II SA/Sz 322/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. i B. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Prezydent Miasta S. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynku mieszkalno-usługowego, instalacji zewnętrznych wodociągowych, kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, oświetlenia terenu, przebudowę sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej i elektroenergetycznej oraz rozbiórkę budynku starej trafostacji wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S., na działce nr [...] z obrębu [...] w S., wydanej na rzecz M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w S.. 2. W dniu 23 marca 2020 r. do Urzędu Miasta w S. wpłynął wniosek M. S. i B. S. (dalej przywoływani jako: "Skarżący"), właścicieli lokalu przy ul. [...], o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżących powinni oni być uznani za stronę postępowania ze względu na występowanie zjawiska zacieniania należącego do nich lokalu i naruszenia norm określonych w §13 ust. 1 oraz §60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wskazali, że w sprawie niezasadnie przyjęto, że planowana inwestycja usytuowana jest w zabudowie śródmiejskiej, o której mowa w § 3 pkt 1 tego rozporządzenia, a co za tym idzie bezpodstawnie zmniejszono normy minimalnego nasłonecznienia. 3. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego Organu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. 4. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. odmówił we wznowionym postępowaniu wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z [...] grudnia 2019 r. wskazując, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony postępowania; w związku z tym brak jest podstaw do uchylenia badanej decyzji. 5. Skarżący wnieśli zażalenie od ww. postanowienia. 6. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Organu I instancji w całości. Organ odwoławczy wskazał na zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz przywołał podstawy nadzwyczajnych trybów postępowania. Podkreślił, że ustalenie, czy została spełniona przesłanka wznowienia postępowania – niezapewnienie stronie możliwości brania udziału w postępowaniu z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wymaga przeanalizowania, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony postępowania. Zdaniem Organu, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia sprawy w toku wznowionego postępowania, zgodnie z art. 152 § 2 K.p.a., właściwy organ wstrzyma wykonanie badanej decyzji. Wskazał, że aby wstrzymać wykonanie decyzji w toku wznowionego postępowania konieczne jest uprawdopodobnienie spełnienia przesłanki uchylenia wymienionej w art. 145 § 1 K.p.a. Kwestia wstrzymania wykonania decyzji badanej w ramach wznowionego postępowania jest kwestią wtórną. Przywołał treść art. 28 K.p.a. oraz zdefiniował interes faktyczny i prawny podnosząc, że interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Od interesu prawnego należy zaś odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Organ podkreślił także, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane a w art. 28 ust 2 P.b., w stosunku do art. 28 K.p.a., zawężony został krąg stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś tylko ograniczenia wynikające z konkretnego przepisu prawa, zdaniem Organu dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że sam fakt sąsiedztwa z działką inwestycyjną nie oznacza, że właściciel działki sąsiedniej staje się stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił także, że jeśli żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od właściciela lokalu znajdującego się w budynku wielolokalowym zobligowany jest on także do wykazania istnienia indywidualnego interesu prawnego, tj. opartego w przepisach prawa administracyjnego materialnego, z którym związane byłoby ograniczenie w korzystaniu z danego lokalu. W tym miejscu Organ powołał się na rozporządzenie w sprawie warunków technicznych i wskazał, że w rozporządzeniu tym w § 12 określone są minimalne odległości od granicy działki, w § 271-273 minimalne odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, zaś w § 13 i § 60 granice przesłaniania i wymogi nasłonecznienia budynków. Organ uznał, że ze względu na to, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez właścicieli lokali w budynku wielolokalowym, kwestia oddziaływania budynku zaprojektowanego na działce nr [...] została przeprowadzona pod kątem ewentualnego przesłaniania i ograniczenia norm nasłonecznienia lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] – działka nr [...]