II SAB/Sz 142/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi B. H. na przewlekłość postępowania Starosty Sławieńskiego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. stwierdza, że Starosta Sławieński dopuścił się przewlekłości postępowania administracyjnego; II. zobowiązuje Starostę Sławieńskiego do załatwienia sprawy zarejestrowanej pod numerem 217/2024 w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Starosty Sławieńskiego na rzecz skarżącego B. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania sądowego. Pismem z 19 września 2025 r. B. H. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na przewlekłość postępowania Starosty S. (dalej: "organ") w sprawie [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego z zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na rzecz J. D. (dalej: "inwestor"). Skarżący wniósł o stwierdzenie, że postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy (przewlekłość postępowania) i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, organ naruszył art. 12, art. 35 i art. 36 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: "k.p.a."), tj. zasadę szybkości postępowania i załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Skarżąc podał, że inwestor złożył wniosek 26 lipca 2024 r., zaś organ niezasadnie przedłuża postępowanie, wyznaczając inwestorowi kolejne terminy do uzupełnienia wniosku w postaci usunięcia tych samych nieprawidłowości, co w postanowieniu z dnia 24 września 2024 r., których inwestor i tak nie dotrzymuje. Według skarżącego, organ stoi na błędnym stanowisku, że to inwestor jest dysponentem tego postępowania, a organ ma obowiązek każdorazowo przedłużać termin do usunięcia tych samych nieprawidłowości. Skarżący uważa, że obowiązkiem inwestora jest złożyć prawidłowy i kompletny wniosek, a obowiązkiem organu jest wyznaczenie jednego dodatkowego terminu na ewentualne uzupełnienia jego braków. Zdaniem skarżącego, jest on również stroną tego postępowania i organ winien mieć na uwadze także jego interes, a nie wyłącznie interes inwestora. W ocenie skarżącego, dalsze przedłużenie terminu do wykonania nałożonych na inwestora obowiązków nie znajduje żadnego uzasadnienia, a obecna sytuacja, polegająca na kolejnych przedłużeniach budzi wątpliwości co do bezstronności organu i wskazuje na faworyzowanie inwestora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 26 lipca 2024 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym budowy budynku mieszkalno-usługowego z zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu. W dniu 8 sierpnia 2024 r. oraz 27 sierpnia 2024 r. wezwano inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku. Po uzupełnieniu powyższego wezwania w dniach 13 sierpnia 2024 r. i 28 sierpnia 2024 r. organ dokonał sprawdzenia złożonej dokumentacji. Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej "u.p.b."), postanowieniem z 24 września 2024 r. oraz z 8 października 2024 r. organ nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia prawidłowej dokumentacji, określając termin do dnia 25 listopada 2024 r. W dniach 30 października 2024 r., 27 stycznia 2025 r., 27 marca 2025 r., 28 maja 2025 r. i 31 lipca 2025 r. pełnomocnik w imieniu inwestora występował z prośbą o przedłużenie terminu wykonania nałożonego ww. postanowieniem obowiązku. Organ zgodnie z art. 77 k.p.a., przychylał się do złożonego wniosku i w dniach 31 października 2024 r., 28 stycznia 2025 r., 28 marca 2025 r., 29 maja i 1 sierpnia 2025 r. postanowieniami wyrażał zgodę na przedłużenie terminu w przedmiotowej sprawie. Do chwili obecnej termin na uzupełnienie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości nie upłynął, został bowiem wyznaczony na dzień 31 października 2025 r. Organ podniósł, że zgodnie art. 35 ust. 8 u.p.b., do terminu o którym mowa w art. 35 ust. 6 u.p.b., nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Organ wskazał, że w oparciu o niepełny materiał dowodowy nie ma możliwości wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W takim przypadku zasadne jest wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku nakładając obowiązek jego uzupełnienia w formie postanowienia z określeniem terminu jego wykonania. W momencie wydania postanowienia z nałożonym terminem jego uzupełnienia bieg terminów jest wstrzymany. W przypadku uzupełnienia i skompletowania