II SA/Sz 792/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 25 lutego 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania na wniosek B.T., orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego T.T. z lokalu przy ul. [...]. Organ I instancji w świetle zebranego materiału dowodowego uznał, że T.T. opuścił ww. lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na zeznania wnioskodawczyni B.T. oraz świadków, którzy potwierdzili fakt niezamieszkiwania T.T. w przedmiotowym lokalu. Według organu, dalsze zameldowanie tej osoby w tym lokalu byłoby utrzymaniem fikcji meldunkowej. Od powyższej decyzji T.T. złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: -art.15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego błędną interpretację, polegającą na ustaleniu, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu tego przepisu nie wymaga spełnienia przesłanki dobrowolności; -art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa; -art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; -art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o przywrócenie naruszonego posiadania. Wojewoda Z. decyzją z dnia 6 maja 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie: "K.p.a."), art. 35 w związku z art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 r., nr 217, poz. 1427 ze zm.), po rozpatrzeniu dowołania T.T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 25 lutego 2015 r. Na podstawie analizy akt sprawy organ odwoławczy doszedł do wniosku, że Prezydent Miasta S. właściwe prowadził postępowanie administracyjne w sprawie i nie naruszył przepisów K.p.a. Wojewoda wskazał, że w sprawie istotne jest to, że T.T. obecnie nie mieszka przy ul. [...] oraz że lokal ten nie stanowi miejsca, w którym koncentrują się jego interesy życiowe. Na potwierdzenie powyższego organ wskazał dowody w postaci zeznań B.T. i T.T. z dnia 16 kwietnia 2015 r., zeznania P.T. z dnia 12 grudnia 2014 r., oraz pisemne wyjaśnienia R.C. z dnia 24 listopada 2014 r. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że w odwołaniu od decyzji organu gminy pełnomocnik T.T. potwierdził fakt, że jego mocodawca nie mieszka w lokalu przy ul. [...]. Jednocześnie podniósł, że T.T. nie mieszka w ww. lokalu, ponieważ został zmuszony do jego opuszczenia przez B.T. Wojewoda podał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że T.T. w sierpniu 2014 r. wyjechał do D. i po powrocie do kraju nie zamieszkał w lokalu przy ul. [...]. Odwołujący się przychodził wprawdzie do tego mieszkania, lecz nie przebywał w nim w sposób stały. W sprawie faktem jest również to, że w dniu 6 września 2014 r. B.T. zmieniła zamki w drzwiach do ww. lokalu. W ocenie organu II instancji, nie stanowiło to jednak bezpośredniej przyczyny istniejącego stanu rzeczy, a jedynie wynikało z zamiaru osoby mającej tytuł prawny do lokalu do jego zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich. Organ zauważył, że w okresie od sierpnia do września 2014 r. T.T. miał dostęp do lokalu i mógł w nim stale przebywać. Tego jednak nie uczynił i stopniowo zabierał z lokalu swoje rzeczy, doprowadzając do sytuacji polegającej na tym, że lokal ten przestał być miejscem, w którym skupiają się jego interesy życiowe, co potwierdzają zeznania B.T. z dnia 16 kwietnia 2015 r., P.T. z dnia 12 grudnia 2014 r. i pisemne wyjaśnienia K.K. z dnia 21 listopada 2014 r. Wojewoda podkreślił, że B.T. od sierpnia 2014 r. także nie mieszka w tym lokalu, ponieważ w dniu 20 sierpnia 2014 r. wynajęła go osobom trzecim. Jako dowód organ wskazał zeznania B.T. i T.T. z dnia 16 kwietnia 2015 r. Dodatkowo, T.T. oświadczył, że od momentu wynajęcia lokalu przez B.T. osobom trzecim zmuszony był często przebywać poza tym mieszkaniem, gdyż obawiał się tych osób. Podniósł również, że B.T. opróżniła lokal z rzeczy. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy podał, że z protokołu kontroli meldunkowej ww. lokalu z dnia 13 stycznia 2015 r., przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w S. wynika, że B.T. we wrześniu 2014 r. częściowo wyposażyła pusty lokal w sprzęt gospodarstwa domowego i armaturę. Na dowód tego B.T. przedstawiła rachunki świadczące o zakupie tego sprzętu i podała, że to właśnie T.T. we wrześniu 2014 r. całkowicie opróżnił lokal ze znajdujących się w nim rzeczy i że w Prokuraturze prowadzone jest z tego powodu postępowanie. Zdaniem Wojewody, dowody zebrane przez organ I instancji wskazują na to, że T.T. sam opróżnił przedmiotowy lokal ze znajdujących się w nim rzeczy i sprzętu, co niewątpliwie świadczy o utracie przez niego zamiaru powrotu i stałego mieszkania w tym lokalu. Natomiast B.T. częściowo uzupełniła brakujący sprzęt. Końcowo organ odwoławczy zauważył, że fakt wyprowadzenia się T.T. z lokalu przy ul. [...] potwierdzili świadkowie P.T. i K.K. W ocenie organu II instancji, bez znaczenia dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy jest fakt złożenia przez T.T. pozwu o przywrócenie utraconego posiadania przedmiotowego lokalu, skoro żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji w sprawie meldunkowej od sposobu zakończenia postępowania w sprawie sądowej. W takim stanie rzeczy Wojewoda przyjął, że w sprawie zachodzą podstawy do wymeldowania T.T. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, T.T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji, gdy organ administracji publicznej obowiązany jest do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób uwzględniający słuszny interes obywateli; - art. 8 K.p.a. i art. 12 § 1 K.p.a. poprzez odstąpienie przez organ od prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli i działanie w sposób niewnikliwy, przy jednoczesnym oparciu zaskarżonej decyzji o argumentację bez powołania się na konkretne dowody, dokonując dowolnej oceny stanu prawnego i faktycznego w sprawie; - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji w sprawie, pomimo powzięcia wiadomości o zaistnieniu przesłanki do zawieszenia postępowania, jaką stanowi sprawa o przywrócenie naruszonego posiadania, tocząca się przed sądem powszechnym; -przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i przyjęcie go za podstawę rozstrzygnięcia, a także nieuwzględnienie informacji przedstawionych przez skarżącego i mających kluczowe znaczenie dla sprawy, tj. przymusowego opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego, które nastąpiło w obawie o życie i zdrowie oraz przed groźbami karalnymi kierowanymi w jego stronę. Dodatkowo, T.T. zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego błędną interpretację, polegającą na ustaleniu, że niedobrowolne opuszczenie mieszkania uzasadnia jego wymeldowanie w trybie administracyjnym, a tym samym, że przepis ten nie wymaga spełnienia przesłanki dobrowolności. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jedyną istotną kwestią w sprawie jest to, czy nastąpiło opuszczenie lokalu. Według skarżącego, w realiach niniejszej sprawy trudno o stwierdzenie, że przymus oraz działanie w obawie o życie i zdrowie związane było z jego wolą. T.T. zaznaczył, że od początku wskazywał i podkreślał, że chce nadal mieszkać w lokalu przy ul. [...]. W związku z powyższym, organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Wskazał również, że podjął wszelkie niezbędne kroki prawne w celu powrotu do miejsca zamieszkania, co zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, organ wydający zaskarżoną decyzję powinien wziąć pod rozwagę, a nawet wstrzymać się z zajmowaniem jednoznacznego stanowiska i wydawaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2016 r. (data nadania pisma) uczestniczka postępowania B.S. (poprzednio B.T.) wskazała, że okolicznością niesporną w sprawie jest to, że w chwili wydawania obu zaskarżonych decyzji T.T. nie mieszkał w mieszkaniu położonym przy ul. [...]. Natomiast postępowanie sądowe o przywrócenie posiadania mieszkania zostało prawomocnie zakończone. Sąd Rejonowy [...] stwierdził brak podstaw prawnych do przywrócenia T.T. posiadania ww. mieszkania. B.S. podała nadto, że stan prawny przedmiotowej nieruchomości w toku postępowania uległ zmianie w związku z jej sprzedażą. Tym samym, T.T. nie może ubiegać się o zameldowanie w mieszkaniu stanowiącym obecnie własność osób trzecich, tj. nabywców mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest jedynie w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie tylko taki akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa, gdy daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził, by naruszała ona prawo, a tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa została wszczęta w dniu 22 października 2014 r. Zgodnie z treścią art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ), zwanej dalej "ustawą", postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, (tj. przed dniem 1 marca 2015 r.) w sprawach indywidualnych o wymeldowanie prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy. Prawidło zatem orzekły organy, opierając swoje rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 ustawy, który stanowi, że organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 tej ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stan faktyczny w niniejszej sprawie, przyjęty za podstawę ustaleń rozstrzygających o istocie sprawy jest niesporny co do faktu opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu, jakkolwiek skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, że lokal położony przy ulicy [...] opuścił dobrowolnie. Zdaniem skarżącego, ww. lokal opuścił bowiem w obawie o swoje życie i zdrowie. W ocenie Sądu, z treści art. 28 ust. 4 ustawy, stwierdzającego, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym, mającym na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała, wynika, że podstawowe znaczenie w sprawie wymeldowania ma fakt rzeczywistego zamieszkiwania (pobytu) danej osoby w miejscu zameldowania, a mniejsze - przyczyny opuszczenia tego miejsca i trwałego zamieszkania w innym miejscu. Przesłanką wymeldowania jest zatem opuszczenie miejsca pobytu i tylko ta okoliczność podlega badaniu w toku ewentualnego postępowania administracyjnego. Opuszczenie miejsca jest natomiast okolicznością ze sfery faktów, a nie praw. Instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. W ocenie Sądu, orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do treści art. 15 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, akcentujące dobrowolność i trwałość opuszczenia miejsca zameldowania (różnie zresztą definiowanych) jako przesłanki wymeldowania w aspekcie art. 35 obowiązującej obecnie ustawy, nie może być przywoływane bezkrytycznie. Ocena dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca zameldowania w warunkach stosowania ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności musi bowiem uwzględniać w szczególności ewidencyjną funkcję meldunku. Opuszczenie miejsca pobytu stałego rozumiane jest jako zaniechanie przebywania w dotychczasowym miejscu stałego pobytu i wyprowadzenie się do innego miejsca pobytu. