II SA/Sz 1289/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 1215/19 I. odrzuca skargę w części odnoszącej się do przesłanki określonej w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, II. oddala skargę w części odnoszącej się do przesłanki określonej w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1215/19, po rozpoznaniu skarg K. P., M. P., M. S. oraz J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] września 2019 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 29 grudnia 2020 r. Wskazane orzeczenie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości złożenia skargi kasacyjnej zostało doręczone Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. (dalej: "Kolegium", "organ") za pośrednictwem platformy e-PUAP dnia 24 listopada 2020 r., jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k. 212 akt sądowych). Z kolei przesyłka sądowa zawierająca odpis ww. wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz aktami administracyjnymi sprawy obejmującymi akta organu I oraz II instancji została doręczona Kolegium dnia 26 stycznia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 222 akt sądowych). Pismem nadanym dnia 20 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. złożyło skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2020 r. Jako podstawę wznowienia organ wskazał przesłankę nieważności określoną w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej: "p.p.s.a."), polegającą m.in. na naruszeniu przepisów postępowania wskutek których Kolegium zostało pozbawione możności działania. Zdaniem organu, kwestionowane orzeczenie zostało wydane z uwzględnieniem i w oparciu o dodatkowe dowody, czyli pismo strony skarżącej z dnia 3 listopada 2020 r., które nie zostało doręczone Kolegium, zaś wyrok został wydany już w dniu 5 listopada 2020 r., co oznacza, że Sąd pozbawił Kolegium prawa czynnego udziału w postępowaniu, wydając wyrok w oparciu o dokumenty do których organ nie mógł się odnieść. Jednocześnie Kolegium wniosło o uchylenie orzeczenia sądowego z dnia 5 listopada 2020 r. W uzasadnieniu skargi o wznowienie podniesiono, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o dokumenty, z którymi organ nie miał możliwości się zapoznać i przedstawić własnego stanowiska w sprawie, bowiem Sąd na etapie procedowania nie przekazał tych dokumentów do organu, a tym samym pozbawił stronę możliwości działania, co potwierdza sekwencja zdarzeń w postaci pisma skarżących z dnia 3 listopada 2020 r. oraz wydanie wyroku w dniu 5 listopada 2020 r. Zdaniem organu, poczynione przez Sąd ustalenia zostały oparte wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w aktach administracyjnych przez organ I instancji, w związku z powyższym istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym dokonanym przez Sąd polegającym na braku zapewnienia organowi czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie wiedział on o nowych dowodach i nie mógł się do nich ustosunkować a wydaniem już w dniu 5 listopada 2020 r. niekorzystnego rozstrzygnięcia, które przeczyło dowodom zebranym na etapie postępowania administracyjnego. Sąd poczynił kluczowe ustalenia w sprawie w oparciu o dokumenty przekazane przez skarżących w dniu 3 listopada 2020 r., które nie zostały przekazane przez Sąd do Kolegium jako strony postępowania sądowoadministracyjnego czym pozbawiono ww. organ możliwości działania. Ponadto Kolegium na etapie postępowania sądowego nie było informowane o składanych przez stronę dokumentach, na podstawie których Sąd wydawał postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się do kwestii zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie organ przytoczył treść art. 277 p.p.s.a. oraz wskazał, że zgodnie z tym przepisem skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie Kolegium dowiedziało się o podstawie wznowienia postępowania w dniu 6 grudnia 2021r. kiedy to do Kolegium zostały przekazane akta organu I instancji w związku z wnioskiem złożonym przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Nie bez znaczenia, w ocenie organu, jest fakt, że orzecznik sprawozdawca w styczniu 2020 r. przeszła nagłą i nieprzewidzianą chorobę neurologiczną co wiązało się z zakończeniem jej działalności orzeczniczej w Kolegium i uniemożliwiło pogłębioną analizę sprawy w kontekście dysponowania wiedzą o zawartości akt administracyjnych pozwalającą na skonfrontowanie akt administracyjnych z ustaleniami Sądu. W podsumowaniu organ stwierdził, że Sąd poczynił kluczowe ustalenia w sprawie w oparciu o dokumenty, którymi nie dysponował zarówno organ I jak i II instancji. W związku z powyższym zasadne staje się wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego celem ponownego rozpatrzenia sprawy z zachowaniem przepisów procedury, z poszanowaniem zasady czynnego udziału w postępowaniu strony. W piśmie z dnia 10 stycznia 2022 r., stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia 20 grudnia 2021 r. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1215/19, Kolegium wskazało, że Sąd ww. orzeczeniu poczynił ustalenia, iż organy nie wykazały, aby na działce doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu niezgodnego z planem. Sąd również ustalił, że na mocy planu dozwolone jest funkcjonalne wykorzystanie terenu pod usługi, zaś fakt składowania na części przedmiotowej działki materiałów budowlanych nie prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu. Jednakże, w ocenie organu, Sąd nie poczyniłby takich ustaleń, gdyby nie bazował na dokumentach przekazanych jedynie przez stronę, co do których Kolegium nie miało możliwości się wypowiedzieć, a także gdyby Sąd ten dysponował informacją złożoną w dniu 4 stycznia 2022 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S., znak [...] [...] Zdaniem Kolegium, powołany dokument wraz z kopią decyzji z dnia [...] września 2021 r., znak [...] stanowią nowy dowód, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Mimo, że wskazane pismo wraz z powołaną decyzją powstały po dniu 29 grudnia 2020 r., tj. dniu w którym stwierdzono prawomocność przedmiotowego wyroku, to zawierają informacje o okolicznościach faktycznych istniejących już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Z powołanych dokumentów wynika bowiem, że w budynku biurowo - sztabowym położonym przy ul. M. w S., na terenie działki nr [...] w obrębie [...] dokonano samowolnej zmiany użytkowania na budynek handlowo - usługowy. Powyższe oznacza, że skoro działalność ta nie była prowadzona w budynku zgodnie z przepisami to także dokonany skład materiałów budowlanych na rzeczonym terenie był niezgodny z prawem, w tym również z zapisami § 7 pkt 3 mpzp z dnia 30 stycznia 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 778). Wedle organu, ustalenia poczynione przez PINB podważają ustalenia poczynione przez Sąd na podstawie dowodów przekazanych przez stronę w dniu 3 listopada 2020 r. a dotyczące charakteru usługowego przedmiotowego terenu. Z postępowania prowadzonego przez PINB wynika, że przedmiotowy budynek w którym prowadzona była hurtownia materiałów budowlanych był budynkiem biurowo - sztabowym a nie usługowym czy też usługowo - handlowym. Odnosząc się do kwestii zachowania terminu Kolegium podało, że o podstawie wznowienia określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a. dowiedziało się w dniu 4 stycznia 2022 r., kiedy to wpłynęły do organu dokumenty przekazane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S.. Mając powyższe na uwadze w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a oraz jej wpływem na wynik sprawy oraz w związku z wykazaniem zachowania terminu do uzupełnienia skargi o wznowienie, wedle Kolegium, skarga stała się w pełni uzasadniona. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2022 r. uczestnicy postępowania, tj. W. P., H. P., K. P., M. P., J. S. oraz M. S. wnieśli o umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość, uznając także, że kwestionowany wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1215/19 jest prawidłowy, dlatego, w ocenie uczestników postępowania, ponowne rozpoznawanie sprawy jest bezcelowe. Dodatkowo uczestnicy wnieśli o utrzymanie ww. wyroku w mocy oraz niezasądzanie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu uczestnicy postępowania podnieśli, że w związku z odmownymi postanowieniami Sądu wydanymi w sprawie II SA/Sz 1215/19 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wykonali to rozstrzygnięcie i usunęli ze spornego terenu składowane materiały, a także rozwiązali umowy z najemcami, mimo że w tej sprawie zapadł później wyrok niekorzystny dla organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej: "p.p.s.a.") w przypadkach w niej przewidzianych można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd, stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., dokonuje jej kontroli pod kątem zachowania terminu do jej wniesienia oraz czy opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Celem badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie skargi o wznowienie, zaś podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze. Kolegium jako podstawę skargi o wznowienie wskazało nieważność postępowania wynikającą z przyczyny określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., bowiem na skutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. Powyższe organ upatruje w tym, że Sąd wydał zaskarżony wyrok w dniu 5 listopada 2020 r. w oparciu o złożone przez stronę skarżącą pismo z dnia 3 listopada 2020 r., które nie zostało doręczone Kolegium, co oznacza, że organ nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią oraz ustosunkowania się do zajętego w nim stanowiska. Ponadto, w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi Kolegium powołało się na przesłankę restytucyjną określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie terminu związanego z konkretną podstawą faktyczną powoduje jej odrzucenie w części opartej na tej podstawie wznowienia, nie stoi natomiast na przeszkodzie rozpatrzeniu jej w zakresie tych podstaw wznowienia, które zostały zgłoszone z zachowaniem terminu, co wymaga odrębnie zbadania i rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z 20 września 2006 r. II FSK 1146/05 i z 12 grudnia 1008 r. I OSK 1432/08, dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie przesłanki określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy podstawę wznowienia stanowi pozbawienie strony możności działania lub brak należytej reprezentacji należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu podlegającym zaskarżeniu. W niniejszej sprawie dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie istotny jest zatem dzień, w którym organ dowiedział się o orzeczeniu, którego wzruszenia się domaga. Z analizy akt sprawy wynika, że otrzymał on wyrok wraz z uzasadnieniem w dniu 24 listopada 2020 r., przy czym w uzasadnieniu orzeczenia Sąd przywołuje fakt złożenia przez stronę skarżącą pisma z dnia 3 listopada 2020 r. W podanych okolicznościach, trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wywiedzionej w oparciu o przesłankę z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., czyli pozbawienie strony możności działania upłynął z dniem 25 lutego 2021 r. tymczasem skarga o wznowienie postępowania została złożona przez organ w dniu 20 grudnia 2021 r., czyli po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając na względzie treść art. 277 p.p.s.a., w kontekście wskazanej podstawy wznowienia, za błędne należy uznać stanowisko Kolegium, wedle którego trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie należy liczyć od dnia w którym organ dowiedział się o podstawie wznowienia, w sytuacji gdy powołany przepis wprost reguluje sposób obliczania terminu, w przypadku powołanej przez stronę podstawy wznowienia, czyli pozbawienia możności działania i który rozpoczyna swój bieg, od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, a nie od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia mający zastosowanie w przypadku pozostałych podstaw wznowienia. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji organu, a w rezultacie przyjęcia, jakoby termin do złożenia skargi o wznowienie (w części odnoszącej się do przesłanki określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.) należało liczyć od dnia 6 grudnia 2021 r., czyli od dnia w którym strona otrzymała akta organu I instancji. Przy czym podkreślenia wymaga, że Kolegium akta organu I instancji otrzymało już wcześniej, tj. w dniu 26 stycznia 2021 r. wraz z prawomocnym, kwestionowanym, wyrokiem Sądu. Niezależnie od powyższego dla ustalenia zachowania terminu do złożenia skargi w tym zakresie nie ma znaczenia podniesiona przez organ okoliczność związana ze stanem zdrowia orzecznika sprawozdawcy i jego nagłej choroby w styczniu 2020 r., w sytuacji gdy objęty niniejszą skargą wyrok został wydany później, bo w dniu 5 listopada 2020 r. Nadto, nieobecność jednego z szeregu członków etatowych i pozaetatowych Kolegium, nie może determinować możliwości procesowych działania tego organu. Z powyższych względów należy uznać, że w zakresie przesłanki wynikającej z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Kolegium skargę o wznowienie postępowania złożyło z uchybieniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a., a okoliczność ta warunkuje jej odrzucenie w tej części stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. Z kolei odnośnie drugiej przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 273 § 2 p.p.s.a., przywołanej przez Kolegium w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia 10 stycznia 2022 r., Sąd uznał, że termin określony w art. 277 p.p.s.a. został dochowany. O wskazanej podstawie wznowienia Kolegium dowiedziało się bowiem w dniu 4 stycznia 2022 r., w którym wpłynęły do organu dokumenty przekazane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S.. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie, zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie, mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2021 r., III OSK 3269/21, LEX nr 3215951). Zatem podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Kolegium uzasadniając wystąpienie przesłanki restytucyjnej powołało się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 28 grudnia 2021 r. oraz decyzję tego organu z dnia 30 września 2021 r. nr [...] o umorzeniu postępowania dotyczącego byłego budynku biurowo – sztabowego położonego przy ul. M. w S., na terenie działki nr [...] w obrębie [...], w którym dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania na budynek handlowo – usługowy. Mając na uwadze, że kwestionowany wyrok został wydany w dniu 5 listopada 2020 r. należy stwierdzić, że zgłoszone jako środki dowodowe ww. dokumenty, które powstały już po uprawomocnieniu się orzeczenia, a zatem po dniu 29 grudnia 2020 r. nie mogą stanowić podstawy do skutecznego domagania się wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. Powyższe stwierdzenie znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w powołanym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r., I OSK 2068/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2010 r. II FSK 2135/10, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując, skoro powołane dowody nie istniały w dacie orzekania przez Sąd, zatem nie mogły mieć one wpływu na wynik sprawy, zaś strona odwołując się do nich nie może skutecznie domagać się wznowienia postępowania. Odnosząc się do twierdzenia organu, jakoby powołane dokumenty zawierały informacje o okolicznościach faktycznych istniejących już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, gdyż wynika z nich, iż w budynku biurowo – sztabowym położonym przy ul. M. w S. na terenie działki nr [...] dokonano samowolnej zmiany użytkowania na budynek handlowo – usługowy podkreślenia wymaga, że w kwestionowanym, prawomocnym, wyroku Sąd przyjął, że działka objęta postępowaniem jest zagospodarowana i wykorzystywana pod działalność usługową, a zatem zgodnie z przeznaczeniem terenu jakie dla działki przewiduje obowiązujący plan. Ponadto Sąd stwierdził, że organy w tej sprawie nie wykazały, aby na działce doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu niezgodnie z ustaleniami planu. Tym samym organy bezpodstawnie przyjęły, że w sprawie nastąpiła zmiana zagospodarowania działki, która miałaby charakter samowoli planistycznej, a w rezultacie błędnie nakazały współwłaścicielom nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, czym naruszyły art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że powołana przez Kolegium decyzja została wydana w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku, co oznacza, że to postępowanie toczyło się na podstawie innych przepisów i w innym przedmiocie niż to którego dotyczył wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2020 r. wydany w sprawie samowoli planistycznej dokonanej na terenie działki nr [...] w S.. Tym samym wskazane przez stronę dokumenty jak też powołane w nich okoliczności nie pozostają w związku z kwestionowanym orzeczeniem, bowiem odnoszą się one do budynku, a nie terenu którego dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem. Nie ma przy tym wpływu na treść niniejszego orzeczenia podniesiona w powołanym przez organ piśmie PINB w S. z dnia 28 grudnia 2021 r., kwestia zaprzestania prowadzenia działalności usługowej na terenie nieruchomości (ustalona w trakcie oględzin dokonanych w dniu 30 października 2020 r.), bowiem nieprowadzenie ww. działalności wynikało z wykonania przez strony zaskarżonej decyzji w związku z postanowieniami Sądu, wydanymi w toku sprawy sądowoadministracyjnej, odmawiającymi wstrzymania jej wykonania, co potwierdzili współwłaściciele nieruchomości w piśmie złożonym do Sądu dnia 13 kwietnia 2022 r. Wobec braku zasadności skargi o wznowienie opartej na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a., w związku z brakiem bezpośredniego związku przyczynowego zachodzącego pomiędzy powołanymi przez organ dokumentami a treścią orzeczenia, Sąd oddalił skargę o wznowienie w tym zakresie na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.