II SA/Sz 549/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej B. S. kwotę [...]([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", po ponownym rozpatrzeniu odwołania B. S., Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek: nr [...] obr. T.; nr [...] obr. P. ; nr [...] obr. Ł. ; nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] C.; nr [...] obr. [...] C.; nr [...] obr. [...] C. do granicy: drogi wojewódzkiej (działka nr [...]) ul. [...] w C. obr. [...] i granicy terenu kolejowego działki nr [...], [...] ul. [...] w C. obr. [...] oraz budowę zjazdu w działce nr [...] i połączenie z drogą działka nr [...] obr. T.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na fakt wydania przez Starostę ww. decyzji z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli: W. M., B. D., B. M., G. R., W. M. i E. M., M. S., J. D., A. K., J. S., B. S., M. D., Stowarzyszenie w C., Stowarzyszenie L. z siedzibą w P. . Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowanie odwołaniem Stowarzyszenia Lotniczego w C.. Decyzją z dnia [...] r. organ umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem Stowarzyszenia L. . Natomiast decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Z. umorzył postępowanie zainicjowane odwołaniem W. M., B. D., B. M., G. R., W. M. i E. M., M. S., J. D., A. K., J. S., B. S., M. D.. Uznając, że wszystkie odwołania zostały wniesione przez osoby nieuprawnione. Na skutek skargi Stowarzyszenia "L. ", wyrokiem z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 379/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił ww. decyzję z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] ponownie umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane ww. odwołaniem Stowarzyszenia "L.". Na decyzję tę nie wniesiono skargi. Niezależnie od powyższego, wyrokiem z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 381/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uwzględniając skargę B. S., uchylił ww. decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Sąd uznał, że podjęta przez organ II instancji analiza okoliczności istotnych dla wyniku sprawy o umorzenie postępowania odwoławczego, opierała się na ustaleniach opartych o nieostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, co stanowiło o naruszeniu przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w celu ustalenia w sposób bezsporny kręgu stron postępowania (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Ponadto Sąd wskazał, że organ ponownie rozpatrujący odwołanie B. S., winien uwzględnić w swych wywodach kwestię, czy inwestor spełnia wszystkie konieczne wymogi ustawowe przewidziane dla planowanej inwestycji, w tym m.in. czy dysponuje ostateczną decyzją administracyjną z zakresu ochrony środowiska. Z posiadanych przez Sąd informacji wynikało bowiem, że w tutejszym Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 606/13 zarejestrowana została skarga B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania m.in. B. S. od decyzji środowiskowej Burmistrza C. z dnia [...] r. Podejmując się zaś oceny całokształtu okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy, organ winien także ponownie rozważyć zakres oddziaływania inwestycji, który jest wyznaczany przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, a który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji, oraz który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie obiektu, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 353/14 oddalił skargę kasacyjną Spółki B. od ww. wyroku z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 381/13. Przystępując do ponownego rozpatrzenia odwołania B. S. od ww. decyzji Starosty organ wskazał na wyrok z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 334/16, którym NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 197/15, stwierdzającego nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującego w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] r., nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych: P. , P. , M. , Ł., B. , T. w gminie C. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą – "FW T.". Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. organ zobowiązał inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów, które inwestor przedłożył wraz z wyjaśnieniem przy piśmie z dnia 12 lutego 2018 r . W dniu 8 marca 2018 r. dołączono dokumentację techniczną producenta turbiny wiatrowej AW [...]. W dniu 8 marca 2018 r. inwestor przedłożył dodatkowe mapy z oznaczonym przebiegiem izofon 45 dB i 40 dB o przebiegu wyznaczonym dla wsp. G-0,5 oraz według obliczeń metodą alternatywną z oznaczeniem odległości turbiny [...] oraz izofony 40 dB od granicy działek nr [...] i [...] obr. [...]. Wojewoda przedstawił zakres inwestycji określonej w decyzji organu I instancji z dnia [...] r., charakterystykę projektowanego zespołu elektrowni oraz wskazał teren działek nią objętych. Stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, zgodnie z wnioskiem inwestora oraz wyjaśnieniami zawartymi w projekcie budowlanym, nie ujęto odcinków linii kablowych zlokalizowanych w pasie drogi wojewódzkiej nr [...], na działce nr [...] obr. [...] miasto C. oraz terenów kolejowych, działki nr [...] i [...] obr. [...] miasto C., dla których organem I instancji jest Wojewoda . Wyjaśnił, że dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia zagospodarowania przestrzennego przyjęte: uchwałą Rady Miejskiej w Czaplinku nr XLV/381/09 z dnia 17 października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Czaplinek obejmującego obszary ewidencyjne w części obrębów: Broczyno, Machliny, Łazice, Pławno, Psie Głowy, T. