II SA/Sz 804/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel ( spr.) Sędzia NSA Elżbieta Makowska Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2012r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia A. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...], nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch boksów rybackich z przeznaczeniem na funkcję produkcyjną oraz usługową i gastronomiczną na części działki nr [...] położonej w [...], przy ul. [...], zwanej dalej "decyzją z dnia [...]". W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pełnomocnik Stowarzyszenia zarzucił, że Kolegium bezzasadnie przyjęło za prawdziwe ustalenia poczynione przez organ I instancji przy wydawaniu kwestionowanej decyzji, w zakresie funkcji produkcyjnej rozbudowywanego obiektu. Zdaniem wnioskodawcy, organ administracji nie może poprzestać na słownym, a nawet pisemnym stwierdzeniu podmiotu, o istnieniu na danej nieruchomości funkcji produkcyjnej, bez badania zgodności tej funkcji z prawem, powinien tę okoliczność samodzielnie ustalić. Wnioskodawca podniósł, że gdyby nawet taka działalność produkcyjna była w obiektach prowadzona, to była ona wykonywana samowolnie, nielegalnie, a zatem nie mogła stanowić odniesienia dla kontynuacji funkcji. Rybacka przystań morska to nie funkcja produkcyjna w zakresie przetwarzania ryb, prowadzenia gastronomii czy wyszynku napojów. Przepisy ustawy z 1996 r. o portach i przystaniach morskich nie dopuszczały prowadzenia na nieruchomości działalności innej niż określona w ustawie, a zwłaszcza bliżej nieokreślonej działalności produkcyjnej. Dopuszczenie takiej funkcji w obiekcie morskiej przystani rybackiej stanowi rażące naruszenie tej ustawy dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że z analizy urbanistycznej nie wynika, iż istniejące w sąsiedztwie obiekty budowlane dawały podstawę do określenia warunków zabudowy dla nowego obiektu o cechach i parametrach, jak w kwestionowanej decyzji (brak budynków o poddaszu użytkowym, o dwóch kondygnacjach). Dodatkowo wytknięto, że ocena dokonana przez Kolegium dotycząca zapisów kwestionowanej decyzji odnoszących się do zejścia na plażę jest rozszerzającą interpretacją przepisów prawa miejscowego, a zatem interpretacją niedopuszczalną. Kolegium nie wyjaśniło również kwestionowanego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej i zapewnienia miejsc parkingowych poza ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] na wstępie wskazało, że nie jest uprawnione do weryfikacji ustaleń faktycznych organu, tylko do zbadania, czy te ustalenia dawały organowi pierwszej instancji podstawę do wydania kwestionowanej decyzji. Następnie Kolegium podało, że w dacie wydania decyzji Nr [...], teren działki nr [...], znajdował się poza granicą obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XLVII/333/98 Rady Gminy w Rewalu z dnia 18 czerwca 1998 r., a zatem dla przebudowy wnioskowanych obiektów niezbędne było ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w myśl art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Do tych warunków należy m.in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. W aktach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...] znajduje się dokument analizy urbanistycznej, która stanowiła podstawę dla organu do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, opisanej jako rozbudowa, nadbudowa boksu rybackiego w [...], ul. [...] dz. nr [...]. Z koncepcji natomiast (zał. 3 do decyzji) wynikało, że rozbudowany boks rybacki ma pełnić funkcję produkcyjną oraz usługowo-gastronomiczną. Z wykonanej analizy urbanistycznej wynika, że zabudowania położone na działce nr [...] (boksy rybackie) w dacie wydawania decyzji pełniły funkcję produkcyjną. Natomiast sąsiednie działki zabudowane, położone w analizowanym obszarze, pełniły funkcję turystyczną, usługową, gastronomiczną i mieszkalną. Analizowane obiekty to również obiekty trzykondygnacyjne, o wysokości elewacji frontowej wynoszącej 9 m i kalenicy o wysokości 12, 13 i 14 m. Wykonana analiza urbanistyczna dawała zatem podstawę dla określenia dla rozbudowywanych boksów rybackich funkcji produkcyjnej oraz usługowo-gastronomicznej, na zasadzie kontynuacji funkcji istniejącej w obiektach sąsiednich. Również wyliczone średnie parametry zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze (wskaźnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometria dachu w tym wysokość kalenicy) mogły stanowić wzorce urbanistyczne dla wnioskowanej rozbudowy obiektów rybackich. Odnosząc się do zarzutu zakazu prowadzenia na terenie morskiej przystani rybackiej działalności innej niż określona w ustawie o portach i przystaniach morskich, Kolegium stwierdziło, że teren posadowienia boksów rybackich nie jest obszarem portu ani przystani morskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2002 nr 110, poz. 967 ze zm.), ale pasem technicznym wybrzeża, wydzierżawianym przez osoby prowadzące działalność połowową (rybacy). Kolegium podkreśliło, że w decyzji nie ustalono zapisu wskazującego miejsce zejścia na plażę, natomiast ustalono dostęp osób do funkcji usługowej i gastronomicznej rozbudowanego obiektu. Ponadto wskazało, że teren zainwestowania znajdował się poza granicą obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można więc uznać, iż ustalenia decyzji Nr [...] pozostają w sprzeczności czy też naruszają ustalenia planu miejscowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Stowarzyszenie A. w gminie wniosło o jej uchylenie. W skardze postawiono zarzut naruszenia: 1) art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, tj: dowodu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz uchwały nr IV/33/02 Rady Gminy Rewal z dnia 30 grudnia 2002 r., które to dokumenty nie zostały dołączone do akt sprawy; dowodu z wizji lokalnej i dokumentacji technicznej boksów rybackich; dowodu z umowy dzierżawy jaką posiadają T. R.B., potwierdzającej czasowy charakter