złożonego wniosku, wcześniej rozpoczęty termin jest kontynuowany. Późne dokonanie weryfikacji złożonego wniosku przez organ, powoduje iż organ ma mniej czasu na wydanie rozstrzygnięcia, kiedy dokumentacja zostanie uzupełniona. nie rozpatrzony. Organ nadmienił, iż nie polega na prawdzie zarzut skarżącego, jest stronniczy. Ponadto według organu, skarżący nie został pozbawiony obrony swoich praw, bowiem decyzja administracyjna do tej pory nie została wydana, zaś po wydaniu decyzji będzie mógł złożyć od niej odwołanie. Organ wskazał, że Wojewoda Zachodniopomorski dwukrotnie rozpatrywał ponaglenie strony i wydał postanowienia, w których nie stwierdził bezczynności, ani przewlekłości organu w załatwieniu sprawy. W piśmie z dnia 17 listopada 2025 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Przedłożył postanowienie organu z dnia 29 października 2025 r. , w którym organ ponownie przedłużył postępowanie do 31 grudnia 2025 r. W piśmie z dnia 5 stycznia 2026 r. skarżący poinformował, że postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. organ przedłużył ponownie postępowanie do 28 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie zaś z § 1a powołanego artykułu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem sprawy objętej skargą jest przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego i uzbrojenia terenu na rzecz inwestora. Skargę na przewlekłość organu wniósł uczestnik postępowania administracyjnego - właściciel działki sąsiadującej, ponosząc, że ww. postępowanie toczy się dłużej niż jest to konieczne. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 k.p.a.). W świetle art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., przewlekłość oznacza taki stan postępowania administracyjnego, w którym organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Należy bowiem ocenić, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2025, do art. 37). Jak wskazuje się w judykaturze (por. w wyrok NSA z 10 września 2025 r., sygn. akt II OSK 673/25), o przewlekłym prowadzeniu postępowania można natomiast mówić, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, podejmując czynności zbędne albo nie podejmując żadnych czynności w sprawie, także wtedy gdy nie przekroczył jeszcze terminu do wydania decyzji oraz sytuacje nieuzasadnionego przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Taką wykładnię art. 37 § 1 k.p.a. w zakresie zamieszczonych w tym przepisie definicji bezczynności i przewlekłości potwierdza uzasadnienie projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1183 Sejmu VIII kadencji). W ocenie Sądu, z wyżej rozumianym stanem przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego mamy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor złożył w dniu 26 lipca 2024 r. Sprawa dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę (w którym organ architektoniczno - budowlany weryfikuje wniosek inwestora, zgodność projektu z planem zagospodarowania przestrzennego, wymogami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi) zalicza się do spraw wymagających postępowania wyjaśniającego, i to, nierzadko, spraw szczególnie skomplikowanych w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. - zasadniczo powinna zostać załatwiona, w pierwszej instancji, najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie organ po sprawdzeniu wstępnym wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę i ustaleniu m.in, że wniosek ten nie został podpisany wezwał inwestora pismem z 8 sierpnia 2024 r do usunięcia braku formalnego podania, poprzez jego podpisanie. Nadto organ wezwał inwestora do złożenia oświadczenia przez projektanta w zakresie zapewnienia podłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej. Podpisany wniosek inwestora wpłynął do organu 13 sierpnia 2024 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie organ wystosował do stron postępowania pismem z 24 września 2024 r. Postanowieniem z tej samej daty organ wezwał inwestora do usunięcia szeregu braków natury merytorycznej, wymienionych w 16 punktach, odnoszących się do niepełnej dokumentacji projektowej, zarówno od strony opisowej inwestycji, jak i w części graficznej. Istotna okazała się m.in. kwestia usunięcia braku w dokumentacji wymagająca doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022 r. poz. 1225) w zakresie możliwości zbliżenia projektowanego budynku do działek nr [...], [...], i [...] oraz [...] i [...]