I SA/Sz 614/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I Sz na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. oddala skargę. Z. P. pismem z dnia [...] r. złożył do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. wniosek o: 1) "ustalenie i stwierdzenie, że na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od dnia [...] r., od prawomocnego i ostatecznego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie łączył i nie łączy go żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny, ani cywilnoprawny, z żadnego prawa, żadnego zdarzenia prawnego, z żadnych świadczeń pieniężnych, z żadnego konstytutywnego prawotwórczego ani prawomocnego aktu prawnego decyzji z wojskowego ani z cywilnego zaopatrzenia emerytalnego ani rentowego z żadnym właściwym miejscowo wojskowym ani cywilnym organem emerytalnym ani rentowym, ani z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., ani jego ustawowym następcą prawnym Wojskowym Biurem Emerytalnym w S."; 2) "ustalenie i stwierdzenie, że na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od [...] r. do [...] r. włącznie nie łączył i nie łączy go żaden stosunek prawnopodatkowy/administracyjny z żadnego zdarzenia prawnego, z żadnego prawa, z żadnym wojskowym ani cywilnym organem emerytalnym ani rentowym, ani z Wojskowym Biurem Emerytalnym w S. ani z żadnym urzędem skarbowym. Wnioskodawca stwierdził, że nikt nigdy nie nałożył na niego żadnego obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych żadnym konstytutywnym ani prawomocnym aktem prawnym decyzją, a zatem nie jest podatnikiem ani dłużnikiem wobec Skarbu Państwa żadnego podatku dochodowego od osób fizycznych od [...] r. do [...] r., a w tym i za [...] r. z powyższego tytułu; 3) dokonanie zwrotu nienależnie uiszczonych zaliczek na poczet nienależnego z mocy ustawy podatku od osób fizycznych za [...] r., w tym o zwrot takich zaliczek za okres od [...] r. do [...] r. włącznie, wraz z ustawowymi odsetkami. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 75 § 1 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7, art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), odmówił Z.P. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku pobranego przez płatnika - Wojskowe Biuro Emerytalne w S., który zasadnie i prawidłowo wykonał dyspozycje, wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie poboru podatku lub zaliczek na podatek przez płatnika. Z pisma Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] r., Nr [...], wyraźnie wynika bowiem, że strona pobiera świadczenie emerytalne, zaś zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów są emerytury i renty (pkt 1), a w myśl art. 34 ust. 1 tej ustawy, organy rentowe są zobowiązane, jako płatnicy, pobierać zaliczki miesięczne od wypłaconych bezpośrednio przez te organy emerytur i rent. Z.P. pismem z dnia [...] r. złożył odwołanie od powyższej decyzji, uzupełnione następnie pismem z dnia [...] r., wnosząc o: 1) usunięcie skutków naruszonego prawa przez uchylenie w całości z mocy ex tunc decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. oraz uchylenie w całości "postanowienia dowodowego" z dnia [...] r., Nr [...], i przekazanie sprawy oraz wniosku strony z dnia [...] r. do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji; 2) wydanie i doręczenie kserokopii pisma z dnia [...] r., na które powołał się Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w swoim rozstrzygnięciu; 3) skierowanie sprawy do ścigania dyscyplinarnego urzędnika – U. R., w związku z naruszeniem obowiązków służbowych i przepisów prawa. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł na zarzuty: 1) rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej, przez przekroczenie ustawowych upoważnień i wszczęcie zaocznie, z urzędu własnego postępowania administracyjnego w sprawie wymiaru z urzędu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. od emerytury wojskowej i w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. oraz przez zaniechanie wydania i doręczenia postanowienia o wszczęciu takiego postępowania; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7, art. 55 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez błędne, niewłaściwe zastosowanie, nadużycie, obrazę i nadinterpretację prawa oraz przez wydanie decyzji o dokonaniu wymiaru podatku dochodowego za [...] r. od nieistniejącej w