I SA/Sz 738/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję nr [...] Wójta Gminy z dnia [...]r., odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej - nakazu płatniczego w części ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za [...] rok. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją Wójt Gminy odmówił uchylenia nakazu płatniczego za [...] rok w części ustalającej wysokość podatku od nieruchomości należnego od K. P. z tytułu posiadania budynków, gruntów i budowli. Decyzja wydana została w trybie art. 245 Ordynacji podatkowej po wznowieniu na wniosek podatniczki, postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Strona domagała się wznowienia postępowania albowiem jej zdaniem posiadane przez nią w miejscowości [...] obiektów to nie budynki w rozumieniu prawa budowlanego, gdyż nie są trwale związane z gruntem. Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie podzielił takiego stanowiska. Ustalił, że sporne obiekty- domki letniskowe- to [...] budynków związanych z działalnością gospodarczą i na tej podstawie odmówił uchylenia decyzji, w której został prawidłowo ustalony należny podatek od nieruchomości. K. P. wniosła odwołanie od takiego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wstępie, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych. Nastąpić może jedynie wówczas, gdy spełniona jest przynajmniej jedna z przesłanek enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie organ wznowił postępowanie na żądanie strony, która jako przesłankę wskazała błędną kwalifikację posiadanych domków do kategorii budynków. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł między innymi na opinii technicznej z [...] roku opracowanej przez mgr inż. W. K. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej o numerze ewidencyjnym [...]. Specjalista ów ustalił, że sporne obiekty posadowione są na fundamencie w postaci murowanych bloczków fundamentowych rozmieszczonych punktowo; dolna płaszczyzna fundamentów znajduje się pod powierzchnią terenu, a przeniesienie obiektów w inne miejsce lub ich rozebranie wymagałoby wykonania robót ziemnych polegających na wykopaniu zagłębionych poniżej terenu fundamentów oraz zasypaniu ziemią wykopów. W oparciu o opinią techniczną i w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...]r. ustalono, że sporne obiekty budowlane posiadają dach, są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), posiadają fundamenty i są trwale związane z gruntem. Spełniają zatem podatkową definicję budynku zawartą w art. la ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzut skarżącej, że domki te można oderwać od gruntu i przenieść je w inne miejsce bez uszkodzenia, nie mają zdaniem organu znaczenia dla ustalenia ich rodzaju jako budynków. Kwestie związane ze sposobem posadawiania i demontażu obiektu budowlanego należą do dziedziny technologii, która w dzisiejszych czasach jest na tyle rozwinięta, że znane są różne metody stawiania budynków. Możliwość przenoszenia budynku z miejsca na miejsce dotyczy nie tylko tego rodzaju budynków, które posiada skarżąca. Metoda ta stosowana jest w budownictwie, tzw. modułowym lub kontenerowym. W dobie obecnej budynkiem jest nie tylko obiekt murowany tradycyjnymi metodami. Z punktu widzenia prawa podatkowego i prawa budowlanego, do którego prawo podatkowe odsyła w zakresie definicji budynku, istotne jest tylko, że aby dany obiekt budowlany mógł być zakwalifikowany do kategorii budynków, musi posiadać dach, ściany (przegrody budowlane) i fundament, który zapewnia trwałe związanie z gruntem. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono, że domki skarżącej posiadają wszystkie wymagane cechy budynku, posadowione są na fundamencie, którym są rozmieszczone punktowo murowane bloczki zagłębione w gruncie. O charakterze domków jako budynków zaświadcza również fakt, że ich postawienie wymagało zezwolenia budowlanego i decyzji o dopuszczeniu do użytkowania. Dalej organ wskazał, że decydujące znaczenie w sprawie ma kolejny dowód, którym jest dokument urzędowy wiążący organ podatkowy w zakresie danych przyjmowanych do wymiaru podatków. Jest to ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla nieruchomości skarżącej przez Starostę widnieje zapis, że na działce gruntu nr [...] w [...] posadowione jest [...] budynków o numerach od [...] do [...] posiadających funkcję "inne niemieszkalne", o jednej kondygnacji i powierzchni zabudowy w przypadku [...] budynków - [...] m2, w jednym przypadku (nr [...]) - [...] m2, i w jednym (nr [...]) - [...] m2. W świetle powyższego zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego posiadane przez skarżącą obiekty budowlane są ponad wszelką wątpliwość budynkami. Jako budynki widnieją w ewidencji gruntów i budynków i taki ich charakter potwierdza opinia techniczna i oględziny dokonane w trakcie kontroli podatkowej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Strona