dzierżawienia terenu; 2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nie ustalenie żadnej z przesłanek nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy z dnia [...] o warunkach zabudowy w dniu jej wydania, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, na którą to nieważność składają się następujące przesłanki: a) decyzja nr [...] Wójta Gminy nie została w żaden sposób oparta na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Rewalu nr IV/33/02, b) niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy obiektu nie zalegalizowanego, c) brak ustalenia, czy istnieją zagrożenia zdrowia i życia dla osób pozostających na plaży z powodu przybliżenia linii brzegowej morza do miejsca planowanej rozbudowy boksu, d) nie uwzględniono usadowienia sprzętu rybackiego do wyciągania łodzi z morza, co ma wpływ na bezpieczeństwo osób trzecich, e) nie dokonano analizy umowy dzierżawy, która nakładała na właściciela gruntu i dzierżawcę określone prawa i obowiązki, w tym zakaz prowadzenia prac budowlanych w obrębie działki [...], f) błędne ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w I i II instancji, że działka nr [...] w obrębie [...], ma zapisaną funkcję produkcyjną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i nieprawidłowe oparcie się na dokumencie analizy urbanistycznej, że w dacie wydania decyzji, zabudowania pełniły funkcję urbanistyczną. Analiza urbanistyczna nie jest wiążąca dla organu gminy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż to studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest wiążące przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, pomimo swojego charakteru prawnego; g) naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż w sąsiedztwie działki nr [...] nie ma działki zabudowanej w linii brzegowej morza, ani przy klifie (te ustalenia można dopiero wykazać po dokonaniu wizji lokalnej), która mogłaby pełnić funkcję gastronomiczną, turystyczną, usługową, czy mieszkalną; 3) art. 107 § 3 K.p.a. w ten sposób, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy I i II instancji nie wskazały, jakie fakty uznały za udowodnione, na których dowodach się oparły oraz z jakiej przyczyny odmówiły innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym nie wskazały, na jakiej podstawie prawnej dały wiarę ustaleniom - z przytoczeniem przepisów prawa, a mianowicie: a) na jakiej podstawie prawnej i dowodowej pominięto, że boksy rybackie są obiektami zalegalizowanymi w rozumieniu prawa budowlanego i z jakiego powodu; b) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 3 organ II instancji stwierdza, że decyzja Wójta Gminy nr [...], ustalająca warunki zabudowy, oparta jest na analizie urbanistycznej, przy czym nie wskazuje na podstawę prawną takiego twierdzenia. Następnie w uzasadnieniu opisuje analizę urbanistyczną, nie wskazując na podstawy prawne stwierdzeń tam zawartych, co do ustaleń zgodności z prawem funkcji działki nr [...]; c) w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej bądź dowodzie oparto ustalenia, że istnieje zabudowa terenu sąsiedzkiego; d) na jakiej podstawie prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, zasad bądź definicji realnej, odmówiono wiary zarzutowi, że istnieje zakaz prowadzenia działalności innej niż składowanie sprzętu rybackiego (morskie przystanie rybackie) na działce [...]; e) nie podano podstawy prawnej i dowodów, na których oparto odmowę zbadania zgodności ustaleń decyzji Wójta Gminy nr [...] o warunkach zabudowy z przepisami prawa miejscowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Rewalu nr IV/33/02 do czasu uchwalenia planu miejscowego dla działki [...]. W uzasadnieniu skargi, zarzucono organowi brak znajomości podstawowych procedur Prawa budowlanego podając, że zgodnie z definicją słownikową "boks" to wydzielona część większego pomieszczenia, np. w garażach, szatniach, stajniach. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, nie jest możliwe, by T. i R. Bazylak dokonywali rozbudowy boksów co do których nigdy nie było sporządzenia osobnej dokumentacji budowlanej i zalegalizowania boksów, zgodnie z Prawem budowlanym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, strona skarżąca wskazała, że niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy (przebudowy) obiektów nie zalegalizowanych. Natomiast decyzja Wójta Gminy z dnia [...] o nr [...] dopuściła taką możliwość, co oznacza, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być wycofana z obrotu prawnego. Następnie wskazano, że boksy rybackie jakie znajdują się w [...], zgodnie z zatwierdzonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal dla nieruchomości (działka o nr [...], obręb [...], gmina [...]), stanowią zgodnie z pełnioną funkcją morskich przystani rybackich, miejsce składowania sprzętu rybackiego. Definicja realna "morskiej przystani rybackiej" wskazuje na tymczasowość takiego obiektu, jak również na fakt, że pełni on funkcję pomocniczą do prowadzenia działalności rybackiej, czym jest składowanie sprzętu. Tymczasowość obiektów boksów rybackich potwierdza również fakt zawartej umowy dzierżawy z Urzędem Morskim, który jako reprezentant Skarbu Państwa taką umowę zawarł z R. i T. B. Umowy zawierane z przedstawicielami morskich przystani rybackich, określały w swojej treści niemożność prowadzenia prac budowlanych na wydmach, przy klifach, czy też na plaży, pod rygorem rozwiązania takiej umowy. