I SA/Wa 2801/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. Prezydent [...]postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r., w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1257, ze zm., dalej: k.p.a.), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...], ozn. hip. "[...]" działka nr [...] do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku F. i M. małż. W. z dnia [...] maja 1957 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu ww. nieruchomości. Organ podkreślił, że opisana wyżej nieruchomość znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279, dalej: dekret). W chwili obecnej nieruchomość ta stanowi działki ewidencyjne nr [...], [...], [...],[...] i [...] z obrębu [...]. Grunt ten z dniem 27 maja 1990 r. przeszedł na własność gminy dzielnicy [....], co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami: Nr [...] z dnia [...] lutego 1992 r., Nr [...] z dnia [...] stycznia 1992 r., Nr [...] z dnia [...] lutego 1992 r. oraz Nr [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. Następnie, zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 1994 r. Nr 48, poz. 195 ze zm.), ww. grunt stał się własnością Gminy [...]-[...]. Wnioskiem z [...] maja 2015 r. M. K., następczyni prawna po zmarłym [...] marca 1977 r. F. W., wystąpiła o przyznanie na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, ze zm., dalej: u.g.n.) odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...] o pow. [...]m2 ozn. dawnym Nr [...]. W toku postępowania ustalono, że wnioskiem z dnia [...] maja 1957 r. F. i M. małż. W. wystąpili o przyznanie wieczystej dzierżawy (obecnie prawa użytkowania wieczystego) gruntu ww. nieruchomości. Z posiadanych dokumentów wynika, że powyższy wniosek nie został dotąd rozpatrzony. Mając na uwadze, iż zasadność oraz sposób rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu, do czasu zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] maja 1957 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu brak jest możliwości rozstrzygnięcia sprawy o odszkodowanie za tę nieruchomość. Zachodzi zatem konieczność zawieszenia postępowania o odszkodowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu ww. nieruchomości. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K., zaskarżając rozstrzygnięcie w części, tj. w zakresie działek ewid. nr [...] i [...], podniosła, że dawną nieruchomość hipoteczną "[...]" stanowią aktualnie działki ozn. geodezyjnie nr [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Niedopuszczalnym jest zatem – jej zdaniem - posługiwanie się przez organ dawnym oznaczeniem działki. Sprawa zaś użytkowania wieczystego do działki nr [...] i [...] została już załatwiona poprzez przyznanie tego prawa innej osobie, o czym organ I instancji wiedział. Stan prawny poszczególnych działek jest odmienny, co powinno zostać przez organ uwzględnione. Wniosła zatem o uchylenie części zaskarżonego postanowienia dotyczącej działek nr [...] i [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w skarżonej części, wskazując jednocześnie, że w pozostałym zakresie, z uwagi na niezaskarżenie co do działek ewid. nr [...], [...], [...] z obrębu [...] postanowienie staje się prawomocne. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda stwierdził, że bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa użytkowania wieczystego niemożliwe jest rozpoznanie wniosku o ustalenie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n. co do całości przedmiotowej nieruchomości. Podkreślił, że analiza akt sprawy wskazuje, iż prawie rok po złożeniu wniosku dekretowego z 30 maja 1957 r. dawni właściciele przedmiotowej nieruchomości F. i M. małż. W. zawarli z J. i M. małż. N. dobrowolną umowę sprzedaży działki budowlanej położonej w [...] przy ul. [...][...], nr hip. [...] o powierzchni [...] m2. W dacie sporządzania tej umowy sprzedający F. i M. małż. W., nie dysponowali prawem własności do tej nieruchomości, w związku z tym nie mogli go skutecznie zbyć. Ponadto z treści dobrowolnej umowy sprzedaży z dnia [...] sierpnia 1958 r. zawartej pomiędzy dawnymi właścicielami a J. i M. małż. N. wynika, że stanowiła dowód sprzedaży i nabycia części gruntu położonej przy ul. [...][....] do czasu uzyskania prawa własności czasowej przez F. i M. małż. W. Była to więc umowa warunkowa. Wobec powyższego umowa ta nie przenosiła prawa własności do wskazanego w tej umowie gruntu. W treści tej umowy brak jest również wpisu, aby przenosiła prawa związane z roszczeniami wynikającymi z dekretu, tj. prawa do występowania o ustanowienie prawa własności czasowej, czy prawa do przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Umowa przy tym nie zawierała formy prawnej wymaganej dla tego typu transakcji. Zgodnie bowiem z art. 46 dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe umowa o przeniesienie własności nieruchomości winna być pod nieważnością zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy zgody na przejście własności nieruchomości, wyrażonej w wykonaniu umowy, zawartej z zastrzeżeniem warunku lub terminu. Wobec powyższego, J. i M. małż. N. na mocy powołanej umowy sprzedaży nie nabyli skutecznie prawa własności do części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] Nr hip. "[...]" o pow. [...] m2 z uwagi na fakt, iż w roku 1962 była ona własnością Państwa, nabytej w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Jak również nie nabyli roszczeń wynikających z powołanego wyżej dekretu. Nie mniej jednak, z akt sprawy wynika, iż J. i M. małż. N. byli w posiadaniu przedmiotowej części gruntu położonej w [...] przy ulicy [...][...]