obrocie prawnym emerytury wojskowej. Zdaniem odwołującego się, od [...] r. do [...] r. włącznie, od prawomocnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nie łączył i nie łączy go żaden stosunek administracyjnoprawny, materialnoprawny, cywilnoprawny, z żadnego prawa i zdarzenia prawnego, z żadnych świadczeń pieniężnych, z żadnego konstytutywnego prawotwórczego ani prawomocnego administracyjnego aktu prawnego decyzji z wojskowego ani cywilnego zaopatrzenia emerytalnego ani rentowego. Podatnik stwierdził także, że nie był i nie jest podatnikiem ani dłużnikiem Skarbu Państwa żadnego podatku dochodowego od osób fizycznych od 1 stycznia 1992 r. do 2008 r. włącznie; 3) rażącego naruszenia art. 4, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 129, art. 180 § 1 i 2 art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 194 § 1-3, art. 200 § 1, art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5-8 Ordynacji podatkowej oraz art. 32 ust. 1, ust. 2 w związku z art. 7, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez skierowanie zaskarżonej decyzji do Z.P. jako osoby niebędącej stroną postępowania podatkowego, zaniechanie i odmowę przeprowadzenia postępowania dowodowego, zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, zaniechanie wyjaśnienia istniejącego, podniesionego, omówionego, udokumentowanego w treści wniosku z dnia [...] r. rzeczywistego, prawdziwego stanu faktycznego, istniejącego w obrocie prawnym od [...] r. do chwili obecnej i zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy, pozbawienie podatnika czynnego udziału we wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. i stwierdzenia nadpłaty tego podatku, zaniechanie spełnienia żądań podatnika, tj. przeprowadzenia dowodu z konstytutywnej prawotwórczej decyzji mającej ustalać w obrocie prawnym i mającej przyznawać prawo w obrocie prawnym do świadczeń pieniężnych - emerytury wojskowej i nakładającej na podatnika obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych w okresie od [...] r. do [...] r. włącznie, niedopełnienie ustawowych obowiązków urzędnika i organu administracji podatkowej, przez zaniechanie oceny całego zebranego materiału dowodowego, dopuszczenie dowodów z dokumentów pism informacyjnych nie wprowadzonych do obrotu prawnego w sposób przewidziany prawem i poświadczających w całości nieprawdę, niewykazanie na jaką okoliczność przeprowadzono dowód z zaocznego, wydanego z urzędu do użytku wewnętrznego, niewprowadzonego do obrotu prawnego pisma informacyjnego Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nierówne traktowanie podatnika wobec prawa, dopuszczenie się dyskryminacji społecznej i samowoli podatkowej; 4) nierozpatrzenia części żądań przedstawionych we wniosku z [...] r. Odwołujący obszernie wyjaśnił, że nie pobiera emerytury, gdyż nie została wydana żadna decyzja przyznająca mu takie prawo, otrzymuje natomiast z Wojskowego Biura Emerytalnego świadczenie zaliczkowo zabezpieczające, na podstawie własnych ustaleń Biura. Strona stwierdziła, że nie jest to żadna "emerytura" wojskowa, oraz że nie powstał wobec niego i nie istnieje żaden obowiązek podatkowy ani żadne zobowiązanie podatkowe od [...] do [...] r. Ponadto, wraz z pismem z dnia [...] r., stanowiącym odpowiedź na zawiadomienie organu odwoławczego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, podatnik złożył wniosek dowodowy o ustalenie faktu istnienia w obrocie prawnym oraz dostarczenie stronie decyzji, na podstawie której organ emerytalny wypłaca świadczenie emerytalne Z. P. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji, powołując się na treść przepisów art. 72 § 1 i art. 75 ustawy Ordynacja podatkowa, z których wynika, iż nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone, jak też uiszczone nienależnie, organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r., wykazując, że płatnik prawidłowo obliczył i pobrał podatek, który tym samym nie jest podatkiem pobranym przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Organ odwoławczy stwierdził również, że dowody dotyczące dochodów uzyskanych przez Z. P. przekazywane przez płatnika (Wojskowe Biuro Emerytalne w S.), jakimi są pismo Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] r., Nr [...], oraz roczne obliczenie podatku sporządzone na formularzu PIT-40, jednoznacznie wskazują, że Z. P. pobiera podlegającą opodatkowaniu