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia organy obu instancji pogwałciły prawo miejscowe jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, które jest wiążące przy ustalaniu planu miejscowego i nie może być swobodnie zmieniane. Kwestionowana decyzja wójta odbiega w swej treści i dyspozycji od studium, które będzie podstawą ustalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal nie przewiduje, aby na terenie plaż, czy morskich przystani rybackich, było możliwe prowadzenie gastronomii, czy też produkcji, ale organy obu instancji oparły się na bliżej nieokreślonej analizie urbanistycznej, która w żaden sposób nie została przyjęta przez gminę jako wytyczne do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i nie jest wiążąca przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma przepisu prawa, który nakazywałby wydawanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie analizy urbanistycznej. Gdyby tak było, niepotrzebne byłyby procedury ustalania studium uwarunkowań oraz planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Stowarzyszenie podniosło, że przy wydawaniu decyzji o nr [...] Wójt Gminy pominął faktyczne położenie działki [...] i funkcje, jakie zostały przypisane tej działce w studium. Rażącym naruszeniem prawa było naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa jako elementu ważnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia organy obu instancji nie przeprowadziły z własnej inicjatywy żadnego dowodu w celu ustalenia ważności bądź nieważności decyzji. Decyzja wydana przez Wójta Gminy [...] była niewykonalna w dniu jej wydania i została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Skarżące Stowarzyszenie, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem procesowym z dnia [...] uzupełniło zarzuty skargi, podnosząc ponadto naruszenia: 1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy planowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na wszystkie pozostałe, sąsiadujące z nią boksy rybackie; 2) § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieuwzględnienie linii zabudowy sąsiednich działek; 3) § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 55 u.p.z.p. poprzez nieprecyzyjne określenie szerokości elewacji frontowej i przyjęcie przy ustalaniu tej szerokości niewłaściwej tolerancji oraz niezgodne z wynikami analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] ustalenie szerokości elewacji, w ten sposób, że w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] określono szerokość elewacji do 24,3 m, a wynik analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] wykazuje szerokość elewacji o wartości dokładnie 43,5 m; 4) § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niewskazanie w ogóle jaką wysokość posiada istniejąca na sąsiednich działkach zabudowa i jaką wysokość jako wyznacznik przyjął organ wydający decyzję do obliczenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, przy czym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nr [...] oparł się na wyniku analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] i dokonał zapisu sprzecznego z wynikiem analizy wykazując jako dopuszczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 6,2 m, a nie 3,5 m. Ponadto, zgodnie z wynikiem analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...], budynek powinien posiadać tylko jedną kondygnację, a decyzja o warunkach zabudowy nr [...] dopuszcza możliwość posiadania dwóch kondygnacji; 5) art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nie załączenie właściwych map do wyniku analizy dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy nr [...], albowiem mapy załączone do decyzji o warunkach zabudowy o nr [...], będące załącznikiem do wyniku analizy do decyzji nr [...], nie spełniają wymogów ustawowych, a mianowicie nie zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie są sporządzone w czytelnej technice graficznej (pierwsza mapa nie zawiera oznaczenia w jakiej skali została sporządzona oraz stempla przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego); 6) art. 156 § 1 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] o nr [...], która została wydana w oparciu o analizę nie odnoszącą się do planowanej inwestycji, tj. rozbudowy dwóch boksów rybackich, lecz do rozbudowy budynku boksu rybackiego, a w rzeczywistości odnoszącą się do decyzji o warunkach zabudowy o nr [...]; 7) art. 9 i 10 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie jako strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] Skarbu Państwa, który jest właścicielem działki nr [...] w [...]; 8) art. 7 i 11 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie przy jej rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł również o przeprowadzenie dowodu z: - pisma Ministerstwa Infrastruktury o l.dz. [...] na okoliczność - właściwości Starosty do reprezentacji Skarbu Państwa, jako właściciela gruntów położonych w obrębie [...], w powiecie [...]na terenie woj. [...] (działka nr [...]) w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nr [...]; - pisma Urzędu Morskiego z dnia [...] znak: [...] na okoliczność funkcji pasa technicznego, który przechodzi przez działkę nr [...] w gminie [...]. Następnie pełnomocnik Stowarzyszenia wskazał, iż mapy załączone do decyzji o warunkach zabudowy o nr [...], będące załącznikiem do wyniku analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...], nie spełniają wymogów art. 61 u.p.z.p. oraz rozporządzeń wykonawczych do niej, a mianowicie nie zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie są sporządzone w czytelnej technice graficznej, a pierwsza z nich nie zawiera oznaczenia w jakiej skali została sporządzona. Ponadto wynik analizy został przygotowany do decyzji o warunkach zabudowy nr [...], a nie do decyzji o warunkach zabudowy nr [...], co nie zostało zauważone przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy oraz SKO. Pełnomocnik skarżącego wskazał dalej, że w przedmiotowej sprawie ustalenie warunków zabudowy dotyczyło inwestycji, obejmującej rozbudowę dwóch boksów rybackich, przy czym powierzchnia ich rozbudowy powinna wynosić minimum 139 m², a umowa dzierżawy terenu pod boksy rybackie z dnia [...], obowiązująca do końca [...]r. precyzowała, że wnioskodawcy T. i R. B. mają do dyspozycji powierzchnię 42 m². Zdaniem pełnomocnika, oceniając planowaną inwestycję pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogów, wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. należy