II SAB/Sz 46/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązuje K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. do załatwienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej wniosku A. J. z dnia 15 stycznia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdza, że bezczynność K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddala skargę w pozostałym zakresie, zasądza od K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na rzecz skarżącego A. J. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku W dniu 15 stycznia 2018 r. do [...] [...] Sp. z o .o . z siedzibą w K. P. (dalej: "[...]") wpłynął wniosek A. J. (dalej: "Strona", "Skarżący") o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku Strona zwróciła się o udzielenie następujących informacji: 1) udostępnienie rejestru umów z 2017 r. wraz z podziałem na podmioty, z którymi zawarto umowy, datami zawarcia umów oraz wartością umowy; 2) udostępnienie umowy podpisanej w dniu 3 sierpnia 2015 r. z A. U.; umowy o świadczenie usług promocyjnych oraz umów podpisanych w latach 2015-2017 z wyżej wskazanym podmiotem. W dniu 7 lutego 2018 r. Skarżący przesłał drogą elektroniczną informację o upłynięciu terminu na udzielenie m odpowiedzi z prośbą o jej przesłanie. W związku z brakiem odpowiedzi [...], Skarżący w dniu 7 marca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność [...], domagając się: 1) zobowiązania Prezesa [...] sp. z o.o. w K. P. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) orzeczenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania. W skardze po przedstawieniu przebiegu postępowania, Skarżący dla uzasadnienia wniesienia swojej skargi, przytoczył poglądy dotyczące zasadności wnoszenia skargi w przypadku bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej oraz skarg na przewlekłość postępowania w tych sprawach reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] wniósł o umorzenie postępowania i odstąpienie od obciążenia go kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek Skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie mógł zostać uwzględniony. Zauważył, że [...] [...] jest spółką prawa handlowego, a informacje wymagane przepisami prawa od spółki prawa handlowego jako informacje publiczne, są udostępnione na stronie internetowej [...] Nadto z uwagi na treść art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej brak było podstaw prawnych do udostępnienia wnioskowanych danych. Umowy bowiem dotyczące funkcjonowania spółki zawarte przez spółkę prawa handlowego z innymi podmiotami są czynnością prawną o charakterze dwustronnym, a jej postanowienia dotyczą obu stron umowy, czyli także praw osób innych niż podmiot zobowiązany do udzielenia informacji. Żądanie udostępnienia takich danych jak wnioskowane, wykraczałoby poza zakres obowiązku udzielania "informacji o swojej działalności" i naruszałoby prawa osób trzecich. Ponadto wskazał, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi, ponieważ nie dotyczą żadnej konkretnej sprawy, co uzasadniałoby nadanie im takiego waloru, gdyż nie są związane z wykonywaniem przez Spółkę bezpośrednio czy pośrednio władzy publicznej lub jakichkolwiek funkcji publicznych. Mając zatem na uwadze, że zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji w zakresie informacji nieudostępnionych elektronicznie, żądane informacje nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. W nawiązaniu do otrzymanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazał, że w zakresie udostępnienia informacji odnośnie umów o świadczenie usług promocyjnych informacje na temat wartości zleceń reklamy i promocji lokalnym firmom prowadzącym portale internetowe stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w związku z czym Spółka nie udostępniła informacji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a.. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań lub też podejmuje, jednakże są one niewystarczające bądź nie zachowują zgodnej z przepisami formy załatwienia. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.". Dostęp do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego - jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa, wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności, praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania wskazanych organów. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarga na bezczynność może zostać uwzględniona jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy i brak przesłanek negatywnych dla udostępnienia informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby jej udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy, że załatwienie sprawy z wniosku o udzielenie informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej może nastąpić w następujących formach, a mianowicie: 1) poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), 2) poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), 3) przez poinformowanie wnioskodawcy, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, 4) poprzez poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. W analizowanej sprawie Skarżący złożył stosowny wniosek jego adresatem czyniąc [...], przedmiotem zaś wniesionej skargi jest bezczynność tego podmiotu w rozpoznaniu tego wniosku, która trwa do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd. W pierwszej kolejności niezbędne było ustalenie, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Przy czym czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W badanej sprawie, zdaniem Sądu, spełniony został zakres podmiotowy stosowania wskazanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika wprost, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W zakresie podmiotowym wynikającym z cytowanego przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. mieści się więc [...], jako osoba prawna samorządu terytorialnego, zobowiązana do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej i do udostępnienia takiej informacji albo do odmowy jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). Przechodząc do kwestii zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zakres pojęcia informacji publicznej interpretuje się szeroko, uwzględniając konstytucyjny charakter tego prawa. Informację publiczną stanowi bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub w zakresie swoich kompetencji gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Baza Orzeczeń LEX nr 423325). Zgodnie z art. