II SA/Sz 1105/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Komendant Miejski Policji skierował A. K. na badanie psychologiczne, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. A. K., działając przez pełnomocnika, odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, poprzez błędne uznanie, że z normy prawnej wyprowadzonej z obu tych przepisów wynika, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 1 K.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji oraz naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie przez organ administracyjny faktu błędnego poinformowania skarżącego o ilości posiadanych przez niego punktów. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w decyzją z dnia [...] r., nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki wskazał, iż wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego przez kierującego pojazdem może świadczyć o braku umiejętności bezpiecznego prowadzenia pojazdu, nieznajomości lub nieprzestrzegania przepisów ruchu drogowego lub złej technice jazdy. Zebranie przez kierowcę określonej liczby punktów (powyżej 24) pociąga obligatoryjne konsekwencje w postaci kontrolnych badań psychologicznych i kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Tak więc kontrolne badania psychologiczne są uzasadnione uporczywym naruszaniem przepisów ruchu drogowego, co może wskazywać na istnienie u kierowcy przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Naganne zachowania kierującego pojazdem niewątpliwie świadczą o jego nieprzystosowaniu, polegającym na braku szacunku do prawa i innych uczestników ruchu drogowego i z tego powodu kierowca taki winien być zbadany przez specjalistę. Badaniom podlegają wszystkie osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym lub tramwajem. Dalej Komendant Wojewódzki podał, że A. K. wielokrotnie dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] r., za które otrzymał 27 punktów: * W dniu [...] r. o godz.[...] , na [...] kilometrze drogi krajowej Nr [...] w[...] , gdzie przekroczył dozwoloną prędkość powyżej [...] km/h i za czyn z art. 92 § 1 k.w. został skazany wyrokiem przez Sąd Rejonowy, prawomocny z dniem [...]r. Do powyższego naruszenia przypisano 4 punkty, które ujęto w ewidencje jako wpis tymczasowy z dniem [...] r., a następnie jako wpis ostateczny w dniu [..] r. * w dniu [...] r. o godz. [..][...] na ul. [...] za nie stosowanie się do obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem i nie stosowanie się do znaku "B-2" - zakaz wjazdu, została ukarana w postępowaniu mandatowym grzywną w wysokości [...] zł nałożonej przez funkcjonariusza z Komisariatu Policji [...]. Do powyższych naruszeń przypisano 7 punktów, które ujęto w ewidencji jako wpis ostateczny w dniu [..] r. * w dniu [...] r. o godz. [..] na drodze krajowej Nr [..] w miejscowości [...] przekroczyła dozwoloną prędkość powyżej [...] km/h i za czyn z art. 97 k.w. została ukarana w postępowaniu mandatowym grzywną w wysokości [..] zł nałożoną przez funkcjonariusza z Komisariatu Policji . Do powyższego naruszenia przypisano 6 punktów, które ujęto w ewidencji jako wpis ostateczny w dniu [...] r. * w dniu [...] r. o godz. [...] w miejscowości[...] , gmina [...] przekroczył dozwoloną prędkość powyżej [...] km/h i za czyn z art. 92 § 1 k.w. została ukarany w postępowaniu mandatowym grzywną w wysokości [...] zł nałożoną przez funkcjonariusza z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w[...] . Do powyższego naruszenia przypisano 6 punktów, które ujęto w ewidencji jako wpis ostateczny w dniu [...] r. * w dniu [..] r. o godz. [...] w [...] na ul. [...] strona przekroczyła dozwoloną prędkość powyżej 21 km/h i za czyn z art. 97 k.w. została ukarana w postępowaniu mandatowym grzywną w wysokości [...] zł, nałożoną przez funkcjonariusza z Wydziału Ruchu Drogowego KMP . Do powyższego naruszenia przypisano 4 punkty, które ujęto w ewidencji jako wpis ostateczny w dniu [...] r. Odnosząc się do wniosku odwołania organ odwoławczy podał, że postępowania umarza się gdy z jakiejkolwiek przyczyny jego prowadzenie staje się bezprzedmiotowe. W przypadku strony istnieje podstawa faktyczna (przekroczenie limitu 24 punktów w okresie nie przekraczającym jednego roku) i podstawa prawna wydania skierowania na badania psychologiczne. Przekroczenie limitu 24 punktów w okresie nie przekraczającym jednego roku musiało więc spowodować automatyczne wydanie obligatoryjnej decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne z powodów jak wyżej przez Komendanta Miejskiego Policji . Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie można odliczyć stronie sześciu punktów z tytułu odbytego przez stronę szkolenia kierowców w dniu [...] r. w WORD[...] . Wynika to z faktu udziału w szkoleniu po przekroczeniu przez kierującego limitu 24 punktów, co nastąpiło w dniu [...] r. o godz.