dokonać analizy wpływu tej inwestycji na wszystkie pozostałe budynki, znajdujące się w obrębie planowanej inwestycji (zasada dobrego sąsiedztwa), czego nie uczynił Wójt Gminy, jak również organ SKO, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] o nr [...] obejmuje tylko dwa boksy na działce nr [...], a nie wszystkie boksy, które znajdują się na powierzchni działki [...] m². Porównując wynik analizy do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] dla inwestycji rozbudowy budynku boksów z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] rozbudowy dwóch boksów, należy zauważyć, że nigdy nie została dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy dwóch boksów rybackich, jak również nie sporządzono nigdy map zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie pełnomocnika ustalenie przez Wójta Gminy warunków zabudowy nastąpiło z pominięciem ustalenia gabarytów poszczególnych obiektów, boksów rybackich jako obiektów tymczasowych i obiektów pierwszej i drugiej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Ponadto prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organy administracji uchybiły obowiązkowi określenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu, spełniającej warunki, określone w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności naruszony został § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., w świetle którego obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przepisie tym jest więc mowa o "obowiązującej linii nowej zabudowy", a nie - jak to określił organ pierwszej instancji – "linii nieprzekraczalnej w obrysie istniejących ścian od strony ul. [...]". Oznacza to, że przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ogóle nie uwzględniono linii zabudowy sąsiednich działek, co stanowi rażące naruszenie prawa. Rozbudowa boksów rybackich przewidywała zwiększenie powierzchni zabudowy boksów i konieczność utworzenia nowych linii zabudowy tych obiektów. W przepisie § 4 rozporządzenia wskazuje się, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce, objętej wnioskiem, wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Przez działki sąsiednie rozumieć należy zaś także te, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, a zatem wszystkie działki, znajdujące się w wyznaczonym, na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obszarze analizowanym. Podkreślono też, że regulacja § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Przepis ten został tak skonstruowany, że każdy kolejny jego ustęp stanowi następny etap ustalania linii zabudowy, w sytuacji gdy stan opisany w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w danej sprawie. Dlatego pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest wyznaczenie jej według ust. 1, czyli jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust 2), jeżeli natomiast linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Ponadto rozporządzenie stanowi, iż dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia (ust. 4). Kwestia szerokości elewacji frontowej również nie została przez organ w należyty sposób wyjaśniona. Zgodnie z § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Tolerancja jest to dopuszczalny zakres zmienności wymiaru. Zgodnie z metrologią dzieli się ona na tolerancję symetryczną, asymetryczną, czy asymetryczną obustronnie. By ustalić tolerancję na poziomie 20% należy ustalić najpierw wymiar nominalny, od którego wymiar zawierający tolerancję ma być obliczany, a który nie został podany przez autora decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji z dnia [...] Wójt Gminy ustalając szerokości elewacji frontowej zawarł zapis, iż szerokość ma być do 24,3 m dla każdego boksu rybackiego, a równocześnie, że tolerancja tej szerokości wynosi 20% , co oznacza, że wymiar nominalny szerokości elewacji frontowej może wynosić 121, 5 m. W ocenie skarżącego takie określenie wymogów dotyczących nowej zabudowy należy uznać za błędne, gdyż określenie do 24,3 m jest nieprecyzyjne i dające możliwość rozbudowy szerokości elewacji frontowej o dowolną wielkość do szerokości 121,5 m. Zdaniem strony skarżącej, również z naruszeniem przepisów wyżej powołanego rozporządzenia została określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Organ pierwszej instancji ustalił dopuszczalną wysokość zabudowy do 6,2 m przy okapie dachu. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się przy tym od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Organ wydający decyzję ustalając dla nowej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, nie wskazał w ogóle, jaką wysokość posiadają istniejące zabudowy na działkach sąsiednich i jakie jako wyznacznik przyjął do obliczeń. Za niezgodny z przepisami cytowanego rozporządzenia uznano również brak zapisu w treści decyzji Wójta Gminy Rewal nr [...] określającego tymczasowość użytkowania obiektów, które powstaną w wyniku rozbudowy boksów rybackich. Wskazano, że same boksy rybackie to obiekty tymczasowe, bez dokumentacji legalizującej ten obiekt. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną, wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego (stałego, czy tymczasowego) lub wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na obszarze, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego w ocenie skarżącego Stowarzyszenia niedopuszczalny jest brak zapisu, określającego tymczasowość obiektów. Brak prawidłowego i rzetelnego ustalenia, na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, poszczególnych wskaźników planowanych obiektów budowlanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, stanowi naruszanie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 762/10 oddalił skargę Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny przychylił się do oceny SKO, że w sprawie nie występuje przypadek określony w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesądzający, że organ rozstrzygając wniosek T.B. oraz R.B. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy błędnie zastosował normę prawną, przy ustalonym stanie faktycznym i w konsekwencji podjął błędne rozstrzygnięcie, którego treść nie da się pogodzić z zasadą praworządności. Zdaniem sądu, bezpodstawne były zarzuty skargi o naruszeniu przez organ przepisów art. 7 i 77 K.p.a., bowiem w nadzwyczajnym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podstawowym dowodem jest kontrolowana decyzja oraz materiał dowodowy stanowiący podstawę jej wydania. Dokonując kontroli legalności wydanej decyzji organ nadzoru, w zasadzie, nie przeprowadza postępowania dowodowego. Sąd wyjaśnił, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, zatwierdzone uchwałą Rady Gminy w Rewalu nr IV/33/02 nie jest przepisem powszechnie obwiązującego prawa i nie może być brane pod uwagę w kontekście badania rażącego naruszenia prawa. Nadto, żaden przepis prawa nie nakazuje aby decyzja o warunkach zabudowy zgodna była ze studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla obiektu budowlanego wybudowanego nielegalnie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy terenu, dlatego organ orzekający w takiej sprawie winien skupić się na terenie, a nie na istniejącym na tym terenie zainwestowaniu. Oznacza to, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie bada czy istniejący na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy obiekt zrealizowany jest legalnie, czy też nie. Sąd zaznaczył, że także pozostałe podniesione w skardze zarzuty uzasadniające naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznać należy za chybione. Formułując te zarzuty skarżący nie wskazał bowiem, jakie przepisy prawa administracyjnego prawa materialnego zostały naruszone, dlatego sąd nie miał możliwości szczegółowo się do nich odnieść. Zdaniem sądu, zaskarżona decyzja nie narusza też przepisu art. 107 § 3 K.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia motywy podjętej decyzji. Natomiast wyjaśnienie okoliczności, których domaga się skarżący nie mieści się w zakresie uzasadnienia decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z dnia [...] sąd zwrócił uwagę, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oparte było na przepisie art. 146 § 1 pkt 2 K.p.a., a nie na podstawie przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wprawdzie Kolegium w ramach postępowania nadzorczego badało czy decyzja organu I instancji nie narusza rażąco przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jednak nie oznacza to, że rzeczony przepis stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Sąd zakwestionował stanowisko skarżącego, że nigdy nie została dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy dwóch boksów rybackich, jak również nie sporządzono nigdy mapy zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Podzielił stanowisko Kolegium, że znajdujący się w aktach organu I instancji dokument analizy urbanistycznej, mógł stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Fakt, że analiza oznaczona jest innym numerem niż decyzja o warunkach zabudowy, nie ma żadnego znaczenia w sprawie i nie przesądza, że analiza sporządzona została na potrzeby innej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy przede wszystkim terenu, a zarówno znajdująca się w aktach organu I instancji analiza, jak i decyzja dotyczą tego samego terenu, tj. działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Sporządzona analiza zawiera część graficzną w postaci kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (na odwrocie pieczątka Starostwa Powiatowego) w skali 1:500, dlatego za chybiony uznano zarzut rażącego naruszenia przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wprawdzie w części opisowej analizy inaczej określono zakres planowanej inwestycji niż w decyzji ustalającej warunki zabudowy, jednak uchybienie to nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, skoro tak sporządzona analiza dawała możliwości ustalenia parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy w zakresie linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W ocenie sądu, jedynym parametrem, ustalenie którego w decyzji Wójta Gminy może budzić wątpliwości, jest szerokość elewacji frontowej, bowiem w analizie określono średnią szerokość elewacji frontowej dla planowanej inwestycji, a w decyzji Wójta Gminy podwojono tą wielkość. Zdaniem sądu, błędne ustalenie jednego z paramentów nowej zabudowy nie może przesądzać o takiej wadliwości decyzji, która uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenie A., wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn.akt II OSK 514/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niewyjaśnienia przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego sprawy jest niezasadny, ponieważ przedmiotem sprawy jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej przez organ administracji w zwykłym postępowaniu. Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art.156 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy decyzja administracyjna nie została dotknięta jedną z wyliczonych ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też, w tym postępowaniu organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny, z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego NSA wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, była wydana w postępowaniu zwykłym decyzja o warunkach zabudowy. Stąd też, badanie dotyczące stanu prawnego powinno dotyczyć przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a w przypadku przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 z uwzględnieniem merytorycznych przepisów regulujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Spośród wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1, 6, 7, art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz § 3, § 4 ust. 1, § 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 6 i 7 ustawy jest bezzasadny. Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy, zarzut ten jest zasadny. Bezspornym jest, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji formalną podstawą wydania decyzji nie był art. 61 ust. 1, ale to ten przepis powinien być poddany analizie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie można bowiem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnąć o spełnieniu bądź niespełnieniu przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2, bez zbadania i odniesienia się do przesłanek określonych w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niemożliwym do zaakceptowania jest pogląd sądu I instancji wyrażony w uzasadnieniu wyroku, iż zawarte w skardze zarzuty uzasadniające naruszenie art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznać należy za chybione, bowiem skarżące Stowarzyszenie formułując te zarzuty nie wskazało jakie przepisy prawa administracyjnego materialnego zostały naruszone i dlatego sąd nie miał możliwości szczegółowo się do nich odnieść. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami ( wyrok NSA z 22.09.2011, II OSK 1390/10, wyrok NSA z 23.11.2010, II OSK 1739/09). W świetle powyższej zasady Sąd I instancji rozpoznając skargę, nie może uchylić się od jej pełnego merytorycznego rozpoznania bez względu na sformułowane w skardze zarzuty, wnioski, podstawę prawną. W takim kontekście zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art 61 ust.1, art. art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zasadny, albowiem sąd I instancji nie odniósł się w pełni do regulacji zawartej we wskazanych przepisach materialnoprawnych, a w konsekwencji nie mógł ocenić, czy decyzja o warunkach zabudowy wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym czy została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ocena, czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, wymaga odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego oraz zastosowania wypracowanych w orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych zgodnie z którymi: Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. (wyrok NSA z 9 II 2012r., II OSK 1280/11 ). O rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z 7 X 2011r., II OSK 1521/10 ). Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z akt administracyjnych wynika, iż w trakcie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, okoliczność że inwestycja położona jest na terenie pasa technicznego, była brana pod uwagę, albowiem w aktach jest postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia [...] uzgadniające decyzję o warunkach zabudowy (akta administracyjne k-7). Natomiast okoliczność ta nie była zupełnie rozważana w kontekście treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe między innymi wtedy gdy decyzja jest zgodna z przepisami szczególnymi. Decyzja o warunkach zabudowy, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., powinna pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne. Taką regulacją odrębną jest ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz.1502 ), która w art. 36 ust. 1 zawiera następującą definicję pasa nadbrzeżnego. Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do brzegu morskiego. W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą (ust. 2): 1) pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska; 2) pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni wpływ na stan pasa technicznego. Natomiast, zgodnie z art. 37 ustawy 1 tej ustawy, pas techniczny może być wykorzystywany do innych celów niż wymieniony w art. 36 ust. 2 pkt 1 za zgodą właściwego organu administracji morskiej, który jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania. Ustawa zabrania tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego (art. 37 ust. 2). Natomiast pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego (art. 37 ust. 3). Zatem w oparciu o wskazany przepis art. 37 ust. 3 powołanej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy dotycząca pasa technicznego wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Na tej podstawie prawnej zostało wydane postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia [...] znak [...] uzgadniające decyzję o warunkach zabudowy. Jednak uzgodnienie to dokonane zostało pod pewnymi warunkami, które powinny być umieszczone w decyzji o warunkach zabudowy. Znajdujące się w decyzji o warunkach zabudowy szczególne warunki nie zostały skonfrontowane z warunkami zawartymi w uzgadniającym postanowieniu. Powyższa okoliczność, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc stanowiąca ustawową przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie była przedmiotem oceny przez Sąd I instancji w kontekście art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje ponownie sprawę, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn.akt II OSK 514/11. Zgodnie z art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r. poz.270 ) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wymienionym powyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 10,11 § 1, art. 77 K.p.a. poprzez zaakceptowanie wadliwego postępowania w sprawie organów administracji, które nie podjęły czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nie przeprowadziły niezbędnych dowodów w sprawie stwierdził, że zarzuty te są niezasadne. NSA zwrócił uwagę, że przedmiotem sprawy jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej przez organ administracji w zwykłym postępowaniu. Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art.156 § 1 K.p.a. Inaczej ujmując, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja administracyjna nie została dotknięta jedną z wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. ciężkich, kwalifikowanych wad. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też, w tym postępowaniu, organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny, z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Mając na uwadze wskazane wyżej cechy postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, NSA stwierdził, że podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nie przeprowadzenia prawidłowego, wyczerpującego postępowania dowodowego, a w konsekwencji sformułowanie zarzutu, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy są niezasadne. Również w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], został podniesiony zarzut naruszenia art.7 i 77 K.p.a., poprzez nie przeprowadzenie z urzędu postępowania dowodowego, w tym dowodu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, z wizji lokalnej i dokumentacji technicznej boksów rybackich, z umów dzierżawy, a wreszcie z akt Urzędu Morskiego. Sąd, będąc związany zaprezentowaną powyżej, dokonaną przez NSA, wykładnią przepisów postępowania administracyjnego, w całej rozciągłości podziela także stanowisko, że w niniejszej sprawie ww. przepisy nie zostały naruszone, a tym samym organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny prawy. Także w sposób nie naruszający art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, organ uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego NSA w pierwszej kolejności stwierdził, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, była wydana w postępowaniu zwykłym decyzja o warunkach zabudowy. Stąd też, badanie dotyczące stanu prawnego powinno dotyczyć przesłanek określonych w art.156 § 1 K.p.a., a w przypadku przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2, pkt 7 z uwzględnieniem merytorycznych przepisów regulujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Stosownie do § 2 tego artykułu, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową tworzącą możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji jest w procedurze administracyjnej oparta na trzech przesłankach: pozytywnej, którą stanowi wystąpienie jednej z wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. podstaw i na przesłankach negatywnych, z których jedną stanowi termin, a drugą spowodowanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych (§ 2 art. 156 K.p.a.). W postępowaniu będącym przedmiotem rozpoznania sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch boksów rybackich z przeznaczeniem na funkcję produkcyjną oraz usługową i gastronomiczną w [...], przy ul. [...], na części działki nr [...] i uznało, że brak jest podstaw do oceny, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie w istocie jest poza sporem, że nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności, decyzji z dnia [...], zawarte w art. 156 § 1 K.p.a., wymienione w pkt 1, 3, 4, 5, 6. Nie zachodzą również przesłanki negatywne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności, a także z całą pewnością należy stwierdzić, że istniała podstawa prawna do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Brak jest także przepisów, które powodowałyby nieważność decyzji z mocy prawa ( art.156 § 1 pkt 7 K.p.a.). Mając na względzie powyższe rozważyć należało, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało w zaskarżonej decyzji, że nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], tj. czy decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej , przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 oraz charakterystykę inwestycji ( art.52 w związku z art.64 ust.1 u.p.z.p.). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak i wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod rządami u.p.z.p. może złożyć każdy, niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości. Wniosek T.B. i R.B. z dnia [...] wymogi te spełniał. Co prawda do wniosku załączono jedynie kserokopię mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego ( w skali 1:500), ale, w ocenie sądu, taki załącznik był wystarczający. Należy dodać, że w obowiązującym stanie prawnym możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla obiektu budowlanego wybudowanego nielegalnie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy terenu i dlatego organ orzekający w takiej sprawie nie bada legalności obiektów na tym terenie. Przepis art. 61 ust. 1 ww. ustawy mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej, zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanym dalej "rozporządzeniem", określone zostały parametry takiej zabudowy. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Z kolei § 9 rozporządzenia stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy ustala warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, a także, że zawiera ona część tekstową i graficzną, podobnie jak wyniki analizy, będące załącznikami do decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] zawiera trzy załączniki, tj. mapę, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy (kopia mapy), wyniki analizy ( w tym ustalenie obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) oraz charakterystykę przedsięwzięcia. Analiza przepisów u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia, pozwala na stwierdzenie, że organ do decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową, winien załączyć mapę, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy (na kopii mapy zasadniczej w skali 1: 500 lub 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ) – art.54 pkt 3 w zw. z art.64 u.p.z.p., część tekstową analizy oraz granice obszaru analizowanego (na kopii mapy zasadniczej w skali 1: 500 lub 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego). Badana decyzja zawiera wymagane załączniki i choć znajdujące się w aktach sprawy wyniki analizy ( część tekstowa - zał. Nr 2) noszą numer [...], zaś na mapie, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy brak jest adnotacji o skali, rodzaju mapy oraz przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, niewątpliwie treść analizy oraz proste porównanie map będących załącznikami do decyzji ( obie mapy są identyczne ), w ocenie