II SA/Sz 125/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na postanowienie S. K. O. w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia: odrzucić skargę J. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 7 stycznia 2026 r. nr SKO.4110.2574.2025, wydane na podstawie art. 37 § 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: "k.p.a.") w wyniku rozpatrzenia ponaglenia J. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Koszalina i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego w dniu 28 października 2025r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Organ ten wskazał, że na postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność złożonej skargi, w tym, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego w świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi objęte jest postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., które ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ, do którego wniesiono ponaglenie. Strona nie ma uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Postanowienie wydane na skutek wniesienia ponaglenia, nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się jednolicie, że wniesienie ponaglenia nie uruchamia postępowania, którego sposób zakończenia postanowieniem mógłby stanowić samodzielny przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyroki NSA: z 29 października 2019 r., sygn. II OSK 2011/19, z 30 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3092/19;, z 27 listopada 2020 r., sygn. II OSK 244/20, a także postanowienia NSA z 7 września 2021 r., sygn. I OSK 811/19; z 3 listopada 2021 r., sygn. III OSK 6523/21). Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn, o czym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.