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 84, poz. 219), uchwałą Rady Miasta i Gminy w Czaplinku Nr XVI/106/96 z dnia 15 czerwca 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 38, poz. 111), oraz zmianą do ww. uchwały wprowadzoną uchwałą Rady Miejskiej w Czaplinku nr XIII/177/11 z dnia 29 grudnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2012 r., poz. 258). Projektowane elektrownie wiatrowe typu AW [...] o wysokości wieży 120 m i średnicy wirnika 116 m firmy Accion Windpower (wysokość w stanie wzniesionego śmigła 178 m npt.) z generatorem mocy 3.000 kW, przewidziano do lokalizacji na działkach nr [...] (turbiny [...]) i nr [...] ([...]) w obrębie T. oraz na działce nr [...] w obr. [...] ([...]). Działki te znajdują się na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie m.p.z.p.) gminy C., obejmującego obszary ewidencyjne w części ww. obrębów, oznaczone symbolami [...] oraz [...], dla których ustalenia szczegółowe zawarto w Rozdziale 3 ustalenia szczegółowe § 10 ust. 2 – tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych i związanych z nimi obiektów infrastruktury technicznej. Postanowienia planu dopuszczają dla terenu [...] lokalizację 5 elektrowni wiatrowych, a dla terenu [...] 14 elektrowni wiatrowych. Dla terenów tych obowiązuje zakaz zabudowy z wyłączeniem możliwości realizacji obiektów wskazanych w § 10 ust. 2 m.p.z.p. Zdaniem organu odwoławczego, analiza projektu budowlanego potwierdziła, że projektowane elektrownie wiatrowe, zlokalizowane zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., spełniają wymagania w zakresie parametrów techniczno-budowlanych, określonych w ww. ustaleniach, a także powierzchni zabudowy wieży z obiektami towarzyszącymi, znajdującymi się w bezpośredniej bliskości tej wieży, która nie może przekroczyć 700 m2 (§ 10 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.). Powierzchnia ta wynosi 420,25 m2. Infrastruktura projektowanej farmy wiatrowej zlokalizowana jest na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolami [...], [...] oraz [...] ZL, dla których postanowienia planu zezwalają na taką lokalizację. Projektowana stacja GPZ farmy wiatrowej przewidziana została na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 02E, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi (§ 10 ust. 31 m.p.z.p.). Organ ustalił, że na terenach, na których przewidziano wykonanie linii kablowej WN 110 KV wraz z traktem światłowodowym – przyłącze elektroenergetyczne pomiędzy istniejącym GPZ C. oraz GPZ farmy wiatrowej, obowiązują ustalenia ww. uchwał nr XVI/106/96 z dnia 15 czerwca 1996 r. i nr XIII/177/11 z dnia 29 grudnia 2011 r. Powyższe zostało również potwierdzone przez Burmistrza C. w zaświadczeniu wydanym w dniu 14 sierpnia 2009 r. Jak zauważył organ, załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę jest ww. decyzja Burmistrza C. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w ww. obrębach geodezyjnych w gminie C. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, składającej się z: do 7 turbin o łącznej mocy nominalnej do 21 MW, o wysokości całkowitej do 200 m oraz maksymalnej mocy akustycznej pojedynczej turbiny nieprzekraczającej 107,9 dB (A), wraz z wymienioną w pkt 1 decyzji niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja środowiskowa w wyniku przeprowadzonych postępowań stała się ostateczna, była też przedmiotem prawomocnej kontroli sądowoadministracyjnej. NSA wyrokiem z dnia II OSK 1642/13 oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia "L. " od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 510/12, oddalającego skargę tego Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję środowiskową organu I instancji z dnia [...] r. Zdaniem organu, powyższe potwierdza, że wydanie przez Burmistrza C. decyzji środowiskowej nastąpiło w zgodzie z wymogami proceduralnymi, określonymi w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "u.o.o.ś"). Organ stwierdził, że zakończone też zostało postępowanie w związku z odwołaniem B. S., B. M., B. D. od ww. decyzji środowiskowej z dnia [...] r. Wyrokiem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 334/16 NSA oddalił skargę kasacyjną B. S. od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 197/15, stwierdzającego nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] r., uchylającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśnił, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany ww. decyzją z dnia [...] r. Zdaniem organu odwoławczego, nie zachodzi rozbieżność pomiędzy ustaleniami decyzji środowiskowej a wnioskiem inwestora w sprawie pozwolenia na budowę co do lokalizacji wież, urządzeń oraz infrastruktury towarzyszącej. Dodał, że kwestia czy we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dokonano zmian w stosunku do wymagań określonych w decyzji środowiskowej, była m.in przedmiotem oceny Wojewody w postanowieniu z dnia [...] r. i kontroli WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1425/13 oraz w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1094/15. Potwierdzono, że w ww. wniosku nie zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań decyzji środowiskowej. Według organu odwoławczego, analiza akt sprawy potwierdziła, że w projekcie budowlanym dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę uwzględniono wymagania dotyczące ochrony środowiskowej. Stosownie do warunków tej decyzji środowiskowej, nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania, zgodnie z art. 135 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz określono działania dotyczące zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. zobowiązujące do prowadzenia monitoringu hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (pkt. VII ppkt. 1 i 2). Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w odległości około 0,72 - 2,5 km od istniejącej lub planowanej zabudowy mieszkaniowej (str. 17) oraz "z przeprowadzonych obliczeń wynika, że nie przewiduje się przekroczenia wartości normatywnej hałasu w środowisku na elewacji najbliżej istniejącej zabudowy zagrodowej wywołanej uruchomieniem projektowanych turbin wiatrowych dla pory dziennej i nocnej. Projektowana inwestycja nie będzie szkodliwa dla środowiska i nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie mieszkańców (...). Ponadto, kierując się zasadą przezorności, w niniejszej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia kontrolnych poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną (...) po uruchomieniu inwestycji" (str. 18). Wojewoda wskazał, że dla projektowanej inwestycji nie wystąpi efekt kumulowania oddziaływania z innymi planowanymi i istniejącymi przedsięwzięciami (str. 19). Nie wystąpi negatywne oddziaływanie w wyniku promieniowania elektroenergetycznego. Planowana stacja GPZ nie będzie wywierała negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne oraz ludzi. Jak wyjaśnił organ, w obowiązującym prawie brak jest regulacji dotyczących odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych w stosunku do innych obiektów budowlanych, w tym do obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Ze względu na specyfikę urządzeń elektrowni wiatrowych, decydujące znaczenie, dla wyznaczenia obszaru oddziaływania takich obiektów na tereny sąsiednie, ma czynnik hałasu emitowanego przez pracujące turbiny wiatrowe. Zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, ochroną akustyczną zostały objęte między innymi tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, mieszkaniowo - usługową oraz zabudowę zagrodową. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy, inwestor złożył dodatkowe dokumenty m.in:. opracowanie pn. "Analiza akustyczna i ocena oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji", fragment raportu o oddziaływaniu na środowisko, który był procedowany na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z mapą oddziaływania akustycznego planowanej farmy wiatrowej w okolicach T. (moc akustyczna LWA= 107,9 dB) dla 7 elektrowni wiatrowych, fragment raportu o oddziaływaniu na środowisko dotyczący zagadnienia infradźwięków, mapę zasadniczą z oznaczeniem lokalizacji turbin, przebiegu izofon 45 dB i 40 dB i określeniem odległości od działek nr [...] i nr [...] obręb P. G., zastąpioną przez inwestora w dniu [...] r. mapami z oznaczonym przebiegiem izofon 45 dB i 40 dB wyznaczonym dla wsp. G-0,5 oraz wg obliczeń metodą alternatywną z określeniem odległości turbiny [...] oraz izofony 40 dB od granicy działek nr [...] i [...] obręb P. G.. Wojewoda uznał, iż z treści złożonych dokumentów wynika, że działki nr [...] i nr [...] obręb P. G., których właścicielem jest B. S. znajdują się poza zasięgiem izofony 40 dB, a poziom immisji na granicy tych działek nie przekracza poziomów 0, dopuszczalnych zgodnie z przepisami prawa. Powyższe znajduje potwierdzenie w analizie akustycznej, w której do oceny klimatu akustycznego dla terenu wokół planowanej farmy wiatrowej wykorzystano program SoundPLAN Essential. Obliczenia przeprowadzono zgodnie z obowiązującą normą ISO 9613-2. Z akt sprawy wynika, że w sąsiedztwie planowanego zespołu elektrowni wiatrowych najbliższe przewidziane pod zabudowę tereny znajdują się w odległościach od ok. 720 m w m. [...] - na południowy - wschód ,od najbliższej turbiny nr [...] - zabudowa zagrodowa, dopuszczona ustaleniami m.p.z.p. - działka nr [...]. Według organu odwoławczego, zasięg oddziaływania inwestycji nie wpływa na najbliższe budynki znajdujące się poza jego obszarem. Tereny w zasięgu oddziaływania akustycznego elektrowni pozostają w użytkowaniu niechronionym akustycznie. Przeprowadzone analizy potwierdziły, że planowana inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych emisji hałasu na terenach występowania zabudowy mieszkaniowej, która może być lokalizowana zgodnie z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Rozkład izofon o wartości 40 dB i 45 dB od pracujących turbin, przedstawiony na mapach nr 1 i 2 wskazuje, że na terenach istniejącej i planowanej zabudowy mieszkaniowej spełnione będą dopuszczalne poziomy hałasu przewidziane w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, co oznacza spełnienie standardów immisyjnych w zakresie środowiska akustycznego. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy dokonał oceny wpływu projektowanej farmy wiatrowej na nieruchomości stanowiące własność B. S.. Zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu, B. S. jest właścicielem działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Z ustaleń organu wynika, że B. S. jest również właścicielem działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] (wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w D. P.). Organ wskazał, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną, która znajduje się na terenie oznaczonym w m.p.z.p., tj. uchwały nr XLV/381/09 z dnia 17 października 2009 r., symbolem 01MR - tereny zabudowy zagrodowej. Odległość od granicy działki nr [...], do najbliższej z projektowanych turbin ([...]) wynosi 721 m. Dla przedmiotowego terenu dopuszczalny poziom hałasu zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie może przekraczać 45 dB (tabela nr 1 lp. 3 lit. b). Jak stwierdził organ, ze sporządzonych, w ramach analizy akustycznej, map nr 1 i 2, przedstawiających prognozowany przebieg izofony 45 db i 40 dB wynika, że działka nr [...] znajduje się nie tylko poza zasięgiem izofony 45 dB, ale również poza zasięgiem izofony 40 dB. Ponadto w złożonym opracowaniu wykazano, że poziom immisji hałasu dla punktu kontrolnego, przyjętego na granicy działki nr [...] (punkt PI), wynosi 39,8 dB (dla obliczeń wykonanych metodą ogólną- pkt, 5.5.3 tabela 1 pkt. 1) i 39,2 dB (dla obliczeń wykonanych metodą alternatywną - pkt. 5.5.3 tabela 2 pkt. 1). Materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że również działka nr [...] znajduje się poza zasięgiem izofon 45 dB i 40 dB. Jej odległość od izofony 40 dB wynosi 546 m, a odległość od najbliższych turbin ok. 1200 m ([...]). Na przedmiotowej działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy w ramach zabudowy zagrodowo - siedliskowej (pismo Burmistrza C. z dnia [...]