II SA/Sz 212/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę U Z A S A D N I E N I Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u L. D. choroby zawodowej narządu słuchu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że podejrzenie choroby zawodowej zostało zgłoszone przez lekarza medycyny laryngologa specjalistę audiologa z Poradni Audiologiczno-Laryngologicznej w K. w dniu [...] r. Następnie L. D. został zbadany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W wyniku przeprowadzonych badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz po zapoznaniu się : - z dokumentacją lekarską z leczenia w okresie [...] r. w Instytucie Fizjologii i Patologii Słuchu w K., - z dokumentacją badań lekarskich przeprowadzonych w dniu [...] r. do świadectwa kwalifikacji kierowcy, - z przebiegiem pracy zawodowej, rozpoznano obustronny asymetryczny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego z szumami usznymi, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości 23.3 - 35 dB w uchu prawym i 48,3 - 53,3 dB w uchu lewym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, a więc w uchu lepiej słyszącym podwyższenie progu słuchu nie osiągnęło wielkości co najmniej 45 dB ujętych w pkt. 21 wykazu chorób zawodowych. Natomiast Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako jednostka orzecznicza II-go stopnia w wyniku przeprowadzonych badań stwierdził odbiorcze upośledzenie słuchu typu ślimakowego o wielkości 43,3 dB w uchu prawym i 40 dB w uchu lewym. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji stwierdził, że wielkość ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym nie spełnia wymaganego kryterium 45 dB, a wyniki badań słuchu świadczące o postępującym charakterze niedosłuchu wykluczają zawodową etiologię choroby, gdyż ubytki słuchu spowodowane hałasem nie ulegają nasileniu po ustaniu narażenia na hałas. Po dokonaniu analizy narażenia zawodowego oraz przeprowadzeniu wywiadu epidemiologicznego, Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. ustalił, iż L. D. zatrudniony był : 1. w okresie od [...] r. - Zakłady [...] na stanowisku referent ekonomiczny ds. zaopatrzenia; 2. w okresie od [...] r. - Przedsiębiorstwo [...] referent ekonomiczny ds. zaopatrzenia; 3. w okresie od [...] r. - Spółdzielnia Mieszkaniowa na stanowisku kierowca - konserwator; 4. w okresie od [...] r. Zakład [...] na stanowisku st. referent ekonomiczny ds. zaopatrzenia; 5. w okresie od [...] r. - Zakład [...] na stanowisku kierownik obsługi gospodarczej; 6. w okresie [...] r. - Gospodarstwo Specjalistyczne na stanowisku hodowla trzody; 7. w okresie od [...] r. - własna działalność gospodarcza; 8. w okresie od [...] r. - własna działalność gospodarcza -publiczny transport drogowy [...] W związku z faktem, iż L. D. prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą nie miał obowiązku wykonywania badań i pomiarów czynników szkodliwych, Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wystąpił zarówno do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w K. - Oddział Laboratoryjny jak i do Instytutu Transportu Samochodowego w W. o udostępnienie wyników pomiarów hałasu na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych. Żadna z tych instytucji, nie posiadała wyników pomiaru hałasu na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych takich marek, jakie posiadał L. D. W posiadaniu Powiatowej Stacji Sanitarno -Epidemiologicznej w B. znajdują się jedynie wyniki pomiarów hałasu na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego typu "STAR" z podnośnikiem koszowym rok produkcji 1975, z których wynika, iż poziom hałasu mieścił się w granicach dopuszczalnych norm (poziom ekspozycji dziennej wynosił 71 dB). Organ I instancji uznał, że w oparciu o dokonane ustalenia oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego, nie ma podstaw do stwierdzenia u L. D. choroby zawodowej, albowiem jednostki orzecznicze nie rozpoznały u badanego jednostki chorobowej wymienionej w pkt. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, L. D. podniósł, iż organ I instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Odwołujący się wniósł o: uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty i wyniki badań zgromadzone w toku postępowania przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. na podstawie art. 7 i art. 77 Kpa, uzupełnienie materiału dowodowego o wyniki badań wykonanych przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. na podstawie art. 7 i art. 77 Kpa, zobowiązanie lekarza D. S. na podstawie art. 85 § 2 Kpa do dostarczenia oryginałów dokumentów, których kserokopie przesłał do WOMP w K. lub złożenia z urzędu zawiadomienia do prokuratury o podejrzeniu sfałszowania dokumentacji medycznej zgodnie z art. 183 § 2 Kpa, uzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłego lub rzeczoznawcy z dziedziny samochodowego transportu ciężarowego na okoliczność występujących czynników szkodliwych i zagrożeń dla zdrowia na stanowisku kierowcy na podstawie art. 84 § 1 Kpa, uzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłego lekarza audiologa-otolaryngologa na okoliczność uszkodzenia słuchu na podstawie art. 84 § 1 Kpa zgodnie z art. 7 Kpa, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz wydanie nowej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 12 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji opisał przebieg postępowania wyjaśniającego wskazując, iż postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu u L. D, ze względu toczące się w Prokuraturze Rejonowej w B. postępowanie w sprawie sfałszowania dokumentacji medycznej. Po ustaleniu, że w dniu [...] r. zostało umorzone dochodzenie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w B. w części dokumentacji medycznej przedłożonej przez lekarza Da. S, z powodu braku znamion czynu zabronionego z uwagi na fakt, że w trakcie dochodzenia nie udało się ustalić prawdziwości zdarzenia którejkolwiek ze stron, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. postanowieniem z dnia [...] r. podjął zwieszone postępowanie. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy szczegółowo opisał wymianę korespondencji z Prokuraturą Rejonową w B. wskazując, że otrzymał od tego organu kserokopię postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie L. D, kserokopię opinii dotyczącą badania pisma ręcznego i dokumentów oraz poinformował odwołującego się o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z nim. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodnego podniósł, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z kolei w myśl art. 2352 Kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Przepisy ten jednoznacznie określają, którą jednostkę chorobową można uznać za chorobę zawodową. Oznacza to, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Z tego powodu nie każda jednostka chorobowa, może zostać uznana za chorobę zawodową. W sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organami inspekcji sanitarnej wskazany warunek formalny nie został spełniony, bowiem jednostki orzecznicze medycyny pracy, będące w myśl przepisu § 5 ust. 1 i ust.2 w/w rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych, nie rozpoznały u L. D. choroby zawodowej. Przeprowadzone u L. D. badania audiometryczne w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. wykazały obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego o wielkości w uchu prawym 43,3 dB, w uchu lewym 40 dB, tym samym nie zostało spełnione kryterium medyczne 45 dB wskazane w rozporządzeniu. Wyniki badań przeprowadzone przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. świadczą o postępującym charakterze niedosłuchu, który rozwinął się już po zakończeniu pracy zawodowej i po upływie przewidzianego przepisami prawa terminie - 2 lat. Progresja ubytków słuchu po zakończeniu narażenia zawodowego również wskazuje na pozazawodową etiologię choroby, ponieważ ubytki słuchu spowodowane hałasem nie ulegają nasileniu po ustaniu narażenia na hałas. Organ II instancji podkreślił, że w świetle dokumentów zgromadzonych przez Prokuraturę Rejonową w B. w postępowaniu karnym, a w szczególności opinii biegłego Sądu Okręgowego w K. L. B. z dnia [...] r., fakty ustalone w tym postępowaniu nie mogły mieć wpływu na treść orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostkę orzeczniczą I stopnia oraz jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 02.06.1998 r. I SA 225/98, LEX nr 45827; wyrok NSA z dnia 06.10.2006r. II OSK 529/06, LEX nr 289269; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.06.2006 r. sygn. akt SA/Wa 559/06) z których wynikało, iż rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do jednostek organizacyjnych, przy czym orzeczenia te w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. Na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., L. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. W skardze, L. D. zarzucił organowi II instancji nieprzestrzeganie w toku postępowania przepisów Kpa, stosowanie niekonstytucyjnych rozporządzeń Rady Ministrów na podstawie których wydano w/w decyzję, tendencyjność, stronniczość, nierzetelność w ocenie materiału dowodowego, przytaczanie błędnych wniosków nie wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz pominięcie dowodów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie L. D. wniósł o: - przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego laryngologa-audiologa na okoliczność skutków oddziaływania hałasu na narząd słuchu oraz określenia charakteru i związku przyczynowego uszkodzenia słuchu z wykonywanym zawodem kierowcy samochodów ciężarowych - przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny transportu ciężarowego na okoliczność występujących zagrożeń narażających kierowcę na choroby zawodowe narządów słuchu w jednoosobowej firmie transportowej z uwzględnieniem okresu prowadzenia działalności. W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu stosowania niekonstytucyjnych przepisów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wydał decyzję nr [...] znak [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, pod postacią obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym, jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz, wymienionej pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Rozporządzenie to, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. rozpoznając niniejsze odwołanie stosował przepisy prawne obowiązujące w dniu wydawania decyzji. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869) do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób, wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczęcia postępowań pozostają skuteczne. Organ II instancji podkreślił, że uprawnione jednostki orzecznicze I i II stopnia które przeprowadziły badania słuchu u L. D. wykazały, że stwierdzony ubytek słuchu nie kwalifikuje go do uznania za zawodowy. Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych orzeczenia lekarskie w sprawie chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego o jakiej mowa w art. 84 § 1 Kpa, zatem powoływanie biegłych o które wnosi pan L. D. jest nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podał również, że zgodnie z wiedzą medyczną, ubytki słuchu w warunkach przeciążenia słuchu hałasem rozwijają się szybciej w pierwszych 10 latach ekspozycji a następnie ulegają spowolnieniu a w końcu stabilizacji. Dlatego też, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy, w przypadku występowania w środowisku pracy czynnika fizycznego –hałasu, częstotliwość badań otololaryngologicznych i audiometrycznych przez pierwsze 3 lata pracy w hałasie, wykonuje się co roku, a następnie co 3 lata. Hałas w środowisku pracy jest charakteryzowany przez poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy i odpowiadającą mu ekspozycję dzienną lub poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy i odpowiadającą mu ekspozycję tygodniową (wyjątkowo w przypadku hałasu oddziałującego na organizm człowieka w sposób nierównomierny w poszczególnych dniach w tygodniu). Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy nie może przekraczać 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja dzienna nie może przekraczać wartości 3,64 x 10³ Pa² x s lub poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy nie może przekraczać wartości 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja tygodniowa nie może przekraczać wartości 18,2 x 10³ Pa² x s na podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Dla hałasu w środowisku pracy została określona także wartość progu działania, która wynosi 80 dB (Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne). Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". Rozpoznając sprawę w oparciu kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. zastosował adekwatne do ustalonego stanu faktycznego przepisy prawa. Zgodnie bowiem z powołanym w podstawie rozstrzygnięcia przepisem § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z art. 235¹– Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869). Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zatem warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą, a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. W związku z powyższym skarżący był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. (jednostce orzeczniczej II stopnia). Z uwagi na charakter schorzenia, lekarze orzecznicy obydwu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie choroby słuchu o charakterze zawodowym podnosząc, że podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wynosi u wyżej wymienionego 48,3-53,3 dB w uchu prawym a w uchu lewym nie osiągnęło wielkości co najmniej 45dB (orzeczenie placówki diagnostycznej I szczebla) oraz 40 dB w uchu lewym i 43,3 dB w uchu prawym (orzeczenie placówki II stopnia), a tym samym nie spełnia kryterium ustalonego w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. na poziomie 45 dB. Zasadnie zatem, zdaniem Sądu, organy obydwu instancji przyjęły, że okoliczności sprawy nie uzasadniały wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej narządu słuchu. Brak było bowiem podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom płynącym z orzeczeń lekarskich, które w sposób jednoznaczny zaprzeczyły istnieniu choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Należy w tym miejscu zaakcentować, że treść przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że chorobą zawodową jest wyłącznie taki ubytek słuchu, który wyraża się podwyższeniem progu słyszalności o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych zawartych w skardze o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność odpowiednio określenia charakteru i związku przyczynowego uszkodzenia słuchu oraz występujących zagrożeń narażających kierowcę samochodu ciężarowego na choroby zawodowe narządu słuchu należy wskazać, iż przed sądem administracyjnym nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, ponieważ kontrola legalności decyzji administracyjnych opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję stosownie do treści art. 133 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego zgłoszone przez skarżącego wnioski nie mogły być przez Sąd uwzględnione, gdyż nie mieszczą się one w katalogu dowodów określonych w art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd podkreśla, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nimi związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z faktu, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 05 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedłożone przez skarżącego wyniki badań były brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczeń lekarskich, a rozpoznanie dokonane przez lekarza zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej nie pozostaje w sprzeczności z rozpoznaniem jednostek orzeczniczych. Ponadto należy podkreślić, że tylko rozpoznanie zawodowego schorzenia przez lekarza specjalistę zatrudnionego w placówce służby zdrowia określonej w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi miarodajną podstawę upoważniającą organy sanitarne do stwierdzenia choroby zawodowej. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że kryteria te spełniają zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. czyli placówki, których orzeczenia poprzedziły rozstrzygnięcia podjęte przez organy administracyjne obydwu instancji. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego podjęcia i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.