. W ocenie Organu ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że teren inwestycji wraz z terenami sąsiednimi stanowią teren zabudowy śródmiejskiej, o której mowa w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem zgodnie z uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego Miasta S. teren inwestycji położony jest w dzielnicy Śródmieście, osiedlu [...] jednostce planistycznej [...], dla której ustalono kierunek zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności. Organ wskazał, że dla lokalu Skarżących, zgodnie z przedłożoną przez Inwestora analizą nasłonecznienia, nasłonecznienie będzie wynosiło 4 godziny i 10 min. w dniach równonocy, zatem zachowana zostanie norma minimalnego nasłonecznienia określona w § 60 rozporządzenia. Dalej Organ wskazał, że w sprawie, odległość między licem ścian budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu jako "C" i "D" zaprojektowanych na działce inwestycyjnej a ścianą budynku na działce [...], w najbliżej położonym miejscu wynosi: w przypadku budynku "C" 13,36m przy wysokości przesłaniania mierzącej 7,00m, w przypadku budynku "D" 13,31m przy wysokości przesłaniania mierzącej 6,50m. Wynika z tego, zdaniem Organu, ze budynki "C" i "D" na działce inwestycyjnej zaprojektowane zostały w odległości większej niż wysokość przesłaniania w zabudowie śródmiejskiej i nie wystąpi zjawisko ponadnormatywnego przesłaniania w stosunku do ilości okien położonych na parterze budynku Skarżących. Bez uwzględnienia warunku zabudowy śródmiejskiej wymogi przesłaniania spełnia budynek "D", natomiast budynek "C" zaprojektowany został w odległości nieznacznie mniejszej niż wysokość przesłaniania – t.j. o 0,64m. Nie oznacza to jednak, w ocenie Organu, ze naruszone zostały normy rozporządzenia uniemożliwiające zatwierdzenie projektu budowlanego, choć okoliczność ta ma wpływ na krąg stron postępowania. Organ uznał zatem, że odległość w jakiej zaprojektowany został budynek "C" na działce nr [...] od budynku Skarżących mieści się w granicach określonych w § 13 rozporządzeni z uwagi na śródmiejski charakter zabudowy, ale jednocześnie właściciele lokali położonych w parterze budynku na działce nr [...], których okna pomieszczeń skierowane są w stronę działki inwestycyjnej, posiadają w sprawie interes prawny i przymiot strony postępowania. Organ podniósł przy tym, że sam fakt posiadania przymiotu strony postępowania i zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie oznacza, że badana we wznowionym postępowaniu decyzja kwalifikuje się od razu do uchylenia i że konieczne jest wstrzymanie jej wykonania. Organ uznał bowiem, że ze zgromadzonego materiału nie wynika, aby w wyniku wznowienia postępowania miała zapaść inna decyzja aniżeli dotychczasowa. Organ podkreślił, że odmowa pozwolenia na budowę w świetle przytoczonych przepisów może być wydana tylko wtedy, gdy nie są zachowane minimalne normy nasłonecznienia. Gdy nasłonecznienie lokalu w sąsiednim budynku wskutek zrealizowania inwestycji zostanie znacznie ograniczone ale ograniczenie to mieści się w ramach norm określonych w § 13 rozporządzenia, to nie może to stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę, czy też uchylenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. 7. W skardze Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając: 1). art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że budynki realizowane na działce nr [...], które nie odpowiadają warunkom technicznym jakim powinny dotychczasowego nasłonecznienia jej lokalu odpowiadają prawu, 2). § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz § 60 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że możliwe było zmniejszenie odległości pomiędzy budynkami oraz ograniczenie dotychczasowego czasu nasłonecznienia z uwagi na zakwalifikowanie przez organ terenu objętego inwestycją jako zabudowa śródmiejska, podczas gdy: - studium wyraźnie rozróżnia zabudowę śródmiejską od innych rodzajów zabudowy (vide: tereny S.P.08 oraz S.P.09 oraz S.P.13) i takiej zabudowy na analizowanym terenie nie przewiduje; - położenie działki w środku miasta nie oznacza, że jest na niej dopuszczalna zabudowa śródmiejska, co oznacza dokonanie przez organ niedopuszczalnej i naruszającej przepisy rozszerzającej wykładni § 13 ust. 4 rozporządzenia. 3). art. 7 i art. 77 § 1 i art. art. 8 § 1 K.p.a. polegające na: - ograniczeniu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego do zwrócenia się do inwestora o przedłożenie analizy nasłonecznienia i wydanie postanowienia w oparciu o tę analizę, w sytuacji gdy inwestor z oczywistych względów pozostaje stroną postępowania, w której interesie leży orzeczenie przez organ o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, - uznaniu przez organ za bezcelowe przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości skarżącej oraz z opinii biegłego z zakresu budownictwa, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób stronniczy i całkowite pominięcie interesu skarżącej w prowadzonym postępowaniu. 