sądu, pozwalają na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia nie są na tyle istotne, by mogły zostać uznane za rażące naruszenie ww. przepisów. Objęty analizą obszar, zaznaczony na mapie stanowiącej część graficzną analizy, został wyznaczony zgodnie z § 3 ust.2 rozporządzenia, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Trzeci załącznik, zatytułowany "charakterystyka przedsięwzięcia", jest załącznikiem niewymagalnym przez przepisy ustawowe. Określono w nim zakres planowanej inwestycji inaczej niż w decyzji ustalającej warunki zabudowy (rozbudowa całej bazy rybackiej, a nie dwóch boksów), jednak uchybienie to nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Przechodząc do oceny badanej decyzji pod kątem rażącego naruszenia art.61 u.p.z.p. w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2007 r. II OSK 239/06 (LEX nr 320109) wskazał, iż wprawdzie regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy ma na celu zagwarantowanie określonego w art. 2 pkt 1 ładu przestrzennego, nie oznacza jednak, by przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład była realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy, wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych. Analizując zagadnienie pojęcia działki sąsiedniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r. II OSK 646/06 (LEX nr 322329) orzekł, iż ratio legis art. 61 u.p.z.p. "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma on na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. W podobnym duchu wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. II OSK 58/07 (LEX nr 465665) wskazując, iż przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Zdaniem sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przesłanki warunkujące wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy określone zostały wyłącznie przez przepis art. 61 ust 1 ustawy. Innymi słowy, brak podstaw by odmówić wydania warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które spełnia kryteria z art. 61 ust 1 u.p.z.p. Tak więc, w razie stwierdzenia że istnieje działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie parametrów i funkcji nowej zabudowy, działka objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające, a inwestycja objęta postępowaniem nie narusza odrębnych przepisów, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy wskazując na przykład na to, że inwestycja naruszy ład architektonicznym, będzie stanowiła nowy element w zastanym układzie przestrzennym, czy też nie ma możliwości ustalenia linii zabudowy. Dodać należy, że w ocenie składu sądu orzekającego w niniejszej sprawie, pojęcie działki sąsiedniej dotyczy nie tylko działek położonych w obszarze analizowanym po tej samej stronie ulicy, lecz także po jej stronie przeciwnej. W niniejszej sprawie szczegółowej analizie zostało poddanych 8 działek, położonych w obszarze analizowanym. Ustalenia dokonane w analizie, poparte materiałem fotograficznym wskazały, że istnieją działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, a ich zabudowa w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy. Odnośnie do funkcji produkcyjnej obiektu przystani rybackiej należy stwierdzić, że funkcja taka wynika wprost z charakteru takiej przystani, co powoduje, że organy nie mogły pominąć istnienia tej funkcji w analizowanym obszarze. Przepisy rozporządzenia określają sposób wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy ( niewłaściwie nazwanej w decyzji nieprzekraczalną ), wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu, co do zasady jako średnią dla obszaru poddanego analizie, dopuszczają jednakże odstępstwa, o ile wynikają one z analizy. W decyzji z dnia [...] wszystkie wskaźniki oparte zostały na analizie, z pewnym wyjątkiem szerokości elewacji frontowej. W tym przypadku średnia elewacji frontowej wynosiła 24,3 m, choć niektóre z zabudowań w obszarze analizowanym posiadały szerokość znacznie wyższą – 43,5 m, 32,5 m. Organ wskazał, że ustalona analizą średnia szerokość elewacji dotyczy każdego boksu rybackiego, a więc wnioskowana rozbudowa dwóch boksów może mieć szerokość elewacji łącznie 48,6 m. W takim przypadku, § 6 rozporządzenia dopuszcza 20 % tolerancję szerokości ( od średniej) wyznaczanej elewacji frontowej, a także ustalenie innej szerokości, jednakże wynikającej z analizy. Wyznaczenie tak szerokiej elewacji frontowej wnioskowanego zamierzenia nieznacznie wykroczyło poza możliwości przyznane organowi ustalającemu warunki zabudowy (zabudowa, w ocenie sądu, mogła posiadać szerokość elewacji 43,5 m), mając jednakże na uwadze szczególne położenie obiektu dla którego wydawane były warunki zabudowy ( jedyny obiekt po tej stronie drogi publicznej w obszarze analizowanym), sąd uznał, że naruszenie § 6 rozporządzenia nie nosi cech rażącego naruszenia. Bezsprzeczne w sprawie jest, że teren objęty decyzją o warunkach zabudowy ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W oparciu o przepis art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz.1502 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy dotycząca pasa technicznego wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Na tej podstawie prawnej zostało wydane postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia [...] znak [...] uzgadniające decyzję o warunkach zabudowy. Uzgodnienie to dokonane zostało pod pewnymi warunkami, które zostały zamieszczone w decyzji o warunkach zabudowy, co prawda pkt 3 i 4 postanowienia uzgadniającego został w decyzji o warunkach zabudowy sformułowany inaczej, ale odzwierciedla on w pełni treść zawartą w uzgodnieniu. W tym stanie rzeczy, należało stwierdzić, że decyzja z dnia [...] jest także zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, po szczegółowym przeanalizowaniu zgromadzonych w aktach dokumentów, kierując się wykładnią prawa zawartą w wyroku NSA stwierdził, że brak podstaw do uznania zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.