. Wokół wskazanego zagadnienia koncentrowały się dalsze czynności organu w kontrolowanej sprawie. Postanowieniem z 8 października 2024 r. organ dodatkowo zmienił poprzednie postanowienia w przedmiocie uzupełnienia wniosku inwestora, poprzez zobowiązanie inwestora do przedłożenia ekspertyzy sporządzanej przez osobę uprawnioną w odniesieniu do usytuowania nowego obiektu przy istniejącym. Kolejno wnioskiem z 30 października 2024 r. oraz 23 stycznia 2025 r. inwestor wnosił o przedłużenie terminów wyznaczonych przez organ do usunięcia braków dokumentacji wniosku o pozwolenie na budowę z uwagi na oczekiwanie na zgodę na odstępstwo od warunków technicznych dotyczących usytuowania projektowanego budynku względem wyżej już powołanych nieruchomości sąsiadujących. Organ postanowieniami z 31 października 2024 r. oraz 28 stycznia 2025 r. przychylił się do prośby inwestora i wyznaczył nowe terminy na uzupełnienie dokumentów, odpowiednio do 31 stycznia 2025 r. oraz do 31 marca 2025 r. We wskazanym okresie, Sąd uznał, że organ miał uzasadniony powód do przychylenia się do prośby inwestora. W dniu 5 lutego 2025 r. organ wydał postanowienie odmawiające zgody inwestorowi na odstępstwo, polegające na usytuowaniu planowanego budynku ze ścianami z oknami lub drzwiami bezpośrednio przy granicy działki oraz w odległościach mniejszych niż 4 m. Minister Infrastruktury odmówił bowiem udzielenia upoważnienia organowi do wyrażenia przedmiotowej zgody. Sąd przyjmuje, że w ramach działania organu według zasady budowania zaufania uczestników postępowania do organu władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) dopuszczalne było wezwanie inwestora przez organ postanowieniem z 28 marca 2025 r. do usunięcia braków dokumentacji do wniosku o pozwolenie na budowę, dając inwestorowi możliwość zweryfikowania planowanego zamierzenia z uwagi na nieuwzględnienie ww. odstępstwa odległościowego dla planowanej zabudowy. Możliwe było więc określenie nowego terminu usunięcia braków dokumentacji do wniosku o pozwolenie na budowę do 31 maja 2025 r. Nie jest natomiast zrozumiałe z jakich przyczyn organ uznał za konieczne ponowne skierowanie do stron postępowania zawiadomienia z dnia 28 marca 2025 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, skoro postępowanie to już zostało wszczęte pismem z dnia 24 września 2024 r. Z akt sprawy wynika, że wymaganych braków dokumentacji inwestor dotąd nie uzupełnił, nie przedstawił również organowi usprawiedliwionych obiektywnie powodów niemożliwości dostarczenia brakujących części dokumentacji do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, nie znajduje tym samym uzasadnienia wydawanie przez organ kolejno postanowień z 29 maja 2025 r., z 29 października 2025 r., z 19 grudnia 2025 r. i stwarzanie inwestorowi niedającego się racjonalnie zrozumieć prawa przedłużania postępowania administracyjnego. Należy przyjąć, że co najmniej od 1 czerwca 2025 r. organ podejmował czynności pozorne, pozbawione już dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia, skoro inwestor, wiedząc, już w lutym 2025 r., że nie uzyskał zgody na odstępstwo w zakresie usytuowania budynku, nie podjął bezzwłocznie działań w celu dostosowania swego żądania do wymogów stawianych przez przepisy materialnego prawa budowlanego oraz przez przepisy techniczno-budowlane. Należy zauważyć, że organ nie podejmował w tym okresie efektywnych działań zmierzających do zakończenia postępowania, poprzestając na udzielaniu zgody inwestorowi na przedłużenie i tak już dawno przekroczonego terminu na uzupełnienie wniosku u udzielenie pozwolenia na budowę. Co istotne, na dzień złożenia skargi sprawa nie została ostatecznie zakończona, zaś organ nie wskazał, żeby wpłynęła do niego choćby część dokumentacji, określonej w postanowieniu organu z 24 września 2024 r. Nie sposób zatem zrozumieć racjonalnych powodów zwlekania przez organ z załatwieniem sprawy. Brak jest właściwego rozplanowania działań przez organ, jak również ma miejsce długotrwała bierność organu w doprowadzeniu do zakończenia sprawy administracyjnej. Sprawność działania organu ma znaczenie nie tylko dla interesu inwestora w sprawnym uzyskaniu zgody na realizację zamierzenia budowlanego. Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ winien mieć też na uwadze interes innych uczestników postępowania administracyjnego. Finał postępowania o udzielnie pozwolenia na budowę, może mieć znaczenie dla wszystkich stron postępowania, które nie powinny pozostawać w niekończącym się oczekiwaniu co do ustalenia możliwego wpływu nowej zabudowy na sposób wykorzystana nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Należy też mieć na względzie, że zaistniała bierność organu niekorzystnie może wpływać na plany inwestorskie właścicieli nieruchomości sąsiadujących. Należy podkreślić, że wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy nie zwalniało organu z obowiązku sprawnego i efektywnego prowadzenia postępowania. Niezasadne jest, aby jakikolwiek organ administracji publicznej prowadził postępowanie w taki sposób, aby dalszy jego bieg był całkowicie uzależniony od poczynań strony postępowania – inwestora (por. wyrok WSA w Poznaniu z 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 219/25). Powyższe okoliczności wskazują, że w kontrolowanej sprawie doszło do zarzucanej skargą przewlekłości. Podkreślić należy, że art. 35 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, wskazane wyżej działania organu świadczą o lekceważeniu tego przepisu. Organ nie dotrzymał również dwumiesięcznego terminu na rozpoznanie sprawy szczególnie skomplikowanej, w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. Sąd zauważa, że prawodawca przewidział środki dyscyplinujące organy administracji do załatwiania spraw w przewidzianych prawem terminach. Jednym z takich środków są kary administracyjne za niewydanie pozwolenia na budowę w przewidzianym w art. 35 ust. 6 pkt 1 u.p.b. terminie. Czas na wydanie decyzji określony został w tym przepisie na 65 dni. Ustawodawca wskazał okoliczności skutkujące niemożnością wydania decyzji w ww. terminie, za które organ administracji nie ponosi odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2235/22). W judykaturze przyjęty jest pogląd, że art. 35 ust. 8 u.p.b. nie daje podstawy do odliczenia od terminu załatwienia sprawy, o którym stanowi art. 35 ust. 6 u.p.b., czynności procesowych podejmowanych przez organ administracji publicznej o charakterze typowym, niewymagających podjęcia dodatkowych nadzwyczajnych działań zmierzających do nadania sprawie dalszego biegu. Za takie czynności należy uznać m.in. powiadomienie stron o wszczęciu postępowania oraz zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Są to czynności konieczne w każdym postępowaniu i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni (por. wyroki NSA: z 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 960/18; z 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1314/16; z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 423/16). W ocenie Sądu, sposób procedowania organu, po uzyskaniu stanowiska organu w sprawie odstępstwa od zachowania wymogów odległościowych przy usytuowaniu planowanego budynku i wyznaczeniu inwestorowi terminu do 31 maja 2025 r. na usunięcie braków wniosku, cechuje opieszałość i niesprawność w działaniu. Organ winien zweryfikować zawartość dokumentacji dotychczas zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy oraz rozważyć sens rygorów, które organ sam zakreślił inwestorowi w postanowieniach zmieniających termin na usunięcie brakującej dokumentacji projektowej. Opisane wyżej działania organu nie miały charakteru skoncentrowanego i ostatecznie doprowadziły do znacznego wydłużenia postępowania, nieadekwatnie do stopnia skomplikowania przedmiotowej sprawy. Rozstrzygając zaś sprawę na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że organ dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy. Jak wynika natomiast z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając przewlekłość organu sąd jednocześnie stwierdza, czy stan ten miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ dopuścił się przewlekłości, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Spowodowana była błędnym założeniem organu o konieczności uwzględniania wniosków strony – inwestora, jeśli zostały one złożone. Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, przyjmując za odpowiedni termin 30 dni, biegnący od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, na którą składa się: wpis sądowy (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł). Przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.