[...] . Komendant Wojewódzki nie uwzględnił także zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., wskazując, że podniesiony zarzut nie znajduje uzasadnienia w orzecznictwie sądowym. Organ przywołał wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., w którym Sąd wyjaśnił, że: "pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji." Skierowanie na badania psychologiczne wydane przez KMP w pełni odpowiada więc wymogom zawartym w art. 107 § 1 K.p.a. oraz odpowiada wzorowi stanowiącemu załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. Powyższą decyzję A. K., działając przez pełnomocnika, zaskarżył w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] , domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszanie przepisów prawa materialnego, a to art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998) w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym - poprzez błędne uznanie, że z normy prawnej wyprowadzonej z obu tych przepisów wynika, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24, II. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ administracyjny faktu błędnego poinformowania skarżącego o ilości posiadanych przez niego punktów. W uzasadnieniu skargi podniósł, że delegacja ustawowa z art. 130 ust. 4 ustawy nie upoważnia ministra do określania kręgu osób uprawnionych do korzystania z dobrodziejstwa obniżenia liczby posiadanych punktów poprzez uczestnictwo w szkoleniu. Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia, stanowiąc kolejny wyjątek od zasady, iż kierowca może obniżyć ilość punktów wpisanych do ewidencji poprzez odbycie szkolenia, sformułowany został wbrew wyraźnie określonej intencji ustawodawcy. Poprzez ustanowienie przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia doszło do przekroczenia zakresu przyznanej ministrowi kompetencji prawodawczej. Sformułowany w tym przepisie wyjątek odnoszący się do kierowców, którzy przed rozpoczęciem szkolenia dopuścili się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, stanowi jaskrawy przykład naruszenia kompetencji do wydania rozporządzenia. Wyjątek z § 8 ust. 6 jest ponadto sprzeczny z rzeczywistą intencją ustawodawcy. Należy bowiem przyjąć, że gdyby wolą ustawodawcy było dalej idące ograniczenie zakresu osób, które mogą korzystać z dobrodziejstwa obniżenia ilości punktów poprzez uczestnictwo w szkoleniu niż to wynika z brzmienia art. 130 ust. 3 ustawy, ustawodawca dokonałby takiego ograniczenia z pewnością właśnie w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Okoliczność ta wynika z faktu, iż ograniczenie zakresu osób mogących skorzystać z art. 130 ust. 3 ustawy stanowi ingerencję w prawa i wolności obywatelskie, a więc, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji, musi być regulowane w drodze ustawy (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/09). W związku z niezgodnością przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia z przepisem rangi ustawowej zawartym w art. 130 ust. 3 ustawy, sąd rozpoznając sprawy w zakresie jednoczesnego stosowania obu tych przepisów w sposób łączny powinien odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia niezgodnego z przepisem rangi ustawowej. Skarżący podniósł również, że § 8 ust. 6 rozporządzenia jest sprzeczny z art. 130 ust. 3 ustawy, oba przepisy określają bowiem odmienne zakresy podmiotowe prawa do obniżenia liczby punktów karnych. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 8 K.p.a. skarżący wskazał, że skoro został przez funkcjonariusza Policji błędnie poinformowany o ilości punktów karnych wpisanych do ewidencji, to nie może ponosić negatywnych konsekwencji działania w zaufaniu do treści tej informacji. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegał będzie taki akt wydany przez organ administracji publicznej, który – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 P.p.s.a. narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności. Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uwzględnienia skargi. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy zaistniała prawna przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji, kierującej skarżącego na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - dalej P.r.d. W szczególności spór dotyczy tego czy skarżącemu, który w ciągu 12 miesięcy otrzymał 27 tych punktów należało, w oparciu o art. 130 ust. 3 P.r.d., odjąć 6 punktów z tytułu dobrowolnego poddania się przeszkoleniu, czy też, zgodnie z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) dalej: rozporządzenie, na który powołuje się organ, nie było ku temu podstaw, w sytuacji gdy ilość tych punktów przekroczyła 24. Zdaniem skarżącego - § 8 pkt 6 ww. rozporządzenia, został wydany z przekroczeniem upoważnienia wynikającego z art. 130 ust. 4 P.r.d., oraz jest sprzeczny z treścią art. 130 ust. 3 P.r.d., wobec czego nie powinien mieć zastosowania, co potwierdza przytoczone przez skarżącego orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powyższego stanowiska, wyrażanego również przez część orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie podziela. W pełni akceptuje natomiast stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10. Rozważając powyższą kwestię na tle analogicznego stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w