I SA/Wa 150/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Kosińska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...], Naczelnik Dzielnicy [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w b. gm. [...] w K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m2 zapisanej w Iwh. [...], stanowiącej własność M.M. (pkt. 8). Następnie decyzją z dnia [...] października 1983 . nr [...], Naczelnik Dzielnicy [...] przyznał M. M. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości [...]zł. Wyrokiem z dnia [...] marca 1984 r., sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w K. oddalił skargę P. G. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].12.1983 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...].07.1983 r., nr [...], o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w b. gm. kat. [...] w K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m2 , z całości o pow. [...] m2, zapisanej w KW nr [...], stanowiącej własność P. G. (pkt 5). Pismem z dnia [...] lutego 2001 r. M. M., reprezentowana przez p. J. W. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...].09.2001 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...].07.1983 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Decyzją z dnia [...].12.2001 r., nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...], w pkt 8. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...].07.1983 r. nr [...], w pkt [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Na skutek wniesionej skargi, wyrokiem z dnia 14 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 233/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. i z dnia [...] listopada 2002 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] Minister Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzje powyższe zostały uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1868/06. Następnie decyzją z [...] listopada 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 74/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzje z [...] listopada 2007 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2006 r. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1134/08 uchylił powyższy wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1663/09 oddalił skargę J. W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. I OSK 782/10, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2009 r. oraz decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]. NSA wskazało, że organ nadzoru nie wyjaśnił okoliczności istnienia dwóch wersji decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...], zawierających różna treść co do oznaczenia numeracji wywłaszczonych działek i ich powierzchni, w szczególności nie zostało ustalone w jakim czasie dokonano poprawek w treści rozstrzygnięcia, w jakiej wersji doręczono (obwieszczono) decyzję stronom oraz podmiotom wykonującym orzeczenie. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz całości akt administracyjnych, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., w którym Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia, w jakich okolicznościach oraz w jakiej wersji doręczono decyzję stronom i organom Minister wskazał, że przeprowadził w tym zakresie stosowne ustalenia dokonując oględzin ksiąg wieczystych: Iwh. [...], KW nr [...] i KW nr [...] wraz z aktami w Sądzie Rejonowym dla [...] w K. oraz analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wskazał przy tym, że na jego wezwanie strona nadesłała kopię egzemplarza decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1983 r. Na decyzji tej brak jest jakichkolwiek odręcznych poprawek czy skreśleń, zaś w pkt 8 decyzji opisana jest wywłaszczona nieruchomość oznaczona numerem [...] o pow. [...]m2. Poza tym Minister wskazał, że w aktach archiwalnych niniejszej sprawy odnaleziono trzy koperty z decyzją wywłaszczeniową z [...] lipca 1983 r., które wróciły do organu wywłaszczeniowego z adnotacją "powtórne awizo" i w których również znajdują się egzemplarze decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. bez jakichkolwiek odręcznych skreśleń czy poprawek. Powyższe oznacza, zdaniem Ministra, że do obrotu prawnego weszła decyzja Naczelnika Dzielnic [...] bez naniesionych odręcznych poprawek. Organ zauważył ponadto, że w aktach sprawy zachowała się decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] października 1983 r. orzekająca o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość położoną w b. gm. [...] w K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m2, zapisaną w Iwh. [...], stanowiącą własność M. M. (pkt 8). Decyzja ta została skierowana i wysłana do M. M., która jej nie odebrała. Decyzja ta nie zawiera żadnych skreśleń i poprawek. Natomiast ta sama decyzja z [...] października 1983 r., która została w posiadaniu organu wywłaszczeniowego, zawiera odręczne poprawki i skreślenia w zakresie dotyczącym oznaczenia numeru działki i powierzchni wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do kwestii ustalenia, kiedy i w jakich okolicznościach na niektórych egzemplarzach decyzji wywłaszczeniowej z [...] lipca 1983 r. pojawiły się ręczne poprawki zmieniające numerację i powierzchnię wywłaszczonej nieruchomości, organ drugiej instancji wskazał, że poprawki te naniesione zostały dopiero na etapie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, bowiem dopiero wówczas pojawiły się wątpliwości co do zakresu wywłaszczenia. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podniósł ponadto, że w KW nr [...] wpisano jako właściciela działek nr [...],[...],[...] i [...] Skarb Państwa. Wpis ten nastąpił natomiast na podstawie przesłanej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1983 r., na której dokonano odręcznych poprawek pod poz [...]: skreślono działkę nr [...] o pow. [...] m2, a wpisano działkę nr [...] o pow. [...] m2. Organ wskazał, że również decyzja odszkodowawcza z [...] października 1983 r. została przesłana do sądu z odręcznymi poprawkami. Zdaniem Ministra, przekazanie egzemplarza decyzji (z poprawkami) do sądu wieczystoksięgowego nie może być traktowane jako doręczenie decyzji. Ponadto w ocenie organu, z faktu dokonania poprawek na decyzji z [...] października 1983 r. i wysłania tej decyzji bez naniesionych poprawek należy wnioskować, że poprawki na decyzji odszkodowawczej zostały dokonane po jej wydaniu i wysłaniu. Minister stwierdził poza tym, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że poprawek na ww. decyzjach dokonano z pewnością po [...] października 1983 r., a to jego zdaniem, jest wystarczające do ustalenia, że do obiegu prawnego weszła decyzja wywłaszczeniowa w wersji bez poprawek. Ponadto z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że wywłaszczona została działka nr [...] o pow. [...] m2, która została podzielona operatem [...], przyjętym do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno- Kartograficznej w dniu [...] marca 1983 r., na działki [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2, co wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] lutego.2003 r. oraz dołączonego do niego wyrysu z mapy ewidencyjnej. W toku postępowania wywłaszczeniowego M. M., wystąpiła o objęcie wywłaszczeniem całej działki, co było możliwe na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym wywłaszczenie powinno na żądanie właściciela objąć całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia części pozostała dla właściciela część nie nadawałaby się do racjonalnego użytkowania przez niego na cele dotychczasowe. Pismem z dnia [...].06.1983 r., nr [...], Dyrekcja Rozbudowy Miasta [...] wyraziła zgodę na wywłaszczenie całej w/w nieruchomości. Wyrokiem z dnia [...] marca 1984 r.. sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w K. oddalił skargę P. G. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1983 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...], o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w w K. przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] zapisanej w KW nr [...], stanowiącej własność P. G. (pkt 5). W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa, zarówno materialnego, jak i proceduralnego, w sposób rzutujący na treść rozstrzygnięć. W tym miejscu organ wskazał na przepis art. 206 kpa i stwierdził, że NSA rozpoznając sprawę ze skargi P. G., nie był związany jej granicami, co oznacza, że dokonano już oceny legalności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., w zakresie odnoszącym się do wszystkich warunków wywłaszczenia, będących wspólnymi dla nieruchomości objętych ta decyzją. Skutki wynikające z tego orzeczenia dotycząca zatem, zdaniem organu, wszystkich nieruchomości objętych decyzją, w tym nieruchomości, która stanowiła własność M. M. (pkt. 8 decyzji). Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. J. W. reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła Ministrowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, to jest naruszenie art. 270 § 1 Kodeksu karnego (kk) w zw. z art. 156 § 1 punkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), poprzez błędne zaprzeczenie związku pomiędzy faktem ustalonym w postępowaniu - przerobieniem decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...].07.1983 roku - a powyższymi normami prawnymi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędne niezastosowanie normy prawnej art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3, w zw. z art. 5 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w zw. z § 31 ust. 1 pkt 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości-Prowadzenie ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, do stanu sprawy i w konsekwencji jednoznaczne zaprzeczenie znaczenia prawnego księgi wieczystej, pomimo istnienia podstaw do dokonania subsumcji; 3. naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną-dowolną wykładnię prawa-ocenę prawną wyroku NSA z dnia 12.01.2011 roku, przez przyjęcie a priori negatywnej dla skarżącego tezy i następcze "wypełnianie takiej ramy, pasującymi" tezie twierdzeniami; 4. naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne niezwiązanie się, w całości, wskazaniami wyroku NSA z dnia 12.01.2011 roku; 5. naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 110 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż organ sporządzający decyzję, nie jest nią związany od chwili jej wydania tj. w odniesieniu do bytu prawnego i/lub skutków prawnych decyzji; 6. naruszenie przepisów, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 110 zw. z art. 156 § 1 punkt 2 kpa, poprzez błędne zrozumienie znaczenia normy prawnej, utożsamienie (zrównanie) bytu prawnego decyzji-wydanie ze skutkami prawnymi decyzji-doręczenie, w odniesieniu do literalnego brzmienia "drugiego" z w/w przepisów; 7. naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 77 § 1 kpa, poprzez dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego, skutkujące nie wyprowadzeniem z niego logicznego wniosku o wprowadzeniu do obrotu prawnego przerobionej Decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...].07.1983 r.; 8. naruszenie przepisów, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 kpa poprzez nie stanie na straży praworządności; nie kierowanie się słusznym interesem obywatela-skarżącego ("prognoza" przedmiotowego naruszenia prawa już w wyroku NSA z dnia 12.01.2011 roku - str. 14 uzasadnienia); 9. naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest naruszenie art. 8 kpa, poprzez nie budzenie zaufania skarżącego do władzy publicznej, w