy przedawnieniu, gdyż egzekwowane były bez podstawy prawnej. Pismem z dnia [...] r. podatniczka wniosła o zawieszenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] r. do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, skargi na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. postanowienie z dnia [...] r. nr [...] [...]/187. W dniu [...] r. podatniczka wniosła o wycofanie wniosku z dnia [...] r. w sprawie zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanych kwot za lata 2004-2007 w związku: - ze złożonymi skargami kasacyjnymi od orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4.09.2013 r. sygn. akt I SA/Sz 145/13 i I SA/Sz 146/13 w sprawie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznych w podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2005 r., - ze skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] [...]/187 w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących IV kwartału 2005 r. oraz I-III kwartału 2006 r., - z postępowaniem sądowym toczącym się przed Sądem w K. P.. Jednocześnie podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika zastrzegła sobie prawo do złożenia ponownego wniosku o zwrot wyegzekwowanych kwot za lata 2004-2007, po zakończeniu wyżej wymienionych postępowań. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie wszczęte w dniu [...] r. na wniosek podatniczki z dnia [...] r. w sprawie zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanych kwot podatku od towarów i usług za lata 2004-2007. Na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] r. podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym w K. P., wniosek z dnia [...] r., w którym wniosła o: - umorzenie postępowania za I kwartał 2004 r., - zwrot kwoty [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę za II i III kwartał 2004 r., - zwrot kwoty [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę za IV kwartał 2004 r. oraz za I-III kwartał 2005 r., - zwrot kwoty [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę za IV kwartał 2005 r. oraz za I-III kwartał 2006 r. Ponadto wskazała, że kwoty te zawierają koszty egzekucyjne bezpodstawnie pobrane przez organ podatkowy. Podstawą zaś żądania zwrotu ww. kwot, było niezgodne z prawem pobranie należności podatkowych, które w dacie ich pobierania były przedawnione. Pismem z dnia [...] r. podatniczka wycofała wniosek z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania o zwrot bezpodstawnie wyegzekwowanych kwot za lata 2004-2007. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], odmówił zawieszenia postępowania wszczętego wnioskiem podatniczki z dnia [...] r. w sprawie zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanych kwot w podatku od towarów i usług za wskazane kwartały 2004-2006, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] r. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości to postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał m.in., że odrębną kwestią postępowania jest kolejny wniosek podatniczki przedstawiony w zażaleniu z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanych środków pieniężnych do czasu rozpoznania sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w K. P. (o stwierdzenie nieistnienia zobowiązania i wyłączenie z obiegu prawnego dowodu w postaci zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia [...] r.), który powinien być rozpatrzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P.. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania wszczętego wnioskiem strony z dnia [...] r. Postanowienie to jest ostateczne. Następnie pismem z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., zwrócił się do podatniczki m.in. o wskazanie kwot, o zwrot których się ubiega, ponieważ wystąpiły rozbieżności pomiędzy wysokościami kwot ustalonymi przez organ podatkowy a kwotami wskazanymi przez podatniczkę. Nadto organ podatkowy zwrócił się do podatniczki z zapytaniem, czy podtrzymuje żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] r. dotyczące umorzenia postępowania za I kwartał 2004 r . W odpowiedzi na powyższe, podatniczka pismem z dnia [...] r. wniosła o umorzenie postępowania za I kwartał 2004 r. oraz o zwrot kwoty: - [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę za II i III kwartał 2004 r., - [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę za IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r., - [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę za IV kwartał 2005 r. i I-III kwartał 2006 r. Ponadto wskazała, że wniosek z dnia [...] r. nie dotyczy kwot wynikających ze złożonych deklaracji [...], gdyż jest to podatek należny Skarbowi Państwa, a z informacji uzyskanych od organu egzekucyjnego wynika, że ww. należności zostały wyegzekwowane w całości. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. umorzył postępowanie w części dotyczącej zwrotu bezpodstawnie pobranych kwot na poczet zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2004 r. Pismem z dnia [...] r. podatniczka wniosła o włączenie do akt sprawy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. P. sygn. akt II [...] i o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, w wyniku których organ wyegzekwował od podatniczki kwoty, których nigdy nie otrzymała. Pismem z dnia [...] r. podatniczka doprecyzowała żądanie odnośnie wysokości kwot o zwrot których się ubiega, za: - II kwartał 2004 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] ., - III kwartał 2004 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - IV kwartał 2004 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - I kwartał 2005 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - II kwartał 2005 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - III kwartał 2005 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - IV kwartał 2005 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] ., - I kwartał 2006 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - II kwartał 2006 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., - III kwartał 2006 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r. Postępowanie za II i III kwartał 2004 r. zostało zakończone odrębną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia [...] r. znak [...] Natomiast opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., odmówił określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu wyegzekwowanych kwot na poczet zobowiązań określonych w ostatecznych decyzjach (żądanych do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę) za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. i I-III kwartał 2006r. Organ podatkowy I instancji zauważył, iż wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, w dniu [...] r. zostały wydane decyzje określające podatniczce zobowiązania podatkowe za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. i I-III kwartał 2006r. w wysokościach wyższych niż wykazane w złożonych przez podatniczkę deklaracjach [...] Jak wskazał organ podatkowy I instancji, decyzje te zostały doręczone przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za te okresy. Decyzjom nieostatecznym z dnia [...]