II SA/Sz 692/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na uchwałę Rady Gminy Postomino z dnia 30 grudnia 2024 r. nr XI/113/24 w przedmiocie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Nacmierz pod funkcje rolnicze p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 1 sierpnia 2025 r. L. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu N. pod funkcje rolnicze. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że uznać należy, że skarżący ma niewątpliwy interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały, która w kwestionowanej przez niego części ten interes w sposób oczywisty narusza, bowiem przesądza o przeznaczeniu działki skarżącego już na etapie przystąpienia do sporządzenia planu, co jest sprzeczne z wyłącznie intencyjną funkcją, jaką winna mieć przedmiotowa uchwała. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że wskazanie w treści zaskarżonej uchwały terenów przeznaczonych pod zagospodarowanie rolne nie wyklucza dopuszczenia w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwości realizacji zabudowy, a także nie wyklucza przyjęcia innych rozwiązań planistycznych w uchwale przyjmującej przyszły plan. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i aktualny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1273/13, publ. - CBOSA). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ww. ustawy nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14, publ. - CBOSA). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała w przedmiocie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To w nim zawarte są określone zakazy i nakazy związane z planowanym zagospodarowaniem terenu. W planie miejscowym określa się przeznaczenie danego terenu pod zabudowę oraz dopuszczalne parametry takiej zabudowy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - trudno doszukiwać się w uchwale w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego cech, które wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Uchwała taka ma bowiem charakter wewnętrzny, wiążący tylko organ wykonawczy gminy. Jest bowiem pierwszym etapem procesu planistycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się zresztą pogląd, według którego uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Uchwała taka rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu planu miejscowego, określając terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnień skarżącego. Nie reguluje ona bowiem nie tylko wprost, ale nawet pośrednio indywidualnych uprawnień lub obowiązków skarżącego oraz jego sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1359/17, z dnia 15 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1560/16, z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 720/16, z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1888/14, publ. - CBOSA). Ponadto zaznaczyć należy, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przepisem prawa miejscowego, nie przesądza przeznaczenia żadnej nieruchomości położonej w obszarze nią objętym i nie wypowiada się wiążąco w kwestii sposobu zagospodarowania tych nieruchomości (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 156/14, publ. - CBOSA). Strona skarżąca ma wprawdzie interes, ale o charakterze faktycznym, bowiem – jak wynika z treści skargi – zamierza należącą do niego działkę zabudować w określony sposób, interes ten nie jest jednak chroniony prawem. W rozpatrywanej sprawie, stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał, że w sprawie został naruszony jego interes prawny. W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Dokonanie przez Sąd takiej oceny kwestionowanego aktu byłoby możliwe dopiero po ustaleniu, że stronie skarżącej przysługuje - zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - legitymacja do jej zaskarżenia. Skoro stronie skarżącej w niniejszej sprawie legitymacja taka nie przysługuje, nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07). W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji postanowienia.