II SA/Sz 1002/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie powołania Komisji Konkursowej do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w R. oraz wyznaczenia przewodniczącego Komisji Konkursowej I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej Gminy K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506, poz. 1309), dalej zwanej "u.s.g." stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gmina K., dalej zwanego "Wójtem Gminy" z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w sprawie powołania komisji konkursowej do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w R. oraz wyznaczenia jej przewodniczącego, wydanego na podstawie art. 30 ust. 1 u.s.g. (Dz.U. z 2019 r., poz. 506, poz. 1309), art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 14 - 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2019 r. poz. 1148), dalej zwanej "u.p.o." oraz § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1587). W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że w § 1 zarządzenia Wójt [...] powołał komisję konkursową w składzie: trzech przedstawicieli organu prowadzącego szkołę (Gminy K. ), trzech przedstawicieli Z. Kuratora Oświaty - jako organu sprawującego nadzór pedagogiczny oraz jednego przedstawiciela związku zawodowego [...], a więc z pominięciem przedstawicieli rady pedagogicznej i rady rodziców, co w ocenie organu nadzoru, stoi w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo oświatowe. W ocenie Wojewody katalog uczestników komisji konkursowej przeprowadzającej konkurs na dyrektora szkoły lub placówki jest zupełny i obligatoryjny. Oznacza to, że w składzie komisji nie może znaleźć się przedstawiciel innego organu niż wymienione w art. 63 ust. 14 u.p.o. i to w liczbie określonej przez ustawodawcę, a jednocześnie, że wszystkie osoby wymienione w tym przepisie muszą być do komisji powołane. Wojewoda ustalił, że w toku postępowania nadzorczego Wójt Gminy wystąpił do obydwu ww. organów o wytypowanie po dwóch przedstawicieli do komisji konkursowej, jednak zarówno rada pedagogiczna, jak i rada rodziców odmówiły wskazania swoich reprezentantów do tejże komisji, uzasadniając to prawdopodobieństwem wystąpienia - w ich ocenie - braków formalnych do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora, w postaci braku zarządzenia w sprawie odwołania dotychczasowego dyrektora szkoły. Zdaniem organu nadzoru, okoliczność ta nie usprawiedliwia jednak powołania przez Wójta Gminy komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w R. z pominięciem przedstawicieli rady pedagogicznej i przedstawicieli rady rodziców tejże placówki oświatowej. Komisja konkursowa w niepełnym składzie, tj. niezgodnym z art. 63 ust. 14 u.p.o. nie może być uznana za legalnie działający organ, a wszelkie podjęte przez nią czynności nie mogą odnosić skutków prawnych. W świetle powyższego, organ nadzoru uznał, że stwierdzenie nieważności zarządzenia Wójta z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie powołania komisji konkursowej, wobec istotnego naruszenia art. 63 ust. 14 u.p.o., było konieczne i w pełni uzasadnione. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia [...] września 2019 r. wniósł Wójt Gminy, zarzucając między innymi, iż zostało wydane z naruszeniem art. 91 ust. 1 u.s.g., poprzez stwierdzenie nieważności zarządzenia z dnia [...] lipca 2019 r., pomimo, że nie jest ono sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności nie jest ono sprzeczne z art. 63 ust. 14 u.p.o. W związku z powyższym Wójt na podstawie art. 148 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. W ocenie skarżącego stanowisko organu nadzoru wynika z nieuprawnionej wykładni art. 63 ust. 14 u.p.o. Nie sposób się zgodzić z Wojewodą, jakoby przedstawiony w tym przepisie katalog uczestników komisji konkursowej był zupełny i obligatoryjny. Organ z niewiadomych przyczyn, nie uwzględnił, pomimo ustalenia tego faktu, iż rada pedagogiczna i przedstawiciele rady rodziców wprost zrezygnowali z powołania swoich kandydatów. W ocenie Wójta Gminy przepis art. 63 ust. 14 u.p.o. przyznaje radzie pedagogicznej i przedstawicielowi rady rodziców prawo do wskazania swoich kandydatów, jednak w żaden sposób nie nakłada na te podmioty takiego obowiązku, jak również nie wprowadza żadnej normy sankcjonującej niewykonanie obowiązku. Tym samym w ocenie skarżącego przepis ten ma charakter