wskazała, że brak jest podstaw prawnych do traktowania drewnianych domków turystycznych posadowionych na bloczkach betonowych jako budynków w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych albowiem domki te nie są na trwałe związane z gruntem. W treści skargi Strona przytacza argumenty, które jej zdaniem przemawiają za taką oceną posiadanych przez nią domków przywołując na poparcie swoich poglądów stosowne orzeczenia sądów administracyjnych. W dalszej części skargi Strona powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu a dotyczące naruszenia art. 120 oraz 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasady praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona wskazała także, że organ odwoławczy nie odniósł się jej zdaniem do kwestii kluczowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy a mianowicie do odmowy przeprowadzenia żądanych przez stronę czynności dowodowych jak również nie udzielił odpowiedzi na pytanie czy domki turystyczne będące w jej posiadaniu są trwale, czy nie są trwale związane z gruntem. W odpowiedzi na skargę organ nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy.) Sprawując kontrolę we wskazanym zakresie, sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Oceniając zaskarżoną decyzję należało mieć na uwadze, że została ona wydana w związku ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, a więc w tzw. nadzwyczajnym trybie postępowania. Wznowienie postępowania jest jednym z trzech nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej, stanowiących wyjątek od określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych w zupełnie wyjątkowych i ściśle określonych sytuacjach. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu wznowieniowym uprawniony organ może rozpatrzyć sprawę co do istoty tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania podatkowego mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku, i tylko w określonych sytuacjach, dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Podkreślić przy tym należy, iż postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w wymienionych wyżej przepisach, ponadto organ nie może wyjść poza zakres podstaw wznowienia. Ta ostatnia uwaga ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie. W związku z zagadnieniami, jakie rysują się przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, celowe jest również zwrócenie uwagi na to, że wydanie decyzji po uruchomieniu trybu nadzwyczajnego nie pozostaje bez wpływu na zakres kontroli dokonywanej przez sąd w wyniku wniesienia skargi. Na ten aspekt trafnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 670/09 (LEX nr 744839) wskazując że :"(...) charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, np. po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny pierwszej instancji w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym. Okoliczności tej nie zmienia wynikająca z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi (...). Powyższe spostrzeżenie wiąże się z tym, że postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala - wyłącznie - czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Pamiętać jednak należy, że przesłanki te mają charakter kwalifikowany, zaś ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek (...) wiąże się nieodzownie z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji." Zakończenie wznowionego postępowania następuje w formie decyzji, której sposoby rozstrzygnięcia wymienia przepis art. 245 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W toku wznowionego postępowania w pierwszym rzędzie właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W razie negatywnego wyniku wydaje - w oparciu o art. 245 § 1 pkt 1 - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej, nawet, jeśli stwierdzi jej wadliwość. Wyjście poza podstawy wznowienia wymienione w art.240 § 1 Ordynacji byłoby bowiem rażącym naruszeniem prawa, będącym podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 1996, str. 664). Punktem wyjścia do dalszych rozważań jest treść wniosku o wznowienie postępowania, w którym powołano się na nowe okoliczności, nie znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Jedną z tych okoliczności był fakt, że posiadane przez podatnika budynki, to domki letniskowe, które zdaniem podatnika nie są trwale z gruntem związane. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie był w istocie przez stronę skarżącą kwestionowany. K. P. konsekwentnie natomiast prezentowała stanowisko, że posiadane przez nią domki letniskowe na terenie [...] nie są budynkami a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości albowiem nie są trwale związane z gruntem. W jej ocenie organy podatkowe nie rozstrzygnęły podstawowej kwestii - czy sporne domki są trwale związane z gruntem czy też nie. Z analizy pojęcia "trwale związane z gruntem" na podstawie przepisów prawa cywilnego strona skarżąca wywiodła, że dla uznania, iż dany obiekt jest trwale związany z gruntem konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: połączenie musi mieć charakter trwały w sensie czasowym oraz w sensie fizycznym. W ocenie skarżącej posiadane przez nią domki nie spełniają żadnej z powyższych przesłanek. Po pierwsze, są one połączone z gruntem dla przemijającego użytku i po upływie określonego czasu mogą zostać przeniesione. Po drugie, możliwe jest odłączenie domków w sposób nie powodujący uszkodzenia ani samego domku ani też podłoża, do którego jest przymocowane, co przesądza o braku przesłanki trwałości w sensie fizycznym. Zdaniem Sądu, z takim stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić. Przystępując do rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.o.l.", w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani ustawa Prawo budowlane nie definiuje jednak terminu – "trwale z gruntem związany". W opinii Sądu dla wyjaśnienia tego pojęcia przydatne będą tezy zawarte w dotychczasowym orzecznictwie sądowym. I tak, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/09 wskazano, że "obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma zatem istotnego znaczenia". Tak samo wypowiedział się NSA w orzeczeniu z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1361/09. Na uwagę zasługuje także pogląd NSA przedstawiony w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08, w którym Sąd ten stwierdził, że "żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. (...) O tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa". Podobną tezę sformułował NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 296/08 ze skargi A S.A. (będącej również stroną skarżącą w niniejszej sprawie) a dotyczącej podatku od nieruchomości za 2003 r., stwierdzając, iż "przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno - użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym". Takie rozumienie pojęcia "trwale związane z gruntem" jest również prezentowane w najnowszym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Tytułem przykładu warto zacytować pogląd WSA wyrażony wyroku z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2285/09: "o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie na natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują jego parametry techniczne". Z cytowanych wyżej orzeczeń można wyprowadzić tezę, że istotną z punktu widzenia kwalifikacji jako budowli w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej i Prawa budowlanego jest kwestia sposobu ich umocowania do podłoża. W orzecznictwie szeroko reprezentowany jest pogląd, że obiekt trwale związany z gruntem winien co do zasady posiadać fundament albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania koniecznych robót ziemnych. Podkreśla się przy tym, że dla uznania trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 82/10). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że posadowienie obiektu na fundamencie nie jest ani jedyną ani konieczną przesłanką "trwałości". Jako utrwalony należy uznać pogląd, zgodnie z którym o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia budynku w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego wiązania (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 82/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05 oraz z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1302/10). W konkluzji stwierdzić należy, że trwałe związanie z gruntem polega na tym, iż posadowienie domku jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Prezentowane wyżej stanowisko skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. W rozpatrywanej sprawie domki skarżącej, posadowione są na fundamencie, którym są rozmieszczone punktowo murowane bloczki zagłębione w gruncie. Przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej jako p.g.k.). Z treści tego przepisu wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Skoro podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to również zobowiązania podatkowego w podatku leśnym. Podkreślono, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, bowiem w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Sąd podziela stanowisko, że przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku; przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07). Poza sporem pozostaje, że kwestionowane przez skarżącą domki są ujawnione w ewidencji jako budynki w ilości [...] sztuk i funkcja ich jest zapisana jako inna niemieszkalna. Analizując zaskarżoną decyzję co do pozostałych ustaleń, niekwestionowanych przez skarżącą, sąd nie dopatrzył się ani naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które miałyby lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec tego, na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji wyroku.