II SA/Sz 891/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 891/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 891/21 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić zażalenie Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 891/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2021, nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony wyznaczonemu na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 stycznia 2022 r. (ZPO: k.74 akt sądowych). W dniu 28 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od doręczonego mu wyroku. W dniu 28 lutego 2022 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym pismo zatatuowane "odwołanie do Sądu Najwyższego w Warszawie" domagając się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższa, sporządzona osobiście przez skarżącą skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 grudnia 2021 r., została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 891/21. Po doręczeniu powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia, w dniu 31 marca 2022 r., Skarżąca wniosła w urzędzie pocztowym pismo pt. "Skarga – zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie", które należy uznać za zażalenie na postanowienie z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 891/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Natomiast przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. zawiera nakaz sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym w takim przypadku odpowiednio stosuje się art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., w których został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Obowiązek ustanowiony we wskazanym przepisie ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2011 r., II OZ 970/11; z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 543/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany powyżej przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo przez osobę wskazaną w art. 175 § 2-3 P.p.s.a. Niesporządzenie zażalenia we wskazany sposób jest nieusuwalnym brakiem, niepodlegającym konwalidowaniu i uzasadniającym odrzucenie zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04, z 11 marca 2021 r., sygn. akt II GZ 41/21; z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OZ 208/21). W badanej sprawie Skarżąca została pouczona o treści art. 194 § 4 P.p.s.a. w pkt 5 Pouczenia doręczonego wraz z postanowieniem (k. 98), przy czym wnosząc zażalenie nie wykazała, iż jest podmiotem uprawnionym do jego samodzielnego sporządzenia. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż jest pozbawiona zdolności postulacyjnej do dokonania powyższej czynności procesowej. W konsekwencji, zażalenie sporządzone osobiście przez Skarżącą, a nie adwokata lub radcę prawnego, należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 P.p.s.a.