. za IV kwartał 2004r., I-III kwartał 2005r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym w celu wyegzekwowania należności wynikających z przedmiotowych decyzji, zastosował środki egzekucyjne o których zobowiązana została powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia. Z dokonanych ustaleń wynikało, że zawiadomienia o zajęciach z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone podatniczce w dniach: - [...] r. - w trybie art. 47 Kodeksu postępowania administracyjnego (dot. postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr SM [...] - IV kwartał 2004 r., SM [...] - I kwartał 2005 r., SM [...] - II kwartał 2005 r., SM [...] - III kwartał 2005 r.), - [...] r. (dotyczy postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tyt. wykonawczych o numerach: SM [...]/11 - IV kwartał 2005 r., SM [...] - I kwartał 2006 r., SM [...] - II kwartał 2006 r., SM [...] - III kwartał 2006 r.), a zatem w tych dniach doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 4 O.p. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że zaległości podatkowe za powyższe okresy rozliczeniowe wraz z odsetkami za zwłokę, zostały wyegzekwowane w całości okresie, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązań za te okresy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatniczka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, domagając się zmiany decyzji organu I instancji poprzez określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za: - IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, (699,73 zł + odsetki od [...] r., [...] zł + odsetki od [...]., [...] zł + odsetki od dnia [...].), - II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, do zwrotu z odsetkami od dnia [...] r., - III kwartał 2005 r. w wysokość [...] zł do zwrotu z odsetkami od dnia [...] r., - IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł do zwrotu z odsetkami od dnia [...] r., - I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł do zwrotu z odsetkami od dnia [...] r., - II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł do zwrotu z odsetkami od dnia [...]., - III kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł do zwrotu z odsetkami od dnia [...] r. oraz o umorzenie postępowania w sprawie określenia nadpłaty za I kwartał 2005 r. (ze względu na zawartą ugodę sądową przed Sądem Rejonowym w K. P. I Wydział Cywilny, sygn. akt [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia [...] r. odmawiającą określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazane kwartały. Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, organ odwoławczy nakreślił ramy prawne sprawy. Następnie przedstawiając ustalony w sprawie stan faktyczny wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., decyzjami z dnia [...] r., nr [...] [...], [...] określił podatniczce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług m.in. za: - IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, - I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, -II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, -III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, -IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, -II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, -III kwartał 2006r. w wysokości [...] zł, oraz decyzją nr [...] za I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł. W związku z wniesieniem przez podatniczkę odwołań z dnia [...] r. oraz uchyleniem tych decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. (decyzjami z dnia [...] r., [...] i nr [...]) oraz przekazaniem spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji - Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. po ponownym rozpatrzeniu spraw, określił podatniczce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług decyzjami z dnia [...] r. : - [...] za IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, - [...] za I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - [...] za II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - [...] za III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - [...] za IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, zmieniona decyzją z dnia [...] r. określającą zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - [...] za I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, - [...] za II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, - [...] za III kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzje te zostały doręczone podatniczce w dniu [...] r., za wyjątkiem decyzji [...] r. która została doręczona w dniu [...] r. Następnie postanowieniami z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P., nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzjom z dnia [...] r. (wówczas nieostatecznym) określającym podatniczce kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, za I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, za II kwartał 2005 r. w wysokości oraz za III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł. W efekcie złożonych zażaleń na ww. postanowienia organu podatkowego I instancji, a następnie skarg na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. utrzymujących w mocy zaskarżone postanowienia z dnia [...] r. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 1.06.2011 r., sygn. akt I SA/Sz 381/11 umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za IV kwartał 2004 r., z uwagi na wycofanie skargi przez podatniczkę oraz prawomocnym wyrokiem z dnia 21.02.2013 r. sygn. akt I SA/Sz 958/12 oddalił skargę podatniczki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...]., nr [...] Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, w dniu [...] r. Sąd Rejonowy III Wydział Ksiąg Wieczystych w K. P., na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. wpisał hipotekę przymusową kaucyjną na nieruchomości należącej do podatniczki. Hipoteka ta ustanowiona została w celu zabezpieczenia kwot zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług określonych m.in. decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...], [...] za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz II-III kwartał 2006 r. Natomiast pismem z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. zezwolił na wykreślenie ww. hipoteki. W ocenie organu odwoławczego, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy określone decyzjami organu podatkowego I instancji zobowiązania podatkowe za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r. wygasły wskutek przedawnienia, gdyż nie zostały spełnione przez organ egzekucyjny wszystkie warunki, od których uzależnione jest przerwanie biegu przedawnienia, co rzutuje na prawną skuteczność zastosowanych przez organ środków egzekucyjnych, a co za tym idzie, organ podatkowy I instancji winien był określić nadpłatę w żądanych wysokościach, czy też doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, a zaległości podatkowe za powyższe kwartały wraz z odsetkami za zwłokę, zostały wyegzekwowane w całości okresie, w którym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań za te okresy - jak wywodzi organ podatkowy I instancji, a co zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy wskazał, iż jak to już wykazano, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym w dniu [...] r. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych. Następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności: - odnośnie IV kwartału 2004 r. i I-IV kwartału 2005 r., przesyłając w dniu [...] r. do Banku [...], zawiadomienie z dnia [...] r. oraz [...] r. do Banku [...] w W., zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem oraz [...] r. do Starostwa Powiatowego w K. P., zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Jak wskazał organ odwoławczy, przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych, zostały doręczone podatniczce w dniu [...] r. w trybie art. 47 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (adnotacja o odmowie przyjęcia pisma wraz z datą odmowy umieszczona została na zwrotnym potwierdzeniu odbioru); - odnośnie I-III kwartału 2006 r. przesyłając w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w K. P., zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone podatniczce w dniu [...] r. Natomiast w dniu [...] r. Sąd Rejonowy III Wydział Ksiąg Wieczystych w K. P., na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P., wpisał hipotekę przymusową kaucyjną na nieruchomości należącej do podatniczki. Hipoteka ta została wykreślona na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. pismem z dnia [...] r. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie bezsporne jest (co zaakcentował również Sąd w wyroku sygn. akt I SA/Sz 958/12) istnienie przesłanki z art. 239 b §1 pkt 4 O.p., zgodnie z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powodem braku przedawnienia było bowiem, w przypadku okresu obejmującego IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r. - nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym z dnia [...] r. oraz zastosowanie (zarówno w stosunku do należności za IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r., jak i za IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r.) przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P., środków egzekucyjnych o których podatniczka została skutecznie powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie organu odwoławczego, 5-letni bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. został przerwany i zaczął biec na nowo, odpowiednio od: - [...] r. - w związku z doręczeniem tytułów wykonawczych w dniu [...] r., a co za tym idzie termin ten upłynął z dniem [...] r., - [...] r. - w związku z zajęciem wynagrodzenia za pracę podatniczki z dniem [...] r., a co za tym idzie termin ten upłynął z dniem [...] r. Jak wskazał organ odwoławczy, zaległości podatkowe za powyższe kwartały wraz z odsetkami za zwłokę, zostały więc wyegzekwowane w całości w okresie, w którym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań za wskazane okresy rozliczeniowe. Tym samym nie doszło też do sytuacji, w której organ podatkowy I instancji mógłby egzekwować sporne zaległości wraz z odsetkami za zwłokę z przedmiotu hipoteki. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał twierdzenia podatniczki, co do nieistnienia zobowiązań podatkowych, które jak ustalono zostały określone w ostatecznych decyzjach w podatku od towarów i usług za ww. kwartały 2004 r., 2005 r. i 2006 r., które to decyzje znajdują się w obrocie prawnym jak również, że należności z nich wynikające egzekwowane były podstawy prawnej i po upływie terminu przedawnienia. Organ odwoławczy stwierdził, iż w zakresie przedmiotowych postępowań egzekucyjnych nie zapadło rozstrzygnięcie stwierdzające, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie wskazanych tytułów było niezgodne z prawem. Przy tym twierdzenie powyższe - odnośnie części tytułów wykonawczych potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3.09.2015 r. sygn. akt I SA/Sz 180/15, oddalający skargę podatniczki na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy dodał przy tym, iż zawiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych w postaci zajęcia kont bankowych podatniczki oraz zajęcia wynagrodzenia za pracę wraz z odpisami tytułów wykonawczych za poszczególne kwartały 2004 r., 2005 r., i 2006 r. zostały doręczone podatniczce przed upływem terminu przedawnienia. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uznając je za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, J. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia o zwrocie bezpodstawnie wyegzekwowanych należności poprzez stwierdzenie nadpłaty za: - IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, - I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, - I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, - II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, - lll kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 70 § 4 O.p. tj. nieskuteczność przerwania biegu przedawnienia w związku z uchyleniem decyzji [...] [...] za IV kwartał 2004 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]- decyzją organu odwoławczego z [...]. nr [...]; Decyzji [...] za I kwartał 2005 r.; Decyzji [...] za II kwartał 2005 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. przez organ odwoławczy decyzją [...] oraz brakiem zawiadomienia Skarżącej przed upływem terminu przedawnienia (31.12.2010 r.) o wszczęciu egzekucji za okres III kwartału 2005 r. 2) naruszenie art.15 k.p.a. poprzez uznanie, że nadanie nieostatecznym decyzjom dot. IV-kwartału 2004 r., I, II, III kwartał 2005 r. rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało, że stały się one skuteczne mimo późniejszego ich uchylenia przez organ II instancji, 3) art. 59 § 1 pkt. 6 O.p. poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 66 § 1 pkt.1, art. 66 § 2 pkt.1, art. 66 § 3, art. 66 § 3 b O.p., z uwagi na bezczynność spowodowaną nie wydaniem postanowienia o którym mowa w art. 66 § 3b na wniosek Skarżącej z dnia [...] r., 4) art. 59 § 1 pkt 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie w związku z brakiem skutecznego zawiadomienia Skarżącej w dniu [...]