I SA/Wa 1672/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. i P. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym M. R. i P. R. solidarnie z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. M. R. i P. R., reprezentowani przez adw. M. G., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że pismo Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. ustalające opłatę z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., nie może być traktowane jako aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste, a jako ustalenie nowej opłaty. W porównaniu z poprzednimi użytkownikami wieczystymi, którzy uiszczali za przedmiotową nieruchomość czynsz symboliczny ustalony na podstawie przepisów szczególnych, Kolegium uznało, iż w stosunku do obecnych użytkowników wieczystych, tj. M. i P. R., powinno nastąpić ustalenie opłaty, a nie jej aktualizacja (art. 71 i następne ustawy o gospodarce nieruchomościami). W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia złożonego w dniu [...] stycznia 2010 r. wniosku M. i P. R. o ustalenie, iż podwyższenie opłaty z tytułu użytkowania wiecznego przedmiotowej nieruchomości gruntowej jest nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wydane na podstawie art. 66 § 3 Kpa, orzekające o zwrocie stronie skarżącej wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie wydane w niniejszej sprawie podlega kognicji sądów administracyjnych w trybie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wprawdzie orzeczenia wydane przez organ w oparciu o przepisy art. 77 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) podlegają, co do zasady, zaskarżeniu w drodze sprzeciwu do sądu powszechnego, jednak w przypadku, gdy orzeczenia te nie rozstrzygają sprawy co do jej istoty (poprzez oddalenie wniosku lub ustalenie nowej wysokości opłaty), podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008r., sygn. akt I OSK 876/07, z dnia 11 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1141/06, z dnia 21 lipca 2011r., sygn.akt I OSK 1295/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 września 2011r., sygn. akt II SA/Łd 533/11 – cbois.nsa.gov.pl). Wskazuje się przy tym na brzmienie art. 79 ust. 7 u.g.n., zgodnie z którym, do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że rozstrzygnięcia tego organu wydane na podstawie tych przepisów podlegają kontroli sądu administracyjnego. Stosownie jednak do art. 52 § 1 p.p.s.a., który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Niewątpliwie możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z orzecznictwem i doktryną wyczerpanie środków zaskarżenia ma miejsce dopiero wówczas, gdy po pierwsze: wniesiony środek zaskarżenia zostanie przez organ administracji publicznej rozpoznany ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"- B. Dauter i in.; Zakamycze, 2006, wyd. II, teza 5); po drugie – konieczne jest uwzględnienie, że istota dwuinstancyjnego postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, po trzecie – bez względu na to, która za stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesie odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, dojdzie do wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wydane w przedmiocie zwrotu wniosku na podstawie art. 66 § 3 Kpa, skarżący winni wyczerpać środek prawny określony w art. 127 § 3 w zw. z art. 144 Kpa, tj. złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 188/10). Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wyczerpali administracyjnego toku instancji, wnosząc skargę na nieostateczne postanowienie organu I instancji. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przysługującego środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.