4). art. 80 K.p.a., poprzez przeprowadzenie oceny dowodów w sposób dowolny i wewnętrznie sprzeczny, tj.: - oparcie się na analizie nasłonecznienia inwestora, mimo iż jest to dokument prywatny i w żadnym wypadku nie powinien być podstawą postanowienia, a podstawę taką stanowić mógł dowód z opinii biegłego, - ustalenie przez organ, że skoro studium na terenie objętym przedmiotową inwestycją operuje sformułowaniem "wysokiej intensywności", a teren znajduje się na obszarze śródmieścia, to na tym obszarze możliwa jest zabudowa śródmiejska, mimo iż z treści studium wynika, że rozróżnia ono wyraźnie jednostki planistyczne, na których obszarze zabudowa śródmiejska może być realizowana oraz jednostki, które takiej cechy nie posiadają, jak jednostka, w której znajduje się teren objęty przedmiotową inwestycją. 5). art. 152 § 1 K.p.a. gdyż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. 8. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: 9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (vide : art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. 10. Przedmiotem kontroli Sądu, na skutek skargi M. S. i B. S., stało się postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. wydane na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) po wznowieniu postępowania, rozstrzygające o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynku mieszkalno-usługowego wraz z instalacjami oraz na rozbiórkę budynku starej trafostacji wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S. (działka nr [...] z obrębu [...]). W wyniku przeprowadzonej kontroli opisanego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem rozstrzygnięcie Organu odwoławczego, jak i postanowienie je poprzedzające Prezydenta Miasta S. w żaden sposób nie naruszają prawa, w tym przepisów wskazanych w skardze. 11. Jak wynika z akt jako podstawę żądania wstrzymania wykonania opisanej decyzji (jak też jako podstawę żądania wznowienia postępowania) Skarżący zgłosili okoliczność, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, w którym wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a - ich zdaniem - na skutek realizacji inwestycji nastąpi niezgodne z prawem ograniczenie nasłonecznienia ich lokalu nr [...], znajdującego się w sąsiednim do inwestycji budynku wielorodzinnym przy ul. [...] na działce nr [...] w S.. Według Skarżących projektowana zabudowa działki nr [...] narusza § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz § 60 ust. 1 i ust. 3 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co świadczy o prawdopodobieństwu uchylenia spornej decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania i stanowiło podstawę do zastosowania w sprawie art. 152 K.p.a. 12. Zgodnie z art. 152 K.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wszczyna z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wyjaśnić należy, że zaistnienie przesłanki "prawdopodobieństwa" (uchylenia decyzji dotychczasowej) nie wymaga udowodnienia, że w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowa decyzja nie mogłaby się ostać, tj. zapadłaby decyzja o odmowie wydania pozwolenia na budowę, nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Do zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przy czym ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10, a także z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II OSK 2353/10; wyrok NSA z 16 września 2016 r., II OSK 3060/14; wszystkie cytowane orzeczenia pochodzą ze strony: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też podkreślić, że samo wszczęcie postępowania wznowieniowego w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co miało miejsce w tej sprawie postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3060/14) i nie dawało Organom podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę. Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo, w celu ustalenia czy nie zachodzi przesłanka wskazana we wniosku o wznowienie, a co za tym idzie, czy nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S., odniósł się do kwestii spełnienia przez planowaną inwestycję, wymagań określonych w § 13 i § 60 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 13. Zdaniem Sądu, powyższa kwestia została rzetelnie i wystarczająco przeanalizowana przez Organ II instancji, w oparciu o zastany stan prawny i faktyczny sprawy oraz na podstawie dodatkowego dowodu w sprawie jakim jest "Analiza nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych przy południowej elewacji w budynku przy ul. [...] (dz.nr [...]) zwróconych w stronę sąsiedniej działki nr [...]". W tym miejscu podkreślić należy, że dodatkowa analiza nasłonecznienia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej. Nie ma zatem podstaw, aby nie uznać przedłożonej analizy za dowód w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektanta w niej zawarte. Sąd zauważa przy tym, że Skarżący poza ogólnym negowaniem dokumentu inwestora jako wiarygodnego dowodu w sprawie, nie przedstawili alternatywnej analizy, mogącej stanowić dowód (art. 75 K.p.a.) uprawniający organ do zakwestionowania dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w istocie też nie zakwestionowali prawidłowości założeń metodycznych, danych wyjściowych lub sposobu wykonania analizy pochodzącej od inwestora i nie wskazali na takie błędy w dokumencie, które zdeklasyfikowałyby go jako wiarygodny dowód w sprawie. Ponadto, w ramach postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie ma zatem obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r. II GSK 3369/17). Dlatego też Organ II instancji nie był zobligowany do uwzględnienia wniosków Skarżących o przeprowadzenie oględzin nieruchomości i zlecenia wykonania opinii biegłemu na okoliczności podnoszone w odwołaniu (i w skardze), w sytuacji gdy uznał, iż zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. 14. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi trzeba wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż termin "zabudowa śródmiejska", zdefiniowany w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca "rozporządzeniowy" odwołuje się do kryterium funkcji zabudowy, która - zgodnie z dalszą częścią definicji - ma "faktycznie" lub "planistycznie" stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast (vide: wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r. II OSK 2442/16). 15. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zabudowę terenu inwestycji i działki sąsiedniej nr [...] (niezależnie od rozróżnienia w Studium funkcji uzupełniającej i podstawowej kierunku zagospodarowania ww. terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności, o czym piszą Skarżący) należy zakwalifikować do rodzaju zabudowy śródmiejskiej. Wynika to wprost z lokalizacji działek nr 80 i [...], które według Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. (uchwała Rady Miasta S. nr [...]) położone są w dzielnicy funkcjonalnie oznaczonej jako "Śródmieście", na osiedlu "[...] Zatem skoro projektowana inwestycja i działki sąsiednie należą do tzw. zabudowy śródmiejskiej to, wbrew stanowisku Skarżących, w stosunku do ich lokalu mieszkalnego obowiązuje warunek nasłonecznienia ustalony w § 60 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w ramach którego, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Niemniej jednak, jak wynika z dodatkowej analizy nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych przy południowej elewacji budynku przy ul. [...] w S., wszystkie lokale mieszkalne przylegające do południowej elewacji budynku, w tym lokal Skarżących nr [...] usytuowany na parterze budynku, po zrealizowaniu sąsiedniej budowy, będą miały zapewniony czas nasłonecznienia od minimum 3 godzin 10 minut do ponad 7 godzin. Wynik ten potwierdza graficzna symulacja rozkładu światła słonecznego i cienia pokazana w czterech ujęciach. Stąd też lokal Skarżących spełnia również ogólne normy nasłonecznienia, o których mowa w § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia. 16. Ponadto, Organ II instancji, po szczegółowym zweryfikowaniu odległości poszczególnych budynków, potwierdził również, że przyszła inwestycja nie narusza normy § 13 ww. rozporządzenia, a zatem i ten zarzut, podniesiony w celu uzasadnienia żądania wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, okazał się nietrafny. 17. Wobec powyższego, słusznie Organ odwoławczy uznał zarzuty Skarżących, iż projektowana inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość w sposób niezgodny z prawem, za bezpodstawne. 18. Nadto, jak trafnie wskazał Wojewoda, w sytuacji gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od właściciela lokalu znajdującego się w budynku wielorodzinnym zobligowany on jest także do wykazania istnienia indywidualnego interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 6 ustawy o własności lokali (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013r., sygn. II OSK 583/12). Nie wyklucza to automatycznie udziału w tym postępowaniu poszczególnych członków wspólnoty samodzielnie, ale jest to sytuacja wyjątkowa i uzależniona od wykazania przede wszystkim swojego własnego, indywidualnego interesu prawnego (por. wyrok NSA z 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3101/14, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/15). Przypomnieć należy, że zagadnienie bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 P.b., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w S. brała udział w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w ramach którego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dokonano sprawdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi i ostatecznie zatwierdzono projekt kwestionowaną indywidualnie przez Skarżących decyzją Prezydenta Miasta S.. 19. Podsumowując, w ocenie Sądu, Wojewoda dostatecznie zbadał sprawę i ocenił dostępny materiał dowodowy w kontekście przesłanki z art. 152 k.p.a. oraz zarzutów strony i następnie właściwie rozstrzygnął i uzasadnił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia, po wznowieniu, ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...]. 20. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.