szczególności po okresie 10 lat toczącego się postępowania oraz 6 Wezwaniach do usunięcia naruszenia prawa przez organ nadzorczy ("prognoza" przedmiotowego naruszenia prawa już w wyroku NSA z dnia 12.01.2011 roku - str. 14 uzasadnienia). Odpowiadając na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że zarzuty skargi nie zawierają żadnych nowych okoliczności, które byłyby uwzględnione w postępowaniu nadzorczym, ponieważ stanowią jedynie powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu , gdyż zarzuty skarżącej nie zasługują na aprobatę. W świetle wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. I OSK 782/10, organ nadzoru został zobowiązany do wyjaśnienia kwestii istnienia dwóch wersji decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...], zawierających różną treść co do oznaczenia numeracji wywłaszczonych działek i ich powierzchni. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie w jakich okolicznościach i w jakiej wersji doręczono decyzję stronom, organom i podmiotom wykonującym to orzeczenie. Jak wskazał NSA, w orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Nie jest zatem tak, że jest jedna autentyczna, pierwotna wersja decyzji, a inne egzemplarze mają charakter odpisów. Przyjmuje się więc na gruncie postępowania administracyjnego, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię. Doręczenie decyzji stanowi o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Wprawdzie przyjmuje się, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), to jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia. Z kolei przepis art. 110 kpa odnosi się do stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty lub rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji. Zasada związania organu wydaną przez siebie decyzją oznacza, że decyzja, która została doręczona stronie nie może podlegać zmianie lub uchyleniu przez organ inaczej, jak tylko w przewidzianym do tego trybie administracyjnym. Związanie organu decyzją przez siebie wydaną trwa aż do ustania jej mocy obowiązującej, a każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości (por. M. Jaśkowska i A. Wróbel Komentarz Kpa Wyd. 3 Lex a Wolters Kluwer business Warszawa 2009 str. 569, 573-577; R. Kędziora Komentarz Kpa Wyd. 2 C. H. Beck Warszawa 2008 str. 584; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Komentarz Kpa Wydawnictwo Zakamycze 2005 str. 106-107; B. Adamiak i J. Borkowski Komentarz Kpa Wyd. 10 C. H. Beck Warszawa 2009 str. 422). Wbrew twierdzeniom skarżącej, postępowanie przeprowadzone przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie narusza przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego błędną lub dowolną wykładnię w zakresie odnoszącym się do treści wymienionego wyroku NSA z dnia 12.01.2011 r. Istota sformułowanych przez J. W. zarzutów sprowadza się zdaniem sądu do stwierdzenia, że przesłanie przez organ sądowi wieczysto-księgowemu a następnie dokonanie wpisu własności Skarbu Państwa, co do działek [...],[...],[...] i [...] w księdze wieczystej KW [...] , w oparciu o poprawiony odręcznie egzemplarz decyzji wywłaszczeniowej wydanej przez Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...].07.1983 r. oraz analogicznie poprawiony egzemplarz decyzji odszkodowawczej z dnia [...].10.1983 r. stanowi wprowadzenie wymienionych decyzji do obrotu prawnego. W świetle ustaleń poczynionych przez organ stanowisko to nie zasługuje na akceptację. Zagadnienie wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego sprowadza się do jej prawidłowego doręczenia stronom postępowania , z wyłączeniem innych podmiotów. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy decyzja wywłaszczeniowa z dnia [...].07.1983 r. została doręczona M. M. bez skreśleń, dopisków, uzupełnień lub odręcznych poprawek. Identyczne decyzje odnaleziono w kopertach, które wróciły do organu z adnotacją "powtórne awizo". Także decyzja o odszkodowaniu z dnia [...].10.1983 r. skierowana do M. M. nie zwiera żadnych skreśleń lub poprawek. Na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia w sprawie pełnomocnik skarżącej potwierdził, że ani ona ani jej poprzedniczka prawna nie otrzymały decyzji zawierającej poprawki. Powyższe przesądza, że do obrotu prawnego trafiła decyzja wywłaszczeniowa z dnia [...].07.1993r. bez jakichkolwiek skreśleń i nadpisań. Słusznie, zdaniem sądu orzekającego w sprawie niniejszej, organ wskazał, iż przekazanie decyzji zawierającej poprawki do sadu wieczysto- księgowego, jakkolwiek wadliwe i nieprawidłowe, nie może być traktowane jako doręczenie decyzji a tym samym wprowadzenie jej do obrotu prawnego Jakkolwiek w konsekwencji tego doręczenia, treść ujawniona w księdze wieczystej jest fałszywa, to jednak sprostowanie dokonanego wpisu, który nie odpowiada prawu może mieć miejsce jedynie w drodze ustalenia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, w oparciu o art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Z uwagi na wskazane wyżej argumenty, zarzuty wymienione w treści skargi , przedstawione zdaniem sądu w sposób niejednoznaczny i niejasny, nie mogą być uznane za trafne. W ocenie sądu organy nie uchybiły treści wymienionych w niej przepisów prawa , a w szczególności art. 153 ppsa, art. 7, 8 , 77 par.1 i art.156par.1 pkt.2 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Brak jest podstaw do przyjęcia , że przeprowadzone postępowanie uchybia zasadzie kierowania się dobrem obywatela, dążenia do wyświetlenia prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Argumenty uzasadnienia decyzji znajdują potwierdzenie w treści materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie , a jej wnioski muszą być uznane za trafne , logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, orzekł jak w sentencji