II SA/Sz 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na akt Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie umieszczenia na prawomocnej liście osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy [...] postanawia: odrzucić skargę. K. D. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na akt Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...] rozstrzygający o nieumieszczeniu skarżącej na prawomocnej liście osób oczekujących na przydział lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy na rok [..] . Burmistrz udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu nie wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia, ewentualnie wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem Sądu z dnia [...] r., skarżąca została wezwana do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na akt Burmistrza , wyczerpała środek zaskarżenia, poprzez wniesienie na piśmie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania do organu tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź daty złożenia pisma bezpośrednio w siedzibie organu. Jednocześnie skarżąca została pouczona, że odpowiedzi na powyższe wezwanie należy udzielić w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie sądowe, udzielonej pismem z dnia [...] r. K. D. podała, że nie wnosiła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdziła, że nie zrozumiała do końca treści pouczenia umieszczonego w wymienionym akcie organu i była przekonana, że skargę należy skierować bezpośrednio do Sądu. Na dzień dzisiejszy skarżąca nie posiada pisma, które wyczerpuje środek zaskarżenia i zwróciła się o przedłużenie terminu, który pozwoli dopełnić ten obowiązek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd pragnie podkreślić, że bezspornie dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na akt wydany przez organ gminy w sprawie zakwalifikowania i umieszczenia osoby zainteresowanej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, rozumiany jako inny akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Pogląd powyższy wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, opubl. w Lex nr 400065 oraz w ONSAiWSA 2008/6/90, Prok.i Pr.-wkł. 2009/3/55; postanowienie NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1645/10, opubl. w Lex nr 741574; wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt I OSK 866/11, opubl. w Lex nr 1149449; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1735/12, opubl. w Lex nr 1360821). Wniesienie skargi na przedmiotowy akt organu gminy odbywa się na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Stosownie do brzmienia tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a.) Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a. i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i § 4 ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie dousunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. K. D. wezwana do wykazania wyczerpania środka zaskarżenia w przedmiotowym przypadku dotyczącym aktu Burmistrza w sprawie nieumieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na przydział lokalu z zasobów gminnych, w piśmie z dnia [...] r. oświadczyła, że nie kierowała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z podjętego aktu. Tymczasem jest to warunek niezbędny złożenia przedmiotowej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Brak wyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia czyni wniesioną skargę niedopuszczalną z innych przyczyn, w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Odnosząc się do prośby skarżącej, wyrażonej w powołanym piśmie, o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia, Sąd nie mógł jej uwzględnić, gdyż przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych. Stosownie do art. 84 P.p.s.a., przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Wykazanie przez stronę na wezwanie sądowe z zakreślonym w nim terminie,że wyczerpała ustawą przewidziane środki zaskarżenia jeszcze przed złożeniem skargi, stanowi wymóg niezbędny, aby sąd mógł przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi. Czynności tej nie można skutecznie dokonać, gdy skarga została już wniesiona do sądu administracyjnego. Z tego względu przedłużenie lub skrócenie terminu do dokonania powołanej w wezwaniu sądowym czynności nie jest możliwe. Ponadto należy mieć na uwadze, że termin określony w przedmiotowym wezwaniu sądowym, wynika z obowiązku wykazania przez stronę, że dochowała terminu do wniesienia skargi, co wymagało właśnie uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten nie jest terminem sądowym, ale terminem ustawowym, o którym mowa w powołanym wyżej art. 53 § 2 P.p.s.a. Jako taki, termin ten nie może być przedłużany. Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.