powyższym orzeczeniu, iż oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. K 6/99). Treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. Przepis art. 130 ust. 4 P.r.d. upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia: 1) sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, 2) warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz trybu występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, 3) programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3, 4) liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, 5) podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 2. Rozporządzenie wydane na podstawie powołanego przepisu służy wykonaniu m.in. przepisu art. 130 ust. 1 P.r.d., który nakazuje prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. W myśl ust. 2 ww. przepisu punkty wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1-roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Aby prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 P.r.d. należy – zdaniem NSA - wziąć pod uwagę przepis art. 124 ust. 1 pkt 3 lit. b) tejże ustawy. Wprowadza on obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z analizy wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych, przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, iż kwestionowany przez skarżącego § 8 pkt 6 cyt. rozporządzenia nie jest sprzeczny z delegacja ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej, w szczególności z art. 130 ust. 3 P.r.d. Dodać należy, iż podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2011r. sygn. akt I OSK 723/10. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 P.r.d. ustawodawca zawarł wyraźne wskazania, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Mają one na celu dyscyplinowanie kierujących pojazdami oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Uznać zatem należy, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 P.r.d., właściwie realizując wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 P.r.d. Wskazuje na to również jednoznaczna normatywnie treść art. 130 ust. 2 P.r.d., stanowiący, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24. Ustawodawca ustalił zatem pułap 24 punktów, których przekroczenie przez kierowcę uniemożliwia już usunięcie części z nich po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Z tym też należy konsekwentnie wiązać działania przewidziane w art. 114 § 1 pkt 1 lit. b oraz w art. 124 § 1 pkt 2 lit. b) P.r.d. Należy też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust.1 P.r.d. nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy, określonych m.in. w art. 3 i 4 P.r.d. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust. 1 lub 124 ust. 1 P.r.d. Odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż także po przekroczeniu limitu 24 punktów kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć ich liczbę i tym samym uniknąć konsekwencji wskazanych w art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub w art. 114 ust.1 P.r.d., niweczyłoby możliwość osiągnięcia celu jakim jest przestrzeganie przez kierujących pojazdami przepisów ruchu drogowego, czy ocenę ich predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy - winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Nie dałoby się to pogodzić z zasadą racjonalności ustawodawcy, który konstruując odpowiednie regulacje prawne, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, stwarzałby jednocześnie możliwości skutecznego uchylania się przez kierowców od ich oddziaływania. Powyższa analiza orzecznictwa oraz treści normatywnej powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów – zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie – prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż zmniejszenie liczby punktów z tytułu odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d., może mieć miejsce tylko do czasu przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego jedynie konkretyzuje zasady tego oddziaływania na kierujących pojazdami. Dotyczy to też regulacji zawartej w § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia. Rozpatrując kolejny zarzut skargi naruszenia art. 8 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie przez organ administracyjny faktu błędnego poinformowania skarżącego o ilości posiadanych przez niego punktów, należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny tylko wówczas, gdy naruszenie takie wystąpi i gdy jednocześnie ma ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosząc ww. zarzut, jednocześnie nie wskazuje negatywnych konsekwencji jakie poniósł w związku z błędną informacją. Sąd również takich skutków nie dopatrzył się. W przedmiotowej sprawie błędną informację skarżący uzyskał jeszcze przed wszczęciem postępowania. Trudno zatem uznać, że fakt ten w jakikolwiek sposób wpłynął na jego sytuację w późniejszym postępowaniu, tym bardziej wywołał negatywne konsekwencje. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, wobec czego zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.