przepisu przyznającego kompetencję radzie pedagogicznej i przedstawicielom rady rodziców, z której to kompetencji podmioty te nie skorzystały. Wójt Gminy stoi na stanowisku, że bez znaczenia pozostaje tu fakt przesłanek jakimi się one kierowały nie wyznaczając kandydatów, albowiem po stronie tych podmiotów istniały inne środki ochrony prawnej pozwalające na uchylenie zarządzenia, w przypadku przyjęcia, że jest ono niezgodne z prawem. Skarżący podkreślił, że organowi prowadzącemu szkołę w żaden sposób nie przysługują środki prawne mogące przymusić przedstawicieli rady pedagogicznej i rady rodziców do wyznaczenia kandydatów do komisji konkursowej, w szczególności podmioty te nie stanowią organu w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie podlegają przepisom dotyczącym bezczynności organu. Tym samym niewyznaczanie kandydatów przez którykolwiek z tych podmiotów może uniemożliwiać funkcjonowanie szkoły poprzez nieskończone blokowanie możliwości powołania dyrektora. Ponadto, przyjmując stanowisko prezentowane przez Wojewodę wskazujące, że komisja konkursowa w niepełnym składzie, tj niezgodnym z art. 63 ust. 14 u.p.o. nie może być uznana za legalnie działający organ, a wszelkie podjęte przez nią czynności nie mogą odnosić skutków prawnych skarżący stwierdził, że niemożliwe byłoby powołanie komisji konkursowej w szkołach, które nie posiadają na przykład rady rodziców. Takie szkoły nie mogłyby nigdy w sposób legalny mieć powołanego dyrektora szkoły. Odnośnie braku legalności komisji konkursowej w niepełnym składzie, skarżący powołał się na stanowisko doktryny (M. Pilch – Komentarz do ustawy Prawo oświatowe oraz przepisy wprowadzające, Lex 2019), zgodnie z którym skład tejże komisji może zmieniać się zależnie od okoliczności obiektywnych przewidzianych w przepisach prawa. Jeżeli zatem w szkole, z uwagi na jej specyfikę, nie tworzy się rady pedagogicznej (komentarz do art. 74 u.p.o.) lub jeżeli nie działa w niej rada rodziców (art. 83 ust. 1 w zw. z ust. 6 u.p.o. ), przedstawiciele tych organów nie wchodzą w skład komisji (art. 63 ust. 19 u.p.o.). Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ nadzoru oświadczył, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, uznające zarządzenie z dnia 22 lipca 2019 r. za sprzeczne z prawem. W ocenie Wojewody, Wójt Gminy wydając przedmiotowe zarządzenie w sposób istotny naruszył prawo. Zdaniem organu nadzoru określony w przywołanym unormowaniu katalog uczestników komisji konkursowej przeprowadzającej konkurs na dyrektora szkoły lub placówki jest wyczerpujący i wiążący prawnie. Oznacza to, że w składzie tejże komisji nie może znaleźć się przedstawiciel innego organu niż wskazane w art. 63 ust. 14 u.p.o. i to w liczbie określonej przez ustawodawcę, a jednocześnie, że wszystkie osoby wymienione w tym przepisie muszą być do komisji konkursowej powołane. Tymczasem w składzie komisji konkursowej nie ma przedstawicieli rady pedagogicznej oraz przedstawicieli rady rodziców, tj. podmiotów o których mowa w art. 63 ust. 14 pkt 2 u.p.o. A zatem, przedmiotowa komisja konkursowa ukształtowana została z naruszeniem art. 63 ust. 14 ww. ustawy. W ocenie organu nadzoru, usprawiedliwieniem dla powołania przez Wójta Gminy komisji konkursowej niezgodnie z przywołaną normą nie może być okoliczność, że zarówno rada pedagogiczna, jak i rada rodziców szkoły podstawowej pisemnie odmówiły wytypowania swoich przedstawicieli do tej komisji. Dodał również, że na organach tych ciąży ustawowy obowiązek wskazania swoich reprezentantów do udziału w pracach komisji konkursowej, której zadaniem jest wyłonienie kandydata do powierzenia stanowiska dyrektora szkoły podstawowej, zaś podjęcie przez nie decyzji o niewskazaniu swoich kandydatów do komisji nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Z drugiej strony, z informacji posiadanych przez organ nadzoru nie wynika, aby Wójt Gminy, po otrzymaniu od rady pedagogicznej i rady rodziców szkoły podstawowej pism w sprawie odmowy desygnowania ich przedstawicieli do komisji konkursowej, podjął jakiekolwiek dalsze działania zmierzające do zapewnienia prawidłowego składu tejże komisji i udziału w jej pracach przedstawicieli wszystkich podmiotów wymienionych w art. 63 ust. 14 u.p.o. W ocenie organu nadzoru na uwzględnienie nie zasługują także przedstawione w skardze argumenty, dotyczące dopuszczalności powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na dyrektora szkoły bez udziału przedstawicieli podmiotów wskazanych w art. 63 ust. 14 u.p.o., w sytuacji, gdy podmioty te nie istnieją w danej placówce oświatowej. Wojewoda stwierdził, że dywagacje te nie mają zastosowania do komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły podstawowej. W placówce tej działa zarówno rada pedagogiczna, jak i rada rodziców, nie występują zatem przesłanki ewentualnego pominięcia przedstawicieli tych organów w pracach przedmiotowej komisji. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę, wyjaśnił również, że po pisemnych odmowach przedstawienia swoich kandydatów do wzięcia udziału w komisji konkursowej Wójt Gminy przeprowadzał spotkania z przedstawicielami rady rodziców i rady pedagogicznej, pomimo to ww. podmioty podtrzymały swoje stanowisko o niewskazywaniu swoich przedstawicieli do komisji konkursowej. Pełnomocnik organu wywodził jak w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do stanu faktycznego jaki powstał, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi a ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i co do zasady na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej zwanej "p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W tym zakresie dokonując oceny legalności sąd bada, czy akt nadzoru, z uwagi na jego formę, treść rozstrzygnięcia, argumentację uzasadnienia i tryb wydania, odpowiada przepisom prawa. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków zawartych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność zarządzenia Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2019 r. Zaskarżone zarządzenie, nie będąc aktem prawa miejscowego, nie podlegało ogłoszeniu w dzienniku urzędowym, i w konsekwencji weszło w życie w sposób określony w § 4 Zarządzenia, tj. z dniem jego podjęcia. W odniesieniu do wyznaczonego skargą przedmiotu zaskarżenia zauważyć należy, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z zachowaniem terminu wynikającego z art. 91 ust. 1 zdanie drugie u.s.g. Również skarga została złożona w terminie 30 dni od dnia doręczenia aktu nadzoru. Spełnione zostały zatem wymogi wynikające z art. 98 ust. 1 i 3 u.s.g. Stosownie do treści art. 148 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W razie zaś jej nieuwzględnienia sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Powołany przepis art. 148 p.p.s.a. nie wymienia żadnej przesłanki uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu nadzoru. Również z przepisów ustawy o samorządzie gminnym nie wynikają przesłanki uchylenia takiego aktu. Przyjąć więc należy, że do uchylenia aktu nadzoru może dojść w każdym przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia tym aktem prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. W szczególności zaś naruszenie prawa przez organ nadzoru może polegać na wadliwej ocenie legalności aktu organu jednostki samorządu terytorialnego zakwestionowanego rozstrzygnięciem nadzorczym. A zatem rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze w pierwszej kolejności należy zbadać zgodność z prawem zakwestionowanej uchwały (zarządzenia) jednostki samorządu terytorialnego, a następnie zbadać pod kątem legalności rozstrzygnięcie organu nadzoru dotyczące tego aktu. W związku z tym wskazać należy, że przesłanki nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego określa art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Przesłanki kontroli legalności uchwał czy zarządzeń organu gminy wyznacza natomiast przepis art. 85 u.s.g., zgodnie z którym nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W art. 86 u.s.g. z kolei ustawodawca upoważnił wojewodę do wykonywania nadzoru nad tą działalnością. Organowi nadzoru przyznano kompetencję do stwierdzania nieważności uchwał i zarządzeń organów gminy (z wyjątkami niemającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia). Wykonywany przez wojewodę nadzór nad działalnością gminnych jednostek samorządowych oparty jest o kryterium zgodności z prawem ich działań (art. 85 u.s.g.). Przy czym stanowiący przedmiot nadzoru przejaw aktywności organów gminy w postaci uchwały lub zarządzenia są nieważne tylko wówczas, gdy w sposób istotny naruszają prawo (art. 