. a dot. tytułów egzekucyjnych [...]:[...]; [...];[...] oraz w związku z uprawomocnieniem się w dniu [...] r. wyroku Sądu Rejonowego w K. P. z dnia [...] r. sygn. II [...], 5) naruszenie: art. 8.2, art. 77.1, art. 78, art. 87.1, art. 91.1, art. 91.2, art. 91.3 Konstytucji Rzeczypospolitej w związku z prawomocnym wyrokiem sygn. II [...] Sądu Rejonowego w K. P. z dnia [...] r. oraz opinią uzupełniającą biegłego J. S.. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła szeroką argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W pierwszym rzędzie, wobec zawartego w skardze żądania strony dotyczącego uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia o zwrocie wyegzekwowanych kwot poprzez stwierdzenie nadpłaty we wskazanej przez stronę wysokości, Sąd wyjaśnia że rodzaj wydawanych w przypadku skargi na decyzje orzeczeń określa art. 145 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zatem nawet uznając skargę za zasadną Sąd nie mógłby samodzielnie stwierdzić nadpłaty, albowiem nie upoważniają go do tego obowiązujące przepisy prawa. Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma bowiem charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie kwestią sporną było, czy skarżącej przysługiwała nadpłata z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r. Wskazać tu należy, że stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Jak stanowi art. 73 § 1 pkt 1 O.p., nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Z kolei w art. 73 § 2 O.p. wskazano, iż nadpłata powstaje z dniem złożenia: 1) zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego, 1a) złożenia deklaracji rocznej - dla podatników specjalnego podatku węglowodorowego, 2) deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego, 3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych. Stosownie zaś do art. 74 ustawy O.p. jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1: 1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację, 2) został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, 3) nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot. W myśl natomiast art. 74a O.p., w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. określił skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług decyzjami z dnia [...]., znak: [...] za IV kwartał 2004r. w wysokości [...] zł, [...] za I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, [...] za II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, [...] za III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, [...] za IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, zmienioną decyzją z dnia [...] r. określającą zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, [...] za I kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, [...] za II kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł, [...] za III kwartał 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzje te zostały doręczone stronie w dniu [...] r., za wyjątkiem decyzji z dnia [...] r., która została doręczona w dniu [...] r. Następnie - mając na uwadze treść art. 239b § 1 pkt 4, § 2 i § 3 O.p., postanowieniami z dnia [...] r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzjom z dnia [...] r. (wówczas nieostatecznym) określającym skarżącej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, za I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, za II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł oraz za III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł. Podstawą nadania ww. rygoru był art. 239b § 1 pkt 4 O.p. zgodnie z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W efekcie złożonych zażaleń na ww. postanowienia organu podatkowego I instancji, a następnie skarg na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] i znak: [...] utrzymujących w mocy zaskarżone postanowienia z dnia [...]., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie: postanowieniem z dnia 1.06.2011 r., sygn. akt I SA/Sz 381/11 umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za IV kwartał 2004 r. z uwagi na wycofanie skargi przez stronę prawomocnym wyrokiem z dnia 21.02.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 958/12 (tj. po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4.10.2012 r., sygn. akt I FSK 1942/11 i uchyleniu w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4.08.2011 r. sygn. akt I SA/Sz 382/11 oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie) oddalił skargę Strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] Ponadto w dniu [...] r. Sąd Rejonowy III Wydział Ksiąg Wieczystych w K. P. na wniosek z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. wpisał hipotekę przymusową kaucyjną na nieruchomości należącej do skarżącej. Hipoteka ta ustanowiona została w celu zabezpieczenia kwot zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług określonych m.in. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], [...] za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz II-III kwartał 2006r. Natomiast pismem z dnia [...] r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. zezwolił na wykreślenie ww. hipoteki. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia, czy określone decyzjami organu podatkowego I instancji zobowiązania podatkowe za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz II-III kwartał 2006 r. wygasły wskutek przedawnienia, gdyż nie zostały spełnione przez organ egzekucyjny wszystkie warunki, od których uzależnione jest przerwanie biegu przedawnienia, co rzutuje na prawną skuteczność zastosowanych przez organ środków egzekucyjnych, a co za tym idzie organ podatkowy I instancji winien był określić nadpłatę w żądanych wysokościach zarówno za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r., jak i za I-III kwartał 2006 r. do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę - jak wywodzi strona, czy też doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, a zaległości podatkowe za powyższe kwartały wraz z odsetkami za zwłokę zostały wyegzekwowane w całości okresie, w którym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań za te okresy - jak wywodził organ podatkowy I instancji, a co zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy. Instytucja przedawnienia zobowiązań podatkowych została uregulowana w rozdziale 8 działu III O.p. - tj. w przepisach od art. 68 do art. 71 tej ustawy. Ustawodawca określił w nich w szczególności terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych i okoliczności skutkujące nierozpoczęciem, zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Tym samym, stosownie do cytowanego wyżej art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązań za IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r. upływał z dniem [...] r., a za IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r. upływał z dniem [...] r. Jednakże w odniesieniu do wskazanych okresów rozliczeniowych 2004 r., 2005 r. i 2006 r. taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby bieg terminu przedawnienia nie uległ ani przerwaniu, ani zawieszeniu - stosownie do postanowień O.p. Należy bowiem wspomnieć, że w art. 70 § 2 - § 8 O.p. uregulowano sytuacje, w których termin przedawnienia może ulec przerwaniu, zawieszeniu lub w ogóle nie biegnie - w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie określonych w tych przepisach. Otóż, w myśl art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Stosownie zaś do art. 70 § 8 O.p., nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Jak już wyżej wspomniano, z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. ww. postanowieniami z dnia [...] r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznym ww. decyzjom z dnia [...] r., określającym skarżącej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r. w wysokości [...] zł, za I kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, za II kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł oraz za III kwartał 2005 r. w wysokości [...] zł, oraz będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym w dniu [...] r. wszczął postępowanie egzekucyjne (w tym również za I-III kwartał 2006 r.) na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych nr [...] [...]/10, nr [...] i nr [...] Następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności odnośnie IV kwartału 2004 r. i I-III kwartału 2005 r. przesyłając w dniu: • [...] r. do Banku [...] zawiadomienie z dnia [...] r., nr EG [...], oraz • [...] r. do Banku S. w W. zawiadomienie z dnia [...]., nr [...] [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, oraz • [...] r. do Starostwa Powiatowego w K. P. zawiadomienie z dnia [...] r., nr [...] [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej w dniu [...] r., w trybie art. 47 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu potwierdza to adnotacja o odmowie przyjęcia pisma wraz z datą odmowy, która umieszczona została na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, ale także znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa pracownika urzędu J. M., jak i jego zeznania złożone przed Sądem (zał. nr [...] do odwołania). Wbrew stanowisku strony powyższe potwierdza również zeznanie W. P. złożone na rozprawie przed Sądem Rejonowym w K. P. w sprawie VII K [...]. W. P. co prawda dokładnie nie pamiętała konkretnej daty doręczenia rzeczonych dokumentów (co zdaniem Sądu jest jak najbardziej zrozumiałe i spowodowane upływem czasu, od rzeczonych zdarzeń do dnia przesłuchania minęło ponad 4 lata), jednak W. P. pamiętała, iż wysłała pracownika do miejsca pracy skarżącej celem doręczenia korespondencji przed świętami, w obawie iż po świętach może to nastąpić dopiero w 2011 roku oraz, że skarżąca odmówiła wówczas odbioru zawiadomienia. Jest to zdaniem Sądu wyjaśnienie logiczne (obawa taka była bowiem zdaniem Sądu uzasadniona) i spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Natomiast nie wyklucza powyższego zeznanie J. K., który wskazał, iż w okresie między świętami B. N. a Sylwestrem odwiedził powódkę w miejscu pracy, gdzie widział pewnego mężczyznę, co do którego powódka poinformowała go następnie, że był to urzędnik skarbowy, który usiłował doręczyć jej wezwanie oraz, że odbioru tego wezwania odmówiła. Z zeznań tego świadka nie sposób jednoznacznie ustalić, wbrew wcześniejszym dowodom, że dnia [...] r. zastał on u powódki J. M. który usiłował doręczyć jej właśnie dokumenty będące przedmiotem sporu. O tym, że wskazana osoba miała być urzędnikiem skarbowym dowiedział się jedynie z relacji skarżącej, osobiście bowiem nie zna J. M., nie był też w stanie go opisać, ani nie był bezpośrednim świadkiem próby doręczenia skarżącej zawiadomienia. Co więcej trafnie zauważył organ, iż nawet doręczenie tych dokumentów w dniu [...] r. również spowodowałoby przerwanie biegu terminu przedawnienia, jednak zdaniem Sądu zgromadzone dowody potwierdzają datę doręczenia w dniu [...] r. Dodatkowo ustosunkowując się natomiast do twierdzenia skarżącej, iż z zeznań W. P. złożonych przed Sądem Rejonowym w K. P. w dniu [...] r. jednoznacznie wynika, że powyższa korespondencja której próbę doręczenia podjęto w miejscu pracy skarżącej, zawierała zawiadomienie dotyczące wyłącznie jednego kwartału tj. IV kwartału 2004 r. jako najwcześniejszego chronologicznie, natomiast korespondencja nie zawierała zawiadomień dotyczących okresu I-IV kwartał 2005 r. to również wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniom strony z zeznań W. P. złożonych przed Sądem Rejonowym w K. P. w dniu [...]. nie wynika jednoznacznie że zawiadomienie to dotyczyło wyłącznie IV kwartału 2004 r., a jedynie iż W. P. po kilku latach nie była w stanie opisać dokładnie zawartości przesyłki. Przede wszystkim natomiast wskazać trzeba, że zawartość rzeczonej przesyłki jest opisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy i to ma decydujące znaczenie dla oceny co zawierała wskazana przesyłka. Zeznania świadka W. P. na tą okoliczność mają więc w tym przypadku tylko drugorzędne znaczenie. Nadto jak potwierdza treść zawiadomień z dnia [...] r. dotyczą one IV kwartału 2004 r. oraz I, II, i III kwartału 2005 r. Natomiast odnośnie IV kwartału 2005 oraz I-III kwartału 2006 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności przesyłając w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w K. P. zawiadomienie z dnia [...]., nr [...] [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanej w dniu [...] r. Nie ma zatem wątpliwości, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązań został skutecznie przerwany. Odnosząc się do kwestii istnienia podstaw do natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, wskazać trzeba, że zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą, wyrażoną w art. 239a O.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie niewątpliwe dla organów tak I, jak i II instancji, co również zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 21.02.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 958/12, było istnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do tego przepisu decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Warto również podkreślić, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.12.2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12, że w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą, tj. ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1318), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., zaznaczono, iż art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa jest związany z sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stał się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Nadanie zatem rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje, że decyzja organu I instancji staje się skuteczna w takim samym zakresie jak decyzja ostateczna. Może być więc egzekwowana przez organ podatkowy, nawet jeżeli strona zdąży złożyć od niej odwołanie. Sąd zauważa, iż strona w skardze podniosła ponownie szereg zarzutów dotyczących zasadności nadania decyzjom organu I instancji określającym wysokość zobowiązania rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym braku podstaw do jego nadawania w przypadku zabezpieczenia wierzytelności hipoteką, braku przyjęcia oferowanych przez stronę zabezpieczeń oraz bezczynności organów w tym względzie. Rozpoznawana sprawa tymczasem dotyczy decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem Sądu zarzuty te strona winna była podnosić w odrębnym postępowaniu dotyczącym uchylenia postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ewentualnie w odrębnej skardze na bezczynność organu, dlatego nie mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji wydanej w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Kwestia bowiem zasadności nadania decyzjom organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności była przedmiotem kontroli instancyjnej wykonywanej przez Dyrektora Izby Skarbowej jak i kontroli sądowoadministracyjnej i została ostatecznie rozstrzygnięta na niekorzyść strony. Jak już bowiem wskazywano postanowieniami Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] i znak: [...] utrzymano w mocy zaskarżone postanowienia z dnia [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 1.06.2011 r., sygn. akt I SA/Sz 381/11 umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za IV kwartał 2004 r. z uwagi na wycofanie skargi przez stronę, zaś prawomocnym wyrokiem z dnia 21.02.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 958/12 oddalił skargę Strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] Kwestie zatem związane z zasadnością i podstawami nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom wymiarowym I instancji zostały ostatecznie przesądzone i zarzuty związane z tymi kwestiami nie mogą być skutecznie zgłaszane w obecnie prowadzonym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie doszło zatem do przewidzianego w art. 70 § 1 O.p. przedawnienia zobowiązań podatkowych z upływem pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin ich płatności. Powodem braku przedawnienia było bowiem w przypadku okresu obejmującego IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r. nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym z dnia [...] r. oraz zastosowanie (zarówno w stosunku do należności za IV kwartał 2004 r. i I-III kwartał 2005 r., jak i za IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r.) przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o których strona została skutecznie powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, zawiadomienia o zajęciach wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały skutecznie doręczone zobowiązanej w dniu [...] r. - w trybie art. 47 Kodeksu postępowania administracyjnego (co dotyczy postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych numer: [...]/10 - IV kwartał 2004r., [...]/10 - I kwartał 2005 r., [...]/10 - II kwartał 2005 r. oraz [...]/10 - III kwartał 2005 r.) oraz w dniu [...] r. (co dotyczy postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]/11 - IV kwartał 2005r., [...]/11 - I kwartał 2006 r., [...]/11 - II kwartał 2006 r. oraz [...]/11 - III kwartał 2006 r.). Zgodnie zaś z cytowanym już wyżej art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W tych warunkach 5-letni bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. został przerwany i zaczął biec na nowo odpowiednio od [...] r. - w związku z doręczeniem tytułów wykonawczych w dniu [...] r. - a co za tym idzie termin ten upłynął z dniem [...] r., od [...] r. - w związku z zajęciem wynagrodzenia za pracę skarżącej z dniem [...] r. - a co za tym idzie termin ten upłynął z dniem [...] r. Zaległości podatkowe za powyższe kwartały wraz z odsetkami za zwłokę zostały wyegzekwowane w całości w okresie, w którym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań za te okresy rozliczeniowe, co przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Tym samym nie doszło też do sytuacji, w której organ podatkowy I instancji mógłby egzekwować sporne zaległości wraz z odsetkami za zwłokę z przedmiotu hipoteki. Ponadto odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że w przedmiotowej sprawie przepis art. 239b § 1 pkt 4 O.p. nie mógł mieć zastosowania z uwagi na ustanowienie na nieruchomości skarżącej hipoteki przymusowej, po pierwsze zauważyć należy, jak już wskazano, iż zarzuty w tym względzie należało podnosić (i tak strona czyniła jednak zarzuty te nie zyskały uznania organów jak i sądów) w postępowaniu mającym na celu pozbawienie decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po drugie zaś Sąd wyjaśnia, iż w cytowanym również przez stronę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.10.2012 r., sygn. akt I FSK 1942/11 (dotyczącym skargi strony na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym z dnia [...] r.), NSA stwierdził, że "Z analizowanego przepisu art. 239b ustawy Ordynacja podatkowa nie wynika, aby negatywną przesłanką do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności było ustanowienie przymusowej hipoteki i zastawu skarbowego. (...) W rozpatrywanej sprawie w dacie wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji nie było dokonane zabezpieczenie hipoteki w stosunku do decyzji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności (nastąpiło to później). Poza tym z uzasadnienia postanowienia organu pierwszej jak i drugiej instancji uprawdopodobniono, że wobec innych zobowiązań podatniczki zobowiązanie nie zostanie wykonane, mimo zabezpieczenia go w późniejszym okresie przy pomocy hipoteki przymusowej. Nie należy również zapominać, że zgodnie z treścią art. 239i Ordynacji podatkowej ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego nie stanowi wykonania decyzji". Tym samym twierdzenie skarżącej, że w powołanym wyżej wyroku Sąd uznał, że organy obu instancji nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonane nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Z kolei, co do zarzutu skarżącej, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. wystawił w dniu [...] r. tytuły wykonawcze za IV kwartał 2004 r. oraz I, II i III kwartał 2005 r., na podstawie uchylonych następnie decyzji z dnia [...] r., w wyniku których