. znak: [...]). Poziom immisji hałasu dla punktu kontrolnego, przyjętego na granicy działki nr [...] (punkt P2) wynosi 35,9 dB (dla obliczeń wykonanych metoda ogólną - pkt. 5.5.3 tabela 1 pkt. 2) i 39,2 dB (dla obliczeń wykonanych metodą alternatywną - pkt. 5.5.3 tabela 2 pkt. 2). Zdaniem organu, nawet w sytuacji zakwalifikowania ww. zabudowy jako zabudowy jednorodzinnej, dopuszczalne normy hałasu nie zostaną przekroczone. Analiza akt sprawy potwierdziła zatem, że działki nr [...] i [...] obręb P. G., stanowiące własność wnoszącej odwołanie zlokalizowane są poza terenem objętym oddziaływaniem akustycznym turbin. Żadna z działek nie znajduje się nie tylko w zasięgu izofony 45 dB (dopuszczalna norma dla zabudowy zagrodowej), ale również izofony 40 dB (dopuszczalna norma dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Ponadto, z treści złożonej analizy wynika, że poziomy hałasu infradźwiękowego od turbin wiatrowych są niższe lub porównywalne do hałasu towarzyszącego typowym naturalnym źródłom infradźwięków występujących powszechnie w przyrodzie. Infradźwięki towarzyszące pracy elektrowni wiatrowych nie osiągają poziomów mogących stanowić zagrożenie dla ludzi i środowiska. W ocenie organu II instancji, nie występują ponadto żadne inne, wynikające z przepisów prawa ograniczenia w możliwości zagospodarowania i użytkowania żadnej ze znajdujących się w otoczeniu projektowanej inwestycji działek B. S., których źródłem mogłaby być projektowana farma wiatrowa. Zdaniem organu, w świetle zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przyznania B. S. przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Podnoszone w uzupełnieniu odwołania obawy dotyczące utraty walorów turystycznych i wartości posiadanych nieruchomości z powodu bliskiej lokalizacji farmy i powodowanych przez nią immisji takich jak zwiększenie siły wiatru, rozrzucanie odłamków lodu, które osadzają się na skrzydłach, nie miały wpływu na stanowisko organu. Organ uznał, że B. S. wnosząc odwołanie nie przedstawiła, poza własnymi twierdzeniami, jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że inwestycja spowoduje negatywne skutki, które mieściłyby się w pojęciu "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Wnosząca odwołanie nie wykazała, że wystąpiły szczególne przesłanki uzasadniające dopuszczenie jej, jako strony do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej farmy wiatrowej, jak również nie wskazała konkretnego przepisu prawa mogącego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, lecz jedynie istnienie interesu faktycznego (zainteresowania sprawą) nie opartego na wyraźnym przepisie prawa. W związku z domaganiem się przez B. S. (pismo z 3 marca 2018 r.), przyznania jej statusu strony na podstawie przepisów wprowadzonych ustawą z dnia 20 maja 2016 r., o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961) oraz zarzutami niespełnienia wymogu "odległościowego", Wojewoda wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wszczętej na wniosek z dnia 22 czerwca 2012 r., zatem przed wejściem w życie ww. ustawy, przepisy tej ustawy nie mają zastosowania. Zgodnie z art. 13 ust. 3 ww. ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. W związku z zarzutem dotyczącym wartości merytorycznej oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na znaczny upływ czasu oraz podważania przez B. S. ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wyjaśnił, że stosownie do art. 72 ust. 3 u.o.o.ś., w aktualnym brzmieniu, 4. letni termin na złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uległ wydłużeniu do 6 lat. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zachowano ww. wymóg. Wniosek o pozwolenie na budowę farmy wiatrowej został złożony 22 czerwca 2012 r., gdy decyzja środowiskowa Burmistrza C. z dnia [...] r. stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, po rozpatrzeniu odwołań przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (decyzja [...] z dnia [...]., decyzja [...] z dnia [...].). Decyzja [...] z dnia [...] r. została uchylona przez WSA w Szczecinie (wyroki z dnia 28 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Sz 511/12, 512/12, 513/12). Postępowania sądowe ostatecznie zostały zakończone wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 334/16 z dnia 24 listopada 2017 r. Decyzja Burmistrza C. z dnia [...] r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. B. S. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie ustaleń w sprawie na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia, która nie miała przymiotu decyzji ostatecznej, co wpływa na prawidłowość ustalenia w sposób bezsporny kręgu stron postępowania (w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie rozpoznano jeszcze odwołania B. S., a w obrocie prawnym była wyłącznie zaskarżona decyzja organu I instancji), - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2017, poz. 1332), poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, co doprowadziło do niezasadnego odmówienia skarżącej prawa strony w niniejszym postępowaniu, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: "p.p.s.a."), poprzez pominięcie zaleceń i poglądów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 381/13, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik postępowania oraz błędne zastosowanie art. 153 p.p.s.a., poprzez zignorowanie okoliczności, że pomiędzy orzekaniem przez sąd administracyjny, a podejmowaniem rozstrzygnięcia, zmianie uległ stan prawny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że w kwestionowanej decyzji organ oparł swe ustalenia o decyzję środowiskową Burmistrza C. z [...] r. uznając, iż jest ona ostateczna z uwagi na wydanie przez NSA wyroku z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1642/13 oddalającego skargę kasacyjną Stowarzyszenia L.. Wywiodła, że skoro odwołanie od decyzji I instancji wniosły osoby fizyczne - B. S., B. M. oraz B. D., to decyzja organu I instancji nie ma przymiotu ostateczności. Uważa, że pogląd organu jest sprzeczny z zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz regułą z art. 16 k.p.a. przewidującą, iż ostateczna jest decyzja, gdy stronie nie służy zwyczajny środek odwoławczy. Podkreśliła, że skarżący wnieśli w terminie odwołanie od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej, powyższe stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., co jednoznacznie przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając już w tej sprawie wyrokiem z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 381/13, stwierdzając, że: organ w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest związany wyłącznie prawomocną decyzją w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań inwestycji. Zważywszy, że powyższy pogląd prawny z mocy art. 153 p.p.s.a. ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zasadność zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. jest dla skarżącej niewątpliwa. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, skarżąca podniosła, iż choć organ słusznie przyjął, że status strony mają wyłącznie podmioty, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, to jednak organ bezzasadnie nie zaliczył do tej kategorii skarżącej. Zdaniem skarżącej, w przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane powinien być wyznaczany na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z danych inwestycji (przedłożonych wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę) wynika, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej wynosi 120 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 58 m, co pozwala orientacyjnie ustalić wysokość elektrowni wiatrowej na około 180 m, czyli już szacunkowo można ustalić odległość lokalizacji budynków mieszkalnych od turbiny na 1800 m (art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ww. ustawy). Skarżąca argumentowała, iż skoro organ ustalił, że jej działka jest oddalona od planowanej lokalizacji wież o około 700 m, to oznacza, że w przypadku zrealizowania inwestycji i wybudowania turbin wiatrowych, skarżąca nie dostanie pozwolenia na budowę, czy przebudowę budynków mieszkalnych z uwagi na obostrzenia przewidziane w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Planowane zamierzenie inwestycyjne może wpływać na sferę uprawnień właścicielskich skarżącej (ograniczenie sposobu wykorzystania, zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem). Zdaniem skarżącej, powyższe wskazuje, że planowana inwestycja będzie oddziaływała na jej nieruchomości, ponieważ przysługuje jej interes prawny do bycia stroną w postępowaniu i wynika on z przywołanego wyżej aktu prawnego. Organ błędnie ocenił kwestię statusu strony skarżącej w postępowaniu, a nadto niezgodnie z obowiązującymi przepisami pozostawił w obrocie decyzję organu I instancji. Nadto skarżąca wywiodła, że przeprowadzone postępowanie dowodowe co do przyznania statusu strony narusza obowiązujące normy dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego, w szczególności zasadę prawdy obiektywnej. Organ poczynił własne ustalenia co do kwestii legitymacji skarżącej do występowania w tej sprawie w oparciu o dane z raportu oddziaływania na środowisko oraz dodatkowe dokumenty złożone przez inwestora w lutym i marcu 2018 r., w tym analizę akustyczną i ocenę oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, które nie były przedmiotem analizy organu I instancji, oceniającego kwestię środowiskowego oddziaływania inwestycji oraz nowe mapy z przebiegiem izofon 45 dB i 40 dB. Według skarżącej, organ zaniechał weryfikacji i oceny merytorycznej tych dokumentów, na których organ oparł się bezkrytycznie, a były istotne dla oceny przesłanek materialnych, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy, w szczególności statusu strony postępowania. Dokumenty złożone w 2018 r. nie były weryfikowane przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji. Organ zaś poprzestał wyłącznie na zacytowaniu danych z powyższych dokumentów. Skarżąca podniosła, iż wielokrotnie w toku postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia oraz w toku niniejszego postępowania podnosiła, że zastosowana metodologia badań nie jest adekwatna do specyficznego charakteru inwestycji, a przez to wyniki obliczeń nie są wiarygodne. Organ naruszył art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, ponieważ organ nie posiada wiedzy specjalistycznej, by zweryfikować merytoryczny poziom przygotowania raportu oraz analiz przedłożonych w 2018 r., w szczególności, czy zawierają one prawidłowe i wystarczające dane pozwalające na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacje identyfikujące rodzaj i skalę skutków środowiskowych, a także społecznych, prawidłowość zastosowanej metodologii, a więc czy mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Wadliwie określono w tych dokumentach, a tym samym w zaskarżonej decyzji oddziaływanie hałasu, co bezpośrednio przełożyło się na wadliwość oceny statusu strony w postępowaniu. Strona skarżąca podniosła, że przepisy prawa polskiego nie regulują wielkości dopuszczalnego hałasu powodowanego przez turbiny wiatrowe (regulacja dotyczy hałasu generowanego przez drogi, linie kolejowe, pozostałe obiekty i inną działalność powodującą hałas), a nie jest to źródło dające się zakwalifikować jako jedno z typowych źródeł hałasu. Przyjmowanie więc wartości przewidzianych w przepisach dla źródeł typowych jest błędem powodującym, że ustalenie zakresu oddziaływania hałasu na otoczenie jest niezgodne z rzeczywistością. Podobnie sposób ustalenia poziomu hałasu jest nieadekwatny do źródła go generującego, czyli elektrowni wiatrowej. Skarżąca uważa, że zastosowano wadliwą metodologię. Nie badano wietrzności terenu, a do wyliczeń przyjęto teoretyczne założenia ogólne. Autor raportu wykorzystał metodę ISO 9613-2, nieadekwatną do okoliczności tego przypadku rodzaju źródła dźwięku i warunków rozprzestrzeniania się. Metoda ta znajduje zastosowanie wyłącznie do źródeł znajdujących się w pobliżu ziemi, pomija wpływ czynników meteorologicznych na propagację hałasu. Mankamentem tej metody jest, że ma zastosowanie wyłącznie do źródeł hałasu punktowego, do których nie można kwalifikować turbin wiatrowych. Przy badaniach uwzględniono wyłącznie hałas mechaniczny, pominięto zaś aerodynamiczny (wytwarzany przez łopaty turbin). Przy wyliczeniach poziomu hałasu pominięto hałas znajdujący się w środowisku obecnie, nie uwzględniono okoliczności zbadania oddziaływań skumulowanych (farm planowanych do realizacji w niedalekiej odległości). Skarżąca uważa ponadto, że organ odwoławczy zaniechał wykonania wyroku z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 381/13 w zakresie ustalenia czy inwestor spełnia wszystkie konieczne wymogi ustawowe przewidziane dla planowanej inwestycji, w tym m.in. czy dysponuje ostateczną decyzją administracyjną z zakresu ochrony środowiska. Wprawdzie organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż "zostało zakończone postępowanie w związku odwołaniem wniesionym przez Panią B. S., Panią B. M. i Pana B. D. od ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza C. [...] r.", lecz jest to ustalenie dowolne. Organ nie ustalił tej kwestii w sposób niewątpliwy, w aktach sprawy brak jest kopii, czy jakiejkolwiek informacji o wydaniu tej decyzji i jej treści. Skarżąca oświadczyła, że takiej decyzji nie było. W tej sytuacji, z uwagi na moc wiążącą rozstrzygnięcia ww. wyroku sygn. akt II SA/Sz 381/13 konieczne jest – według skarżącej – uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydawanego wyroku. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. E. Spółka z o.o. z siedzibą w G., będąca następcą prawnym B. Spółki z o.o., w piśmie z dnia [...] r. stanęła na stanowisku, że skarga "B." S. nie zasługuje na uwzględnienie. W piśmie z dnia 19 września 2018 r., skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, podtrzymała dotychczasowe zarzuty i wnioski skargi. Ponadto skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na wniesienie przez skarżącą wniosku do organu o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji powołanego na wstępie przedsięwzięcia. Nadto na zasadność ww. wniosku skarżąca podniosła fakt wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 421/18 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie odwoławcze dot. odwołania od ww. decyzji środowiskowej z dnia [...] r. Skarżąca zwróciła się jednocześnie o orzeczenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), argumentując, że decyzja ta została wydana w następstwie uprzedniego procedowania organu odwoławczego z naruszeniem zasady łącznego rozpoznania, w jednym terminie odwołań wniesionych przez kilku odwołujących się i nierozpatrzeniu odwołań w jednej decyzji. Dodatkowo rażące naruszenie prawa będące skutkiem wydania zaskarżonej decyzji, skarżąca argumentowała faktem wydania tej decyzji w dniu, w którym nie istniała jeszcze ww. decyzja Kolegium z dnia [...] r. Zdaniem skarżącej, w takim wypadku organ, w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., winien był obligatoryjnie zawiesić postępowanie. Na rozprawie w dniu 20 września 2018 r., pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożony w organie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w K. z dnia [...] r. Pełnomocnik złożył pismo procesowe, którego odpis doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi uczestnika postępowania. Pełnomocnik uczestnika postępowania sprzeciwił się ww. wnioskowi, wskazując, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie zostało jeszcze wszczęte. Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 105 p.p.s.a. złożył zastrzeżenie do protokołu rozprawy dotyczące odmowy zawieszenia postępowania. Wskazał na względy celowościowe, dotyczące zawieszenia postępowania związane z uchybieniami proceduralnymi dotyczącymi przebiegu postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 26 września 2018 r., uczestnik postępowania Spółka E., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, na podstawie art. 104 p.p.s.a., uzupełniła wnioski i oświadczenia złożone na rozprawie. Spółka wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała argumentację złożoną w piśmie z dnia 9 maja 2018 r. oraz stanowisko złożone przez organ w odpowiedzi na skargę. W ocenie uczestnika postępowania, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Badając sprawę, poprzez pryzmat zgodności z prawem działań zaskarżonego organu, Sąd doszedł do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne. Istotę sporu w sprawie stanowi ustalenie organu odwoławczego w decyzji z dnia [...] r., że skarżącej B. S. nie przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej składającej się z pięciu turbin wiatrowych (fundament + maszt o wysokości 178 m npt.) wraz infrastrukturą towarzyszącą na działkach z obr. T., [...], [...], C. [...] C. [...], C. [...], szczegółowo wymienionych w decyzji Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, na wniosek B. Spółki z o.o. z siedzibą w S., której następcą prawnym jest E. Spółka z o.o. z siedzibą w G.. Wskazana Spółka będąca uczestnikiem niniejszego postępowania sądowego popiera w sprawie stanowisko organu. W sprawie niesporne jest, że B. S. jest właścicielką działki nr [...] położonej w obrębie P. G.. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że skarżąca jest także właścicielką działki nr [...] obr. [...]. Działka skarżącej nr [...], jest niezabudowana (zgodnie z m.p.z.p. przewidziano na niej zabudowę zagrodową), znajduje się w odległości 721 m od najbliższej z projektowanych turbin (A6). W przypadku działki skarżącej nr [...], jej odległość od izofony 40 dB wynosi 546 m, a od najbliższych planowanych turbin (A6 i A3) odległość do tej działki wynosi 1.200 m. Jak ustalił organ, na działce tej znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy w ramach zabudowy zagrodowo-siedliskowej. Zgodnie z ustaleniami przyjętymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji ww. zamierzenia, dopuszczalne normy hałasu 40 dB i 45 dB w stosunku do działek skarżącej nie zostaną przekroczone. W cenie organu nie występują ponadto żadne inne, wynikające z przepisów prawa ograniczenia w możliwości zagospodarowania i użytkowania nieruchomości skarżącej, Należy jednocześnie wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej: "p.p.s.a.", zarówno organ jak i Sąd aktualnie rozstrzygający w sprawie, jest związany wyrokami, jakie zapadły w związku z rozpatrzeniem decyzji umarzających postępowanie odwoławcze w sprawie. Skarżąca podnosiła związanie wynikające z ustaleń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 381/13 wydanego po rozpoznaniu skargi B. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. umarzającą jej odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] r. Wówczas, Sąd zwracał uwagę, że analiza okoliczności istotnych dla wyniku sprawy oparta była na nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowało naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w ustaleniu w sposób bezsporny kręgu stron postępowania (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Sąd badając sprawę, przy uwzględnieniu ww. związania prawnego wyjaśnia, na co zwrócił także uwagę organ odwoławczy, że aktualnie decyzja środowiskowa z dnia [...] r. jest ostateczna. Odwołanie od tej decyzji wniosło kilka osób: B. S., B. M., B. D. oraz Stowarzyszenie L. z siedzibą w P. . Odwołanie Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. G. zostało już rozpatrzone – decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013r. (sygn. akt II SA/Sz 510/12) oddalił skargę Stowarzyszenia od tej decyzji, natomiast NSA wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 1642/13) oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia [...]. zostało zakończone. Okoliczność ta została potwierdzona w wyroku NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 334/16, oddalającym skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 197/15. NSA wyjaśnił, że nie jest dopuszczalne rozpatrywanie kolejnych odwołań od tej decyzji organu I instancji jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, powołując się na wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 1642/13). W myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organ ponownie rozpatrujący sprawę, zakończoną wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., a aktualnie Sąd rozpoznający niniejszą skargę, są związani ustaleniami i wywodami Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 1642/13 oraz II OSK 334/16) i nie mogą formułować odmiennych ocen co do skutku ostateczności decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332. ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Brak legitymacji podmiotu wnoszącego odwołanie od decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, skutkuje wydaniem przez organ II instancji decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", o umorzeniu postępowania odwoławczego. Brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego. Nie mógł więc wywrzeć wpływu na prawidłowość wydanej decyzji zarzut skarżącej, że odwołania wszystkich osób niemających interesu prawnego w sprawie nie zostały rozpatrzone jedną decyzją. Przedmiotowe naruszenie mogłoby mieć miejsce tylko w przypadku braku rozpatrzenia przez organ odwoławczy odwołań tych osób, którym przysługuje przymiot strony postępowania. Wojewoda uznając brak legitymacji wnoszących odwołanie, nie mógł podejmować merytorycznej oceny zasadności wniosku inwestora i zarzutów innych stron sprzeciwiających się inwestycji, opartych na negowaniu ustaleń ostatecznej decyzji środowiskowej. W realiach niniejszej sprawy, zarzut skargi o rażącym naruszeniu prawa przez organ odwoławczy (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wskutek nierozpoznania w terminie wszystkich odwołań, nie mógł być uznany tym samym za trafny. Sąd zauważa, że w momencie dokonania kontroli przedmiotowej sprawy, w obrocie prawnym przymiot ostateczności (w rozumieniu art. 16 ust. 1 i 2 k.p.a.), posiada także decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, w związku z odwołaniem B. S., w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 421/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B. S. od ww. decyzji Kolegium. Fakt, że decyzja ta nie istniała w dniu wydania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro Kolegium nie uznało interesu prawnego skarżącej w kwestionowaniu decyzji środowiskowej. Przechodząc do kontroli niniejszej sprawy, pod kątem dokonanej przez organ oceny wpływu inwestycji na działki skarżącej, Sąd wskazuje, że w oparciu m.in. o treść decyzji środowiskowej organ odwoławczy ustalił zasięg oddziaływania planowanej inwestycji. Organ ten wspierał się również fragmentami raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, wynikami analizy akustycznej, mapy oddziaływania akustycznego wokół planowanej inwestycji przedstawionymi przez inwestora w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (przebieg izofony 40 dB i 45 dB). Wynik tych ustaleń wskazuje, że planowana inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych emisji hałasu na terenach występowania zabudowy mieszkaniowej, która może być lokalizowana zgodnie z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Organ uznał, że działki skarżącej znajdują się w znacznej odległości od projektowanych turbin elektrowni wiatrowej. Decyzja środowiskowa organu jest ostateczna, brak jest więc podstaw do negowania przyjętych w niej ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji. W związku z tym, za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie powołania biegłego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, w celu poczynienia ustaleń co do kwestii legitymacji skarżącej w oparciu o dane z raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz poczynienia ustaleń z innych dokumentów przedstawionych przez inwestora. Po pierwsze, organ winien samodzielnie dokonać ustaleń w oparciu o dowody zebrane w sprawie i działanie biegłego nie może zastępować obowiązku organu wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Po drugie, ustalenia wynikające z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, w oparciu o które została wydana decyzja środowiskowa, są dla organu architektoniczno-budowlanego wiążące i nie podlegają weryfikacji w trybie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle związania oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z dotychczas wydanych w sprawie orzeczeń sądowych i zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyznania skarżącej przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że dla przyznania statusu strony, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest wykazanie, że nieruchomość danego podmiotu znajduje się w otoczeniu obiektu budowlanego, którego realizacja na podstawie przepisów odrębnych wprowadza związane z tą nieruchomością ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Jednakże, zdaniem Sądu, organ niezasadnie wykluczył możliwość przyznania skarżącej legitymacji do wniesienia odwołania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961 ze zm.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak słusznie podnosiła skarżąca pomiędzy orzekaniem przez sąd administracyjny, a podejmowaniem rozstrzygnięcia przez zaskarżony organ, zmianie uległ stan prawny, weszła w życie ww. ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co winno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). W myśl. art. 5 ust. 1 ww. ustawy, przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Skarżąca argumentowała, że w świetle ww. przepisów, przy uwzględnieniu wysokości elektrowni wiatrowej na około 180 m (zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę – 178 m n.p.t.) można ustalić odległość lokalizacji budynków mieszkalnych od turbiny na 1.800 m. Jedna z działek skarżącej nr [...] obr. [...] znajduje się w odległości około 700 m od planowanej wieży. Organ odwoławczy oceniając ww. aspekt podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą zostało wszczęte na wniosek z dnia 22 czerwca 2012 r., zatem przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (weszła w życie 16 lipca 2016 r.). Zgodnie z art. 13 ust. 3 ww. ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie przedmiotowej ustawy zachowują moc (art. 15 ust. 2 ww. ustawy). W ocenie Sądu, ograniczenie się przez organ do analizy i skutków art. 13 ust. 3 i art. 15 ust. 2 ww. ustawy, nie może być uznane za wystarczające dla odmowy przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wywiodła, iż skoro jej działka jest oddalona od planowanej lokalizacji wież o około 700 metrów, to oznacza, że w przypadku realizowania inwestycji i wybudowania turbin wiatrowych, skarżąca nie dostanie pozwolenia na budowę, czy przebudowę budynków mieszkalnych z uwagi na obostrzenia przewidziane w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącej odnośnie wpływu inwestycji, poprzez pryzmat ograniczeń wynikających dla niej z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, może uzasadniać przyznanie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela pogląd judykatury, iż choć przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie będą miały zastosowania do wniosku inwestora, projekt budowlany nie będzie mógł więc być oceniany pod kątem zgodności z przepisami tej ustawy, nie oznacza to jednak, że przepisy tej ustawy nie będą miały zastosowania. Będą one miały zastosowanie przy ustalaniu stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile zatem inwestor w niniejszym postępowaniu nie będzie musiał brać pod uwagę odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to w przypadku zrealizowania elektrowni osoba chcąca wybudować budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszkalnej będzie musiała brać pod uwagę odległości, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten może skutkować ograniczeniem możliwości zagospodarowania nieruchomości i powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu kręgu stron postępowania. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ w swej ocenie badania możliwości przyznania B. S. statusu strony postępowania pominął ograniczenia wynikające z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, niezasadnie przyjmując, że wskazana ustawa w ogóle w sprawie nie będzie miała zastosowania. Powyższe skutkowało uchybieniami w prowadzonym przez zaskarżony organ postępowaniu administracyjnym, poprzez brak dokonania wszystkich koniecznych ustaleń (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), mających znaczenie dla wyjaśnienia w sposób bezsporny kręgu stron postępowania (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), w szczególności czy skarżącej przysługuje status strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach, zasadne okazało się uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, z powodu przedwczesnego ustalenia, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do udziału w ww. postępowaniu administracyjnym. Sąd zauważa, że skarżąca podnosiła potrzebę zawieszenia niniejszego postępowania sądowego z uwagi na złożenie przez nią wniosku do organu o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję środowiskową Burmistrza C. z dnia [...] r. Sąd nie uwzględnił powyższego wniosku, gdyż ww. decyzja wydana przez organ II instancji stała się ostateczna z chwilą jej wydania i do tej pory nie została uchylona w jakimkolwiek trybie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego czy skorzystanie z prawa do zainicjowania trybów nadzwyczajnych w postaci wznowienia postępowania czy stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie utraty cechy ostateczności przez daną decyzję. W ocenie Sądu, także złożenie przez skarżącą skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 421/18, nie powoduje skutku w postaci pozbawienia waloru ostateczności decyzji Kolegium z dnia [...] r. umarzającej postepowanie odwoławcze w sprawie decyzji środowiskowej z dnia [...] r., skoro Sąd I instancji oddalił skargę na tę decyzję Kolegium. Tylko w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej (art. 152 p.p.s.a.). Wobec stwierdzonej przez Sąd konieczności ponownego zbadania legitymacji skarżącej w postępowaniu o pozwolenie na budowę, ze względów ekonomiki procesowej, zasady szybkości i prostoty postępowania, tym bardziej nie znajduje uzasadnienia potrzeba oczekiwania przez Sąd na wynik ww. sprawy sądowej i administracyjnej. Skarżąca, w ramach ponownego rozpatrywania przez organ postępowania odwoławczego, może skorzystać z prawa do złożenia wniosku o zawieszenia postępowania administracyjnego, na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z odpowiednio uzasadnionym żądaniem. Ponownie rozpatrujący sprawę organ winien dostosować się do oceny prawnej możliwego powoływania się przez skarżącą, na posiadanie interesu prawnego, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz dostosuje się do wskazań, co do potrzeby dokonania ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na odległość elektrowni wiatrowej od działek skarżącej, w kontekście ograniczeń jakie inwestycja może spowodować z uwagi na podnoszone przez skarżącą argumenty, co winno przyczynić się do wyjaśnienia, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w ww. postępowaniu, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Kierując się powyższym Sąd, uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).