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie odpowiedniego w tym zakresie oświadczenia, jak również poprzez odpowiednie zachowanie, które wyraża wolę skoncentrowania swoich spraw życiowych i majątkowych w innym miejscu, nawet jeśli jest to jedynie zamiar czasowy, ale nie posiadający wynikających z woli danej osoby ram czasowych. Zatem obiektywnie postrzegany przejaw woli osoby opuszczającej lokal ma zasadnicze znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło i powinien być on oceniany na podstawie faktycznych okoliczności, a nie tylko na podstawie treści ujętych w oświadczeniach zainteresowanej osoby. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, tj. okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu. O dobrowolności opuszczenia decyduje natomiast samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niezależnie od przyczyny. Przy czym kwestia dobrowolności ma jednak drugorzędne znaczenie, o ile opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Należy też mieć na uwadze, że także brak cechy dobrowolności opuszczenia lokalu nie zawsze stanowi przeszkodę do wymeldowania. Za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uznaje się także taką sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została do tego zmuszona, ale nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por.: wyroki NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, opubl. w Lex nr 201427; z 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, opubl. w Lex nr 49954). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, który jest aktualny również na gruncie obowiązującej ustawy, że środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne o przywrócenie naruszonego posiadania lub o eksmisję, które zostaną uwzględnione przez sąd przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek o wymeldowanie. Oddalenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania powoduje, że brak jest podstaw prawnych do odmowy wymeldowania nawet wówczas, gdy niemożność zamieszkania w lokalu powstała wskutek celowego działania osób trzecich, (por:. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007r., sygn. akt II OSK 401/06). Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 365 § 1 K.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy i mając przy tym na względzie ustalony przez organy stan faktyczny, stwierdzić należy, że poza wszelką wątpliwością pozostaje okoliczność, że skarżący T.T. nie mieszka obecnie w lokalu przy ul. [...]. Fakt ten potwierdzają oświadczenia świadków złożone organowi, a także oświadczenie złożone przez samego skarżącego w dniu 16 kwietnia 2015 r. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika nadto, że Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo skarżącego o przywrócenie posiadania, a skarżący nie składał apelacji w tej sprawie. Zatem w świetle materiału zgromadzonego w sprawie twierdzenia skarżącego, że opuścił lokal w obawie o swoje życie i zdrowie mają charakter subiektywny. Podkreślić również trzeba, że zamiar skarżącego powrotu do ww. lokalu nie ma w sprawie zakresie decydującego znaczenia. Nie może on bowiem domagać się skutecznie dopuszczenia go do zamieszkiwania, skoro nie ma również tytułu prawnego do tego lokalu, który obecnie jest własnością osób trzecich – nabywców mieszkania. Zdaniem Sądu, zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu ogranicza się jedynie do deklarowania chęci powrotu, bez realnych możliwości zamieszkania w nim. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o ewidencji ludności, mając na uwadze fakt, że skarżący od sierpnia 2014 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, nie przedsięwziął również skutecznych kroków prawnych, ani działań faktycznych w celu powrotu do mieszkania, na co wskazuje sposób zakończenia postępowania o przywrócenie posiadania. W ocenie Sądu organy prawidłowo zatem ustaliły, że opuszczenie przez skarżącego miejsca zameldowania na pobyt stały miało charakter dobrowolny i trwały. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, 12 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy przeprowadziły wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny, czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Kluczowe bowiem w postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1193/13, Lex nr 1512847). Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd stwierdza, że nie było w sprawie potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Dodać też należy, że skarżący w toku postępowania nie składał wniosku o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, np. z zeznań innych świadków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd wyraża pogląd, że rozstrzygnięcie przez sąd cywilny sprawy o przywrócenie posiadania lokalu nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie administracyjnej o wymeldowanie powoda z tego lokalu. Żaden szczególny przepis nie uzależnia bowiem wydania decyzji w sprawie wymeldowania od zakończenia równolegle toczącego się postępowania posesoryjnego w sądzie powszechnym. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1426/07). Należy przy tym nadmienić, że w przypadku uwzględnienia przez sąd powszechny powództwa i przywrócenia posiadania danego lokalu osobie, która została wcześniej z niego wymeldowana decyzją organu administracji, istnieje podstawa do ponownego zameldowania tej osoby w danym lokalu, o ile zamierza ona tam nadal na stałe zamieszkiwać (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 837/09). W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano, sąd powszechny oddalił powództwo skarżącego. Reasumując, Sąd uznał, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd nie stwierdzając naruszenia przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.