emeryturę. W szczególności drugi dowód stanowi potwierdzenie otrzymywania przez Z. P. emerytury, renty lub innego świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, o czym świadczą jednoznaczne zapisy wskazujące, że podatnikowi wypłacono w [...] r., świadczenia w kwocie [...] zł, od których pobrano zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Wobec tego organ odwoławczy nie potwierdził zarzutu nieotrzymywania przez podatnika emerytury, jak również nie odmówił pismu z dnia [...] r. mocy dowodowej. Mając powyższe na uwadze, organ ten uznał natomiast, że w rozpatrywanej sprawie nadpłata nie występuje, gdyż zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconej przez organ rentowy emerytury, pobrano zaliczkowo podatek i zgodnie z ust. 7 art. 34 ustawy dokonano rocznego obliczenia podatku. Organ ten uznał również, że wykazany przychód nie podlega zwolnieniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ podatkowy drugiej instancji przywołał także wydany w analogicznej do przedmiotowej sprawy, dotyczącej odmowy Z. P. stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...], którym oddalono skargę strony. Odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku dowodowego, organ odwoławczy w oparciu o treść art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa uznał, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu jest bezzasadne, gdyż mające znaczenie dla sprawy okoliczności stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, w postaci pisma Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z [...] r., Nr [...], i rocznego obliczenia podatku na formularzu PIT-40. Ponadto ze zgłoszonych przez Z. P. dowodów nie wynika, iżby wypłacone stronie świadczenie miało korzystać ze zwolnienia od podatku. Organ odwoławczy podkreślił także, że w Polsce istnieje nieograniczony obowiązek podatkowy, i kwestia ta uregulowana została w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącym że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast w myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c (zwolnienia podatkowe) oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Obowiązek podatkowy powstaje w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, a w przypadku Z. P. takim zdarzeniem jest otrzymanie lub postawienie do jego dyspozycji świadczeń w pieniądzach od Wojskowego Biura Emerytalnego. Bez znaczenia dla faktu powstania obowiązku podatkowego jest podnoszony przez podatnika rzekomy brak legalnego stosunku administracyjnoprawnego, na podstawie którego wypłacane jest świadczenie emerytalne. W ocenie organu odwoławczego, przywołany przez stronę przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy znajduje zastosowanie tylko do tych czynności (zachowań), które w ogóle nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (dotyczy to generalnie czynów karalnych i czynności nieważnych ze względu na brak wymaganej przepisami prawa formy). Natomiast wypłacenie zaś przez organ emerytalny świadczenia pieniężnego (zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego) jest czynem, jak najbardziej, dozwolonym. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał także, że organy podatkowe nie są upoważnione do kontroli legalności stosunków prawnych łączących podatnika z jego byłym pracodawcą oraz organem zaopatrzenia emerytalnego, a ewentualne nieprawidłowości w procedurach zwolnienia podatnika ze służby wojskowej i przyznania mu emerytury nie podważą faktu, iż otrzymywane przez podatnika świadczenie podlegałyby opodatkowaniu w myśl art. 3 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego organ ten uznał, że nie ma podstaw prawnych do spełnienia żądań podatnika, dotyczących stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego, jak i ustalania legalności przyznania podatnikowi świadczenia emerytalnego. Zasadna jest również odmowa przeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego na celu ocenę legalności otrzymywanej przez podatnika emerytury, albowiem ewentualne potwierdzenie tej okoliczności nie stanowiłoby podstawy do zwolnienia spornego dochodu od opodatkowania. Ponadto, dokonując pozytywnej oceny prawidłowości postępowania podatkowego, jak i rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji, organ ten nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowniczki Drugiego Urzędu Skarbowego w S. – U. R. Następnie, ustosunkowując