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jak stanowi bowiem art. 91 ust. 4 cyt. ustawy, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Stwierdzenie zatem przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wymaga wykazania oczywistego i bezpośredniego naruszenia prawa przez organ gminy wydanym aktem. Odnosząc się do warunków formalnych jakie musi spełniać rozstrzygnięcie nadzorcze, należy zgodzić się z argumentacją zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt. II SA/Bd 846/19 (orzeczenie nieprawomocne, dostępne w Internecie), że przesłanki działania organu nadzoru muszą zostać wyrażone wprost i nie mogą być przedmiotem domysłów lub domniemań. Nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu nadzoru w wykonywaniu tego obowiązku, w szczególności poprzez uzupełnianie niezbędnych rozważań, czy też tłumaczenie niejasnych czy niepełnych rozważań. Zawarcie w rozstrzygnięciu nadzorczym prawidłowego uzasadnienia decyduje w istocie o możliwości akceptacji tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Prawidłowe sporządzenie uzasadnienia aktu nadzoru umożliwia bowiem sądową kontrolę czynności aktu nadzoru i jest warunkiem uznania tego aktu za zgodny z prawem. To, że rozstrzygnięcie nadzorcze spełnia wymagania formalne z art. 91 ust. 3 u.s.g., a więc zawiera elementy, składniki określone w tym przepisie nie oznacza samo w sobie, że akt nadzoru jest zgody z obowiązującym prawem. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe, gdy nie wyjaśnia na czym konkretnie polega istotna sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) organu gminy. W judykaturze przyjmuje się, że jedynie w oczywistych sytuacjach można by uznać, że sąd administracyjny mógłby oddalić skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, które mimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie jest to jednakże dopuszczalne wówczas, gdy naruszenie prawa nie jest oczywiste i organ gminy podejmuje skuteczną z tym zarzutem polemikę (por. wyroki NSA: z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 254/18; z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 686/18; z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2322/17 – i przywołane w nich orzeczenia; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 368/19; dostępne w Internecie), a z taką sytuacją zdaniem Sądu mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Obiekcje Wojewody budził skład komisji konkursowej w świetle art. 63 ust. 14 u.p.o., ponieważ organ prowadzący (Wójt) do składu komisji konkursowej nie powołał przedstawicieli rady pedagogicznej i rady rodziców z powodu niewytypowania przedstawicieli przez te gremia. Wykonując swój obowiązek organ gminy powołał zarządzaniem komisję konkursową w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w R. i przewodniczącego komisji konkursowej. Materialnoprawną podstawą powołania komisji jest art. 63 ust.14 u.p.o., który nakłada na organ obowiązek powołania komisji konkursowej w składzie: po trzech przedstawicieli organu prowadzącego szkołę i organu sprawującego nadzór pedagogiczny, po dwóch przedstawicieli rady pedagogicznej i rady rodziców, po jednym przedstawicielu zakładowych organizacji związkowych, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, wyłonionym spośród członków ich jednostek organizacyjnych albo jednostek organizacyjnych, organizacji związkowych wchodzących w skład reprezentatywnych organizacji związkowych, zrzeszających nauczycieli, obejmujących swoim zakresem działania szkołę lub placówkę, w której konkurs się odbywa – z zastrzeżeniem (art. 63 ust 15 u.p.o.), że łączna liczba przedstawicieli organów prowadzącego i sprawującego nadzór nie może być mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli pozostałych, o których mowa w ust. 14 pkt 2 i 3 art. 63 u.p.o. W ocenie Sądu Wójt Gminy nie wypełnił powyższego ustawowego zobowiązania w sposób zupełny. W tym miejscu jednak, należy zwrócić uwagę na utrwaloną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentującą pogląd w odniesieniu do przedstawicieli organizacji związkowej, o której mowa w art. 63 ust 14 pkt 3 u.p.o., iż niedopełnienie wymogu zgłoszenia swojego przedstawiciela do komisji konkursowej przez organizację związkową zwalnia organ prowadzący szkołę lub placówkę z obowiązku powołania przedstawiciela takiej międzyzakładowej organizacji związkowej do składu komisji konkursowej, ponieważ to na organizacji związkowej spoczywa ciężar wykazania, że spełnia kryteria pozwalające na powołanie jej przedstawiciela