II SA/Sz 366/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 236/08, po rozpoznaniu wniosku R.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata, sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Okręgowa Rada Adwokacka w S. wyznaczyła na tej podstawie pełnomocnika w osobach: adwokata W.S., następnie adwokata D.T. oraz adwokata A.K. W toku postępowania skarżący występował z kolejnymi wnioskami o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Sąd uznając je za bezprzedmiotowe oddalał je postanowieniami: z dnia 22 lipca 2010 r., z dnia 15 grudnia 2010 r., z dnia 30 marca 2011 r. oraz z dnia 15 lipca 2011 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OZ 803/10, z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 165/11, z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 366/11, z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 654/11 oddalił składane zażalenia na ww. postanowienia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. sądu z dnia 12 kwietnia 2012 r. sprawa została wpisana do rep. II SA/Sz 366/12. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. sąd umorzył postępowanie z wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata, który uzupełnił formularzem PPF z dnia 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie natomiast z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r. poz.658) przepis art. 249 a P.p.s.a. stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W niniejszej sprawie prawo pomocy zostało przyznane skarżącemu prawomocnym postanowieniem sądu z dnia 19 czerwca 2008 r. we wnioskowanym zakresie, tj. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w S. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobach: adwokata W.S., następnie adwokata D.T. oraz adwokata A.K. Z akt sprawy wynika również, że wyznaczeni pełnomocnicy zwracali się kolejno do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w S. o zwolnienie ich z obowiązku udzielania pomocy prawnej R.S., bowiem przedłożone przez skarżącego pełnomocnictwo uniemożliwiało im swobodne działanie przed sądem administracyjnym w sprawie, na rzecz i w interesie R.S. Jak wskazano już wcześniej, w wydanych w niniejszej sprawie postanowieniach rozpoznających wnioski R.S. o ustanowienie adwokata, przyznane przez sąd prawo pomocy rozciąga się na pełen tok postępowania sądowoadministracyjnego i w przypadku wyznaczenia przez korporację prawniczą pełnomocnika oraz podjęcia przez niego działań, stanowi to wykonanie wydanego przez sąd postanowienia o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Skarżący nie może zatem skutecznie ubiegać o ponowne ustanowienie pełnomocnika, gdyż prawo to zostało już zrealizowane. W tej sytuacji żądanie skarżącego należy uznać za bezprzedmiotowe, gdyż prawo pomocy o określonej treści zostało mu już przyznane. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.