się do żądania podatnika w kwestii wydania i doręczenia kserokopii pisma z dnia [...] r., na które powołano się w rozstrzygnięciu z dnia [...] r., organ odwoławczy zauważył, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. wydał postanowienie Nr [...], prostujące oczywistą pomyłkę, polegającą na zastąpieniu daty nadania pisma podatnika ([...] r.) datą sporządzenia pisma ([...] r.). To zaś powinno umożliwić podatnikowi rozpoznanie w sposób jednoznaczny pisma, na które powołał się organ podatkowy pierwszej instancji. W końcowej części uzasadnienia, organ odwoławczy za niezasługujący na uwzględnienie uznał zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 194 § 1-3 i art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6 w związku z art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podatnik nie przedstawił bowiem argumentów i dowodów mogących świadczyć o błędach proceduralnych popełnionych przez organ podatkowy pierwszej instancji, a nie może o tym świadczyć jedynie niekorzystna dla podatnika interpretacja zebranego materiału dowodowego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Z.P. zaskarżył ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S., domagając się: 1) uchylenia w całości zaskarżonego aktu i poprzedzającej go decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. organów podatkowych obu instancji oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) zobowiązanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wojskowych organów emerytalnych i organów skarbowych do przedstawienia decyzji administracyjnej, będącej podstawą do wypłacania podatnikowi świadczenia emerytalnego; 3) stwierdzenia naruszenia przez wojskowe organy emerytalne i organy skarbowe praw podatnika, skutkujące koniecznością zawiadomienia o tym fakcie prokuratury w trybie art. 304 Kodeksu postępowania karnego; 4) zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, oraz poniesionych kosztów i wydatków w związku z prowadzeniem sprawy w kwocie [...] zł wraz z odsetkami; 5) uwzględnienia w postępowaniu sądowym załączonej do skargi dokumentacji. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciom organów podatkowych obu instancji naruszenie: 1) art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 30, art. 83, art. 217 w związku z art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7, art. 55 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 1, art. 12 ust. 7, art. 55 ust. 8 i ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; 3) art. 4, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 art. § 2, art. 165 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 147 § 1 pkt 3, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 3 pkt 1, art. 13, art. 21 § 1 pkt 1, art. 235 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżący zasadniczo powtórzył swoje twierdzenia oraz argumentację co do tego, że wobec braku legalnej decyzji przyznającej mu świadczenie emerytalne, przychód w postaci środków wypłacanych mu przez Wojskowe Biuro Emerytalne jest wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał swoje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r., oraz wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W dniu [...]r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego uzupełniające złożoną przez niego skargę, w którym powtarza dotychczasową argumentację, iż nie pozostaje w żadnym stosunku prawnym z wypłacającym świadczenie emerytalne Wojskowym Biurem Emerytalnym, a także że organy podatkowe prowadzą postępowania podatkowe o charakterze agenturalnym, prześladowczym, dyskryminującym, wymuszającym, prowokacyjnym, godzącym w jego prawa i dobra osobiste. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że nie budzą wątpliwości ustalenia organów podatkowych obu instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zwrotu pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. stosownie do art. 72 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Z pisma Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...]r. wynika jednoznacznie, że skarżący pobiera emeryturę. Potwierdzeniem tego jest wskazanie emerytury jako źródła przychodu w rocznym obliczeniu podatku za [...] rok (PIT – 40) przez Wojskowe Biuro Emerytalne. Kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy wielokrotnie była już rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w S. oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., m.in. w wyrokach: z dnia 2 grudnia 1999r. o sygn. akt SA/Sz 2077/98, z dnia 12 września 2001r. o sygn. akt SA/Sz 1880/2000, z dnia 12 września 2001 r. o sygn. akt 1882/2000, z dnia 15 stycznia 2003 r. o sygn. akt SA/Sz 2093/01, z dnia 25 stycznia 2006 r. o sygn. akt I SA/Sz 618/04, z dnia 5 października 2006r., sygn. akt I SA/Sz 890/05, z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt 629/06, z dnia 7 lutego 2008r., sygn. akt I SA/ Sz 660/07, z dnia 15 stycznia 2009r., sygn. akt I SA/ Sz 506/08, wyroku NSA z dnia 5 marca 2008r., sygn. akt II FSK 879/07, w których, powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80 poz. 350 ze zm.), składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Pogląd ten pozostaje aktualny na tle obowiązującego w 2006r. art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 cyt. ustawy nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione. Jednak jak wynika z w/w pisma Wojskowego Biura Emerytalnego płatnik z dniem [...]r. na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ubruttowił świadczenie emerytalne skarżącego. Omawiane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazują też, że obowiązek w podatku dochodowym wynika z przepisów ustawy – obowiązkiem podatkowym jest abstrakcyjne zobowiązanie do poniesienia ciężaru podatkowego, a zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia; związane jest przez przepis ustawy z zaistnieniem pewnego stanu faktycznego– jakim jest otrzymanie świadczenia w rozumieniu ustawy dochodu, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania - oznacza to, że do jego powstania nie jest, jak wywodzi skarżący, wymagana decyzja organu podatkowego. Uzasadnione jest również zastosowanie w niniejszej sprawie przez organy podatkowe przy rozpoznaniu wniosku skarżącego art. 75 ustawy Ordynacja podatkowa, jeśli zważyć, że podatnik kwestionuje zasadność pobrania podatku przez płatnika. Wskazać w związku z tym należy, że konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej, tj. do przyznania uprawnień, a w niniejszej sprawie do nakazania zwrotu pobranych zaliczek na podatek. W przypadku ewentualnego stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) jednakże, zdaniem Sądu z taką potrzebą eliminacji decyzji nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie z przyczyn o których mowa wyżej. Wobec powyższego, Sąd nie może również orzekać z uwagi na brak kompetencji w zakresie załatwiania takich spraw jak wnioski skarżącego odnośnie ustalenia i stwierdzenia, że na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie łączył i nie łączy go żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny, ani cywilnoprawny, z żadnego prawa, żadnego zdarzenia prawnego, z żadnych świadczeń pieniężnych, z żadnego konstytutywnego prawotwórczego, ani prawomocnego aktu prawnego decyzji z wojskowego, ani z cywilnego zaopatrzenia emerytalnego, ani rentowego, z żadnym właściwym miejscowo wojskowym, ani cywilnym organem emerytalnym, ani rentowym, ani z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., ani jego ustawowym następcą prawnym Wojskowym Biurem Emerytalnym w S. Tym samym też Sąd nie jest władny do zobowiązania wojskowych organów emerytalnych i organów skarbowych do przedstawienia decyzji administracyjnej, będącej podstawą do wypłacania podatnikowi świadczenia emerytalnego. Ponadto, jeżeli skarżący uważa, że urzędnik państwowy popełnił przestępstwo na jego szkodę może zgłosić ten fakt właściwemu prokuratorowi samodzielnie, bez pośrednictwa w tym zakresie sądu administracyjnego. Stwierdzić należy, że w istocie stanowisko skarżącego wiąże się z odmienną, zdaniem Sądu, nieuzasadnioną oceną, tak co do stanu faktycznego, jak i przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnośnie żądania zwrotu poniesionych kosztów i wydatków w związku z prowadzonym postępowaniem, wskazać należy, że stosownie do art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skoro skarga Z. P. została oddalona żądanie w tym zakresie nie może być uwzględnione. Nie zachodzi również okoliczność, o której mowa w art. 208 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. że powstanie kosztów wywołane zostało niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem organu. Sąd mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.