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Niewątpliwie termin "informacja publiczna" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż pojęcie "dokumenty urzędowe" i nie należy zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Przy czym informacja nabiera charakteru publicznego, poprzez jej odniesienie do publicznego charakteru organów, zadań, mienia lub majątku. W piśmie procesowym skierowanym do Sądu [...] podnosi, że po pierwsze informacje publiczne są dostępne na stronie internetowej, po drugie, że udzielenie żądanej informacji o działalności [...] naruszałoby prawa osób trzecich, po trzecie, że żądane informacje nie są informacją publiczną i po czwarte w końcu, że stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Wskazać zatem należy, że ograniczenie prawa dostępu, o którym stanowi art. 5 u.d.i.p., może przybrać formę inną niż wyłącznie odmowa udostępnienia. Żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione wydaje się środkiem najbardziej adekwatnym i właściwym. W związku z tym podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy dokumenty zawierają takie właśnie dane, mogą one zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się takie elementy. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 369/16). Działanie anonimizacyjne zobowiązanego nie jest co do zasady identyfikowane ani z przetworzeniem informacji publicznej, ani z udostępnieniem innej niż żądana informacja publiczna. Dla podmiotu zobowiązanego wykreślenie danych osobowych nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ograniczenie zaś dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.) ma charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, może nastąpić wyłącznie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy), a przyczyny odmowy udostępnienia informacji muszą być zawarte w jej uzasadnieniu. Przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być wyjaśnione oraz omówione wyczerpująco i precyzyjnie. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13). W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej" (por. też wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13 czy z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13). W niniejszej sprawie decyzji takiej nie wydano, dlatego przedwczesne jest badanie, czy w realiach niniejszej sprawy istniała możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast odnośnie opublikowania na stronie internetowej informacji mających walor publicznych wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) lub centralnym repozytorium (o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), jest udostępniana na wniosek. Ponadto informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (art. 10 ust. 2 u.d.i.p.). Tym samym, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji publicznej. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji wyłącznie wówczas, gdy została ona udostępniona w BIP. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Zawiadomienie to następuje w formie pisemnej. Publikacja informacji na innej stronie internetowej - nie mającej statusu strony BIP - nie powoduje jej skutecznego udostępnienia. Także zamieszczenie na stronie internetowej podmiotu informacji nie objętych wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, a jedynie związanych z treścią wniosku, nie może być uznane za udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, wskazać należy, że odpowiedź na skargę stanowi pismo skierowane do Sądu, nie zaś do Wnioskodawcy, stąd też nie może zastępować odpowiedzi na wniosek Strony występującej o udzielenie informacji publicznej. Reasumując stwierdzić należy, że [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje których żądał Skarżący są w jej posiadaniu i dotyczą zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] żądanych informacji nie udzielił i nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia informacji, zatem pozostaje bezczynny. Powyższe kwalifikuje wniesioną skargę jako zasadną wobec pozostawania [...] w dacie wniesienia skargi i do dnia wyrokowania przez Sąd w bezczynności. Wobec tego należało zobowiązać [...], o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Należy wskazać, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 p.p.s.a., nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27.03.2013 r. sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10.04.2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11.10.2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z 16.05.2013r., sygn. II SAB/Sz 34/13 - wszystkie dostępne http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie udzielenie żądanej informacji wynikało, co wynika z odpowiedzi na skargę [...], z błędnej interpretacji przepisów ustawy mającej zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd wziął pod uwagę również fakt, że [...] nie jest organem administracji publicznej i niezbyt często stosuje ustawę o dostępie do informacji publicznej, zaś stosowanie tej ustawy ma charakter skomplikowany. W tych okolicznościach nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Dlatego orzeczono jak w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. W tej sytuacji brak było również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Nałożenie grzywny ma w tym wypadku charakter fakultatywny i to sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w tym trybie. Natomiast w okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdy stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd nie znalazł uzasadnienia dla wymierzenia [...] grzywny, w związku z tym wniosek w tym względzie oddalił, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając kwotę [...]zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Rozpoznając wniosek Skarżącego, [...] uwzględni wskazania Sądu.