I SA/Wa 2371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2371/12 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2371/12 oddalił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu [...] marca 2013 r. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. – wydanym przez referendarza sądowego – przyznano J. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącego wyznaczony został r.pr. R. S. (pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] maja 2013 r.). W dniu [...] czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna od powołanego wyroku z dnia 19 lutego 2013 r., sporządzona przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, nadana listem poleconym w dniu 25 czerwca 2013 r. Wraz z przedmiotową skargą kasacyjną złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku r.pr. R. S. stwierdził, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. W wyniku bowiem przymusu adwokacko-radcowskiego skarżący, którego sytuacja materialna nie pozwalała na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, wystąpił on do Sądu (w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej) z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Powyższe uzasadnia brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika zatem, że warunkiem koniecznym uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Niedochowanie powyższego terminu skutkuje zaś odrzuceniem wniosku na mocy art. 88 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 19 lutego 2013 r. podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminowi z art. 87 § 1 p.p.s.a. Przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin liczony jest od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, iż jest to data, kiedy wyznaczony z urzędu pełnomocnik procesowy dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w sprawie (zgodnie bowiem z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa; wyznaczenie więc pełnomocnika przez właściwą radę uprawnia go do podjęcia właściwych czynności w danym postępowaniu; innymi słowy już w momencie doręczenia stosownego zawiadomienia o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu, pełnomocnik jest uprawniony do działania w imieniu strony; np. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 724/10), bądź też jest to dzień, w którym profesjonalny pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OZ 926/12; z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 547/11; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 243/11; z dnia 8 czerwca 2005 r., sygn. akt I FZ 198/06). W tym przypadku termin ten nie może być jednak dłuższy niż 30 dni, od daty otrzymania zawiadomienia z samorządu zawodowego o wyznaczeniu danej osoby pełnomocnikiem z urzędu. W realiach niniejszej sprawy, z informacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, ustanowiony z urzędu r.pr. R. S. dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego w dniu 24 maja 2013 r., tj. w dniu kiedy otrzymał stosowną informację z Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Od wskazanej daty rozpoczął zatem bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nawet gdyby przyjąć, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 28 maja 2013 r., tj. w dniu, w którym adwokat zapoznał się z aktami sprawy, to i tak wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony najpóźniej 4 czerwca 2013 r. Tymczasem, jak wynika z akt, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną nadany został listem poleconym w dniu 25 czerwca 2013 r., co oznacza, iż został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i jako spóźniony podlega odrzuceniu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.