wyegzekwowano kwoty zarówno z rachunku bankowego, jak i z wynagrodzenia za pracę oraz stwierdzenia, że jeżeli decyzja, która dała początek zajęciu konta bankowego, została uchylona, to egzekucja podatkowa była bezpodstawna i nie mogła przerwać biegu terminu przedawnienia, na poparcie czego przywołuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2017 r., sygn. akt II FSK 571/15 – zauważyć trzeba, że wyrok ten nie może mieć wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygniecie. Jak stwierdził w ww. wyroku NSA, "uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w oparciu o którą zastosowano w postępowaniu egzekucyjnym środki egzekucyjne i nastąpiło przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania tych środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa bez względu na to, czy postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uchylone i bez względu na to, czy postępowanie egzekucyjne zostało na postawie art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzone". Wskazać tutaj trzeba, że w przedmiotowej sprawie decyzje organu podatkowego I instancji z dnia [...] r. dotyczące określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004 r., I, II i III kwartał 2005 r. nie zostały przez organ odwoławczy uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji, gdyż decyzjami z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. uchylił w całości lub w części decyzje organu I instancji i określił kwoty zobowiązań podatkowych za IV kwartał 2004 r. oraz I i II kwartał 2005 r. w innych wysokościach. W powyższych sprawach wydano zatem decyzje reformatoryjne nie zaś kasatoryjne do których nawiązuje wyrok NSA o sygn. II FSK 571/15. Uchylono decyzje I instancji w całości lub w części, ale jednocześnie w ich miejsce zostały wydane inne, ostateczne decyzje określające wysokość zobowiązania. Decyzje reformatoryjne nie wyeliminowały zobowiązań wynikających z decyzji organu I instancji, a jedynie określiły je w innej wysokości. Stąd twierdzenie strony, że uchylenie przedmiotowych decyzji spowodowało unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia jest bezpodstawne. Potwierdzeniem prawidłowości powyższego stanowiska są orzeczenia sądów administracyjnych, wskazujące że w sytuacji zmiany wysokości zobowiązania decyzją reformatoryjną organu odwoławczego (w odróżnieniu od sytuacji po wydaniu decyzji kasatoryjnej) nie ma podstaw do umarzania postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano w wyroku WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 399/09 z dnia 24.11.2009 r. "W takiej sytuacji wierzyciel jest zobowiązany jedynie do dokonania aktualizacji tytułu wykonawczego na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137 poz.1541 z późn. zm.). Zgodnie z treścią wymienionego przepisu jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego zostanie wydane orzeczenie określające lub ustalające inną wysokość należności pieniężnej niż objęta tytułem wykonawczym, wierzyciel niezwłocznie aktualizuje tytuł wykonawczy (...) aktualizacja tytułu wykonawczego jest możliwa tylko wówczas, gdy "zostanie wydane orzeczenie określające lub ustalające inną wysokość należności pieniężnej niż objęta tytułem". Wymieniony przepis (...) Dotyczy (...) jedynie sytuacji gdy organ odwoławczy uchyli decyzję organu pierwszej instancji i określi wysokość zobowiązania podatkowego w innej kwocie czyli orzeknie co do istoty sprawy. W takim przypadku, już w momencie uchylania decyzji organu pierwszej instancji, do obrotu prawnego wchodzi nowa decyzja określająca (ustalająca) wysokość zobowiązania pieniężnego. Ma to ten skutek, że nie dochodzi do powstania sytuacji gdy przez jakiś czas wysokość zobowiązania podatkowego i tym samym egzekwowanej należności, nie jest znana bądź też samo zobowiązanie przestaje istnieć, jak to się dzieje, kiedy uchylenie decyzji łączy się z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia". (por. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 26.06.2008 r. sygn. akt III SA/Łd 67/08 oraz wyrok NSA z dnia 17.03.2010 r. sygn. akt II FSK 1823/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy dodać, iż rzeczone rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001 roku obowiązywało również w dniu wydawania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. zmieniających wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne sporne okresy rozliczeniowe. W świetle powyższego argumenty strony, iż na skutek uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu I instancji i określenia zarazem przez organ odwoławczy zobowiązań w innej wysokości, przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym strona została zawiadomiona było bezskuteczne – są nietrafne. Organ nie naruszył w powyższy sposób wbrew zarzutowi strony także art. 15 k.p.a. Podkreślić nadto należy, że decyzja organu odwoławczego w administracyjnym toku postępowania jest ostateczna, stosownie zaś do art. 239e ustawy O.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie – co dotyczyło decyzji wydanych przez organ odwoławczy w sprawie określenia wymiaru zobowiązania podatkowego za sporne okresy. Odnosząc się do podnoszonej w treści uzasadnienia skargi kwestii zawartych w treści uzasadnienia decyzji niezgodności dotyczących kwot wyegzekwowanych na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych, należy wskazać, iż zarzut ten nie może skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji, albowiem to strona w piśmie z dnia [...] r. ostatecznie wskazała wysokość żądanych kwot nadpłat za poszczególne okresy, jakich określenia i zwrotu się domaga. Były to kwoty odpowiadające wysokościom zobowiązań podatkowych określonym w ostatecznych decyzjach organu odwoławczego za poszczególne sporne okresy wraz z odsetkami, tj. za IV kwartał 2004 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., za I kwartał 2005 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., za II kwartał 2005 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., III kwartał 2005 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] r., IV kwartał 2005 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] r., za I kwartał 2006 r. -[...] zł plus odsetki od dnia [...] r., za II kwartał 2006 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r., za III kwartał 2006 r. - [...] zł plus odsetki od dnia [...] r. Organ zaś będąc związany wnioskiem strony co do stwierdzenia nadpłaty, uznając iż nie doszło do przedawnienia zobowiązań za poszczególne okresy – prawidłowo odmówił stwierdzenia nadpłaty w żądanych przez stronę kwotach. Nie ma bowiem wątpliwości, że co do tych kwot, objętych wyraźnym żądaniem strony, określonych ostatecznymi decyzjami, pozostającymi nadal w obrocie i co do których nie nastąpiło przed ich egzekucją przedawnienie - nadpłata nie powstała. Za nieuzasadnione należy uznać również twierdzenia strony zawarte w skardze, a dotyczące zarówno nieistnienia czy też nieprawidłowego określenia zobowiązań podatkowych, które - jak ewidentnie wynika z akt sprawy - zostały określone w ostatecznych decyzjach organu odwoławczego z dnia z dnia [...] r. w podatku od towarów i usług za ww. kwartały 2004 r., 2005 r. i 2006 r. Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja z dnia [...] r. nie rozstrzyga kwestii prawidłowego bądź nieprawidłowego określenia tych zobowiązań. Natomiast strona nie zaskarżyła decyzji z dnia [...] r. określających kwoty zobowiązań podatkowych w przedmiotowym podatku za IV kwartał 2004 r., I-IV kwartał 2005 r. oraz I-III kwartał 2006 r., natomiast skargi strony na decyzje z dnia [...] r. odmawiające uchylenia ostatecznych decyzji z dnia [...] r. za I-IV kwartał 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia [...] r., sygn. akt I FSK [...] i I FSK [...] oddalił. Decyzje te jak już zauważono, znajdują się w obrocie prawnym, nietrafne zatem są zarzuty, że należności z nich wynikające egzekwowane były bez podstawy prawnej. Jak zaś wykazano wcześniej nie nastąpiło to również po upływie terminu przedawnienia. Ponadto, na podstawie akt sprawy stwierdzono, iż w zakresie przedmiotowych postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]/10, [...]/10, [...]/10, [...]/10, [...]/11, [...]/11, [...]/11, [...]/11 nie zapadło rozstrzygnięcie stwierdzające, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tych tytułów było niezgodne z prawem. Przy tym twierdzenie powyższe - odnośnie tytułów wykonawczych nr [...]/11, [...]/11, [...]/11, [...]/11 - potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3.09.2015 r., sygn. akt I SA/Sz 180/15 oddalający skargę strony na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych tytułów wykonawczych, w którym stwierdzono, iż wobec spełnienia zakreślonych przepisem art. 70 § 4 O.p., warunków dokonania zajęcia egzekucyjnego i skutecznego o nim zawiadomienia podatnika, zajęcie wynagrodzenia za pracę z dniem [...] r., zgodnie z art. 70 § 4 tej ustawy, skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia należności nim objętych. W efekcie powyższego, z dniem [...] r. rozpoczął się na nowo bieg 5-letniego terminu przedawnienia tych należności, stąd nie zaistniała przesłanka wygaśnięcia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzenia skarżącej, iż z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8.10.2014 r., sygn. akt I SA/Sz 278/14 postępowanie egzekucyjne za okres od IV kwartału 2005 r. do III kwartału 2006 r. powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czego konsekwencją powinno być również uchylenie czynności egzekucyjnych na podstawie art. 60 § 1 cyt. ustawy, czyli przywrócenie stanu sprzed ich dokonania, zaznaczyć trzeba, że jest ono bezzasadne, ponieważ w wykonaniu tego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał w dniu [...] r. ww. ostateczne postanowienie, którego rozstrzygnięcie zostało podtrzymane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Sz [...] oddalającym skargę strony na to postanowienie. Ponadto, co do zarzutu, że wyrok Sądu Rejonowego w K. P. II Wydział Karny zapadły w dniu [...]., sygn. akt II K [...] stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., stwierdzić należy, że z treści tego wyroku wynika, iż I. K. został uznany za sprawcę m.in. tego, że jako osoba współpracująca wprowadzeniu spraw gospodarczych w szczególności finansowych, w działalności gospodarczej "[...] J. K. zarejestrowanej na skarżącą, na podstawie czynności faktycznie wykonywanych, w okresie od [...] r. do [...] r., w krótkich odstępach czasu, w wykonywaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, podał nieprawdziwe dane podatkowe w deklaracjach dla podatku od towarów i usług [...], złożonych do Urzędu Skarbowego w K. P. na imię i nazwisko: J. K., poprzez dokonywanie zakupów niezwiązanych z prowadzoną działalnością i odliczanie tych zakupów, przez co uszczuplił podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł w zbiegu z nierzetelnym prowadzeniem księgi podatkowej pani J. K. dla potrzeb podatku od towarów i usług, tj. rejestru zakupów VAT. Sąd postępowanie to umorzył. Jednakże w wyroku tym wskazano również, że "Sąd zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu w stosunku do zarzucanego, ograniczając czas popełnienia czynu zabronionego do okresu, za jaki Sąd posiada dokumentację źródłową, na podstawie której stan rzeczywisty jest możliwy do ustalenia, tj. do okresu od [...] r. do [...] r." Tym samym postępowanie karne prowadzone wobec I. K. zostało umorzone za okres od [...] r. do [...] r., natomiast zaskarżona decyzja dotyczy innych okresów, a mianowicie od IV kwartału 2004 r. do III kwartału 2006 r. Powyższy wyrok zatem niczego nie wnosi do badanej sprawy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w myśl art. 11 p.p.s.a. tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Przedmiotowy wyrok potwierdza, iż I. K. dopuścił się czynu niedozwolonego w postaci podania nieprawdziwych danych podatkowych w podatku od towaru i usług skarżącej, jednak dotyczył innego okresu czasu niż rozpoznawana obecnie sprawa, a dodatkowo nie jest wyrokiem skazującym, a jedynie umarzającym postępowanie karne przeciwko oskarżonemu, nadto oskarżonym w sprawie był I. K., stroną zaś w niniejszej sprawie jest J. K.. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów m.in. Konstytucji RP związane z wydaniem wskazanego wyroku należało uznać za nietrafne. Rzeczone umorzenie nie ma wbrew zarzutom strony żadnego znaczenia dla faktu, iż zobowiązania w zakresie których nadpłaty domaga się strona nie uległy przedawnieniu z przyczyn które opisywano wcześniej. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dotyczącej stwierdzenia nadpłaty przywoływana przez stronę opinia biegłego J. S. sporządzona do celów postępowania karnego skarbowego, czy też jego zeznania złożone na rozprawie w ramach postępowania karnego. Organ podatkowy bowiem władny jest samodzielnie dokonywać ustaleń faktycznych jak i oceniać regulacje prawne określając wysokość zobowiązania podatkowego. Ponownie należy tu wskazać, że decyzje organów w zakresie określenia wysokości zobowiązań podatkowych za poszczególne, objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty okresy rozliczeniowe są ostateczne (a do kwestionowania ich prawidłowości w istocie sprowadza się argumentacja związana ze stanowiskiem biegłego). Zatem także ten argument mający za cel zakwestionowanie wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji wydanych za poszczególne okresy rozliczeniowe należało uznać za nietrafny. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.