II SA/Sz 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] Nr [...] w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. M.A., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...], Nr [...], o wymierzeniu stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za zajęcie bez wymaganego zezwolenia, pasa drogi gminnej ul. [...] w M. W powołanej skardze, Spółka wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], przez organ odwoławczy na podstawie art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub sąd, po przekazaniu skargi, na podstawie art. 61 § 3 tej ustawy, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez jej wykonanie. Spółka argumentowała, iż kwota podlegająca egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji jest takiej wielkości, że na skutek jednocześnie zastosowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucji (hipoteka przymusowa, egzekucja z nieruchomości, czy rachunku bankowego), może dojść do pozbawienia strony skarżącej środków, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak podniosła strona, szkoda, o jakiej mowa w instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności, nie musi mieć charakteru materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 2 pkt 1 wskazanej ustawy, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który je podjął, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie, skarżąca żądanie do objęcia jej tymczasową ochroną prawną w postaci wstrzymania wykonania decyzji, w pierwszej kolejności skierowała do organu odwoławczego, który jak wynika z akt sprawy nie podjął w tym zakresie żadnego działania. Powyższe oznacza, że po przekazaniu skargi, przedmiotowym wnioskiem powinien zająć się sąd, o ile strona w tym zakresie sformułowała wyraźne żądanie, oparte na przepisie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sytuacja taka, bez wątpienia, miała miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto w realiach niniejszej sprawy należy uwzględnić, że żądanie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, obejmuje możliwość wstrzymania wykonania również innych aktów lub czynności, które podjęto w granicach tej samej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II OZ 930/14, opubl. w Lex nr 1530886). Oczywiste jest zatem, że ocenie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania można poddać decyzję organu pierwszej instancji, wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, którą skarżąca objęła swym wnioskiem w przedmiotowej sprawie. Przechodząc do oceny zasadności argumentów podnoszonych przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zauważyć należy, iż na tle omawianej instytucji, orzecznictwo wypracowało zgodny pogląd, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opubl. w Lex nr 1364178). Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, strona skarżąca podniosła, że ustalona ww. rozstrzygnięciem kwota kary pieniężnej, podlegająca egzekucji, jest tej wielkości, że może pozbawić stronę środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie sądu, z argumentacji powołanej przez skarżącą, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wynika w dostateczny sposób, na czym opiera ona przekonanie o możliwości wystąpienia nieodwracalnych skutków czy narażenia jej na znaczną szkodę materialną, wynikającą z wykonania decyzji. W dorobku orzeczniczym wskazuje się, że zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa nie wywołuje automatycznie stanu nieodwracalnego, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienia NSA: z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 1093/11, opubl. w Lex nr 1083258; z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, opubl. w Lex nr 1137945). Ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej spowodowane wykonaniem decyzji nie stanowi w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki do jej wstrzymania (ppr. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 342/13, opubl. w Lex nr 1346125). Obowiązkiem wnioskodawcy było zatem wykazanie, że na skutek zapłaty kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, opubl. w Lex nr 1467667). Tego rodzaju wymogom strona skarżąca nie sprostała. W szczególności, strona nie wskazała jakie konkretnie zagrożenie w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, stwarza wykonanie decyzji i nie powołała żadnych danych pozwalających ocenić, czy zagrożenie takie jest realne, w szczególności z uwagi na kondycję finansową i majątkową strony. Okoliczności tego rodzaju nie wynikają z akt sprawy. Skarżąca nie wyjaśniła także na czym miałaby polegać podnoszona przez nią strata niematerialna, wynikająca z wykonania decyzji. Należy podkreślić, że dla skutecznego ubiegania się o objęcie ochroną tymczasową na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, opubl. w Lex nr 1479276). Brak wyczerpującego i właściwego uzasadnienia wniosku, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń wskazujących, że konsekwencje wynikające z wykonania decyzji przekraczać będą, w przypadku sytuacji ekonomicznej skarżącej, zwykłe następstwa wykonania aktu, uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę tego żądania. Z tych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, jak na wstępie.