do takiej komisji (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r. I OSK 1634/18 oraz wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r. dostępne w Internecie). Przywołane stanowisko w drodze analogii odpowiada stanowi faktycznemu powstałemu w rozpoznawanej sprawie. Należy zgodzić się z Wojewodą, że w rozpoznawanej sprawie komisja konkursowa została powołana w składzie, który niewątpliwie naruszył art. 63 ust. 14 u.p.o. Organ nadzoru zakwalifikował powyższe naruszenie jako istotne na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., wymagające wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, podczas gdy zdaniem Sądu naruszenie będące przedmiotem rozważań nie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, w tym wypadku z art. 63 ust. 14 u.p.o., nie stanowi również wady kwalifikowanej. Przesądza o tym okoliczność, której ustawodawca nie mógł przewidzieć, a mianowicie niewyznaczenia przez radę pedagogiczną i radę rodziców swoich przedstawicieli (pisma z dnia [...] lipca 2019 r. i [...] lipca 2019 r. znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Zatem Wójt Gminy dopełnił niezbędnych starań celem wypełnienia ciążącego na nim ustawowego obowiązku. Nie mógł jednak powołać przedstawicieli ww. gremiów w zgodzie z brzmieniem art. 63 ust 14 u.p.o, z uwagi na brak dokonania ich desygnacji. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z przekroczeniem wyznaczonych brzmieniem art. 91 ust. 1 u.s.g., granic ingerencji organu nadzoru nad działalnością gminną. Zdaniem Wojewody o kwalifikacji naruszenia prawa jako istotnego w zakresie wydanego zarządzenia z dnia [...] lipca 2019 r przesądziła jego treść stojąca w sprzeczności z przepisami ustawy oświatowej, a także pogląd, iż określony w przywołanym unormowaniu (art. 63 ust 14 u.p.o) katalog uczestników komisji konkursowej ma charakter zupełny i obligatoryjny. Ponadto, zdaniem organu nadzoru komisja konkursowa w niepełnym składzie, tj. niezgodnym z przytoczonym wyżej przepisem, nie może być uznana za legalnie działający organ, a wszelkie podjęte przez nią czynności nie mogą odnosić skutków prawnych. Powyższe twierdzenia są zbyt daleko idące i nie poparte żadną argumentacją. Stanowi to zasadniczą wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, biorąc pod uwagę treść przepisów objętych rozstrzygnięciem nadzorczym. Ponadto, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie spełnia warunku określoności naruszenia prawa oraz wymogu wyczerpującego i jednoznacznego jego wykazania poprzez odniesienie dokonanej wykładni przepisu prawa materialnego do konkretnego rozwiązania przyjętego w akcie organu gminy. W zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym organ nadzoru bowiem poza poczynieniem przytoczonych wyżej abstrakcyjnych rozważań, nie wskazał wyjaśnień w tym zakresie, przez co ocena ta nie stanowi uzasadnienia, a jedynie pogląd niepoparty argumentacją prawną. Sąd uznał zatem, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest wystarczające i nie odpowiada wymogom z art. 91 ust. 3 u.s.g. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem Wojewody, że na radzie pedagogicznej i radzie rodziców ciąży ustawowy obowiązek wskazania swoich reprezentantów do udziału w pracach komisji konkursowej, której zadaniem jest wyłonienie kandydata do powierzenia stanowiska dyrektora szkoły podstawowej, skoro hipoteza i dyspozycja normy wyinterpretowanej z art. 63 ust 14 u.p.o. są skierowane wyłącznie do Wójta Gminy. Również brzmienie art. 69 ust. 1 u.p.o. wskazujące, że rada pedagogiczna, jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki oraz art. 83 ust. 1 u.p.o., z którego wynika, że w szkołach i placówkach, z zastrzeżeniem ust. 6, działają rady rodziców, które reprezentują ogół rodziców uczniów, a także pozostałe przepisy cyt. ustawy, określające funkcje i zadania opisywanych ciał kolegialnych, nie pozwalają takiego ustawowego obowiązku wskazania przedstawicieli wywieść. Podsumowując, zdaniem Sądu z wyżej przedstawionych powodów Wojewoda powinien omawiane naruszenie zakwalifikować jako nieistotne. Odmienne stanowisko prowadziłoby do destabilizacji pracy komisji konkursowej. W tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie odpowiada prawu, gdyż organ nadzoru naruszył art. 91 ust. 1, 3 i 4 u.s.g. Wobec powyższego na podstawie art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...]