. Jak wynika bowiem z orzeczenia Nr [...], Komisja Kwalifikacyjna do spraw indywidualnego budownictwa mieszkaniowego, powszechnego przy Prezydium Rady Narodowej w.[...] odstąpiła obywatelowi J. N. działkę budowlaną pod budowę domu mieszkalnego bliźniaczego, położoną w [...] przy ul. [...][...] o pow. [...] m2. Decyzją z [...] marca 1962 r. Dzielnicowy Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej, na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159) ustanowił na rzecz J. N. prawo użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ulicy [...][...] Nr hip. "[...]" o powierzchni [...] m2. Odpowiadając jednocześnie na zarzuty wskazane w zażaleniu Wojewoda podkreślił, że tryb w jakim J. N. stał się użytkownikiem wieczystym części gruntu położonego w [...] przy ulicy [...][...] ozn. hip. "[...]" jest odmienny niż tryb wskazany w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. Ponadto, J. N. nie nabył roszczeń dekretowych. Roszczenia te przysługiwały dawnym właścicielom przedmiotowej nieruchomości, F. i M. małż. W. Z akt sprawy wynika, iż F. i M. maż. W. skorzystali z przysługujących im roszczeń dekretowych i złożyli wniosek o przyznanie użytkowania wieczystego, w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Wniosek ten do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany. Z kolei zgodnie z utrwalonym i stabilnym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, prowadzenie postępowania na podstawie art. 215 u.g.n. jest możliwe tylko w sytuacji, w której były właściciel "nieruchomości [...]" lub jego następcy prawni nie uzyskali lub nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego do gruntu, na podstawie art. 7 powołanego wyżej dekretu. Oznacza to, iż dopiero rozpatrzenie wniosku z dnia [...] maja 1957 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, złożonego w trybie art. 7 dekretu i wydanie w tym zakresie ostatecznej decyzji, pozwoli na wznowienie postępowania o odszkodowanie. W niniejszej sprawie istnieje zatem przeszkoda do rozpoznania wniosku odszkodowawczego co do nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...][...] ozn. hip. "[...]" działka nr [...], aktualnie wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] z uwagi na konieczność rozpoznania wniosku, dotyczącego tej samej nieruchomości, złożonego na podstawie art. 7 dekretu. Bez prawomocnego rozstrzygnięcia tej kwestii, nie jest możliwe zakończenie postępowania, prowadzonego w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n. do tej samej nieruchomości. W skardze na powyższe postanowienie M. K., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...], zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, a zatem także zawieszenie postępowania, podczas gdy: a) kwestia rozpoznania wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu; b) rozpoznanie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego leży w gestii tego samego organu, a nie innego organu, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; c) rozpoznanie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego nie ma żadnego wpływu na możliwość rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, ponieważ sprawa użytkowania wieczystego do działki nr [...] i[...] została już załatwiona poprzez przyznanie tego prawa ostateczną decyzją Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej z dnia [...] marca 1962 roku na rzecz J. N., w związku z czym bez znaczenia dla sprawy pozostaje tryb w jakim J. N. stał się użytkownikiem wieczystym, ponieważ nie ma prawnej możliwości ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości, na którym już istnieje prawo użytkowania wieczystego; d) postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nie zostało wszczęte w trakcie postępowania odszkodowawczego, a około 60 lat wcześniej, zaś zagadnieniem wstępnym może być tylko takie zagadnienie, które ujawniło się w trakcie postępowania; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie postanowienia poprzez nieodniesienie się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą w zażaleniu zarzutów, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i spowodowało nierozpoznanie istoty sprawy przez organ II instancji oraz uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organu władzy publicznej, jakim jest Wojewoda [...]; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy pozbawionego podstaw prawnych postanowienia organu I instancji w części odnoszącej się do działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...], podczas gdy postanowienie w części dotyczącej działek nr [...] i [...] powinno było zostać uchylone. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia organu I instancji w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...]. Jednocześnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca podkreśliła, że rozpoznanie wniosku o użytkowanie wieczyste, jak i o odszkodowanie, przypisane zostało do obowiązków tego samego organu - Prezydenta [...], a nawet do tej samej jednostki organizacyjnej organu - Biura Spraw Dekretowych. Właściwym zatem jest ten sam organ, co oznacza, że nie można w niniejszej sytuacji zastosować art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten bowiem nakazuje zawiesić postępowanie jedynie w sytuacji powstania przeszkody tego rodzaju, że bez rozstrzygnięcia danego elementu przedmiotowej sprawy przez inny organ, nie jest możliwe kontynuowanie postępowania zawieszonego. Zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest niedopuszczalne, ponieważ obie sprawy są rozpatrywane przez ten sam organ. Dalej, skarżąca stwierdziła, że zakończenie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z lat 50-tych nie dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, nie wynika również wprost z przepisów prawa materialnego konieczność rozstrzygnięcia tej kwestii prawnej. Wbrew twierdzeniom Wojewody [...], nie wpływa to w żadnym stopniu na rozpatrzenie sprawy głównej. Świadczy o tym fakt, iż Prezydent [...], który jest także organem właściwym do rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego, może wydać tylko jedno rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku F. i M. W. z dnia [...] maja 1957 r. - odmówić przyznania prawa użytkowania wieczystego. Wynika to z braku możliwości ustanowienia użytkowania wieczystego, zarówno na działkach nr [...], [...] i [...], które pozostają wyłączną własnością [...] i skarżąca nie posiada informacji, aby toczyło się postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na tych działkach na rzecz jakiegokolwiek podmiotu, jak i na działkach nr [...] i[...], gdyż ustanowione zostało na nich mocą ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1962 r. Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej wieczyste użytkowanie na rzecz J. N. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2020 r. zostało oparte o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Postanowienie to jest orzeczeniem o charakterze procesowym, co powoduje, że zakres kognicji Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny legalności zawieszenia postępowania i nie obejmuje oceny w kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania. Zauważyć zatem należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Z tych względów organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutu skargi nakierowanego na wyprowadzenie wadliwości postanowienia przy wskazaniu, iż zagadnienie wstępne musi stanowić przedmiot postępowania przed innym organem, wskazać należy, że pojęcie "innego organu", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zawsze oznaczać musi inny organ w strukturze administracji publicznej, ale także może nim być ten sam organ, jeśli w myśl przepisów właściwy jest do rozstrzygnięcia odrębnej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 552/10, z 30 października 2013 r. sygn. akt II GSK 874/12 oraz z 10 września 2013 r. sygn. akt II GSK 741/12, CBOSA). Tym samym argumentacja skargi podyktowana tej kwestii nie mogła posłużyć wyprowadzeniu wadliwości zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy trafnie uznały, że zagadnieniem wstępnym w sprawie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...] ozn. hip. "[...]" działka nr [...], wywłaszczoną na mocy dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, jest postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu. Rozpoznanie wniosku o odszkodowanie w oparciu o art. 215 u.g.n. jest bowiem uwarunkowane wydaniem rozstrzygnięcia z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie: prawa użytkowania wieczystego). Wynika to z faktu, że jedną z ustawowych przesłanek do przyznania odszkodowania za grunt objęty działaniem dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy jest uprzednie negatywne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do tej nieruchomości. W pierwszej kolejności zatem rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i dopiero odmowa uwzględnienia tego wniosku lub umorzenie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie daje podstawę do rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania. Skoro uprawnienia, o których mowa w art. 215 u.g.n. zależą od tego, czy byłemu właścicielowi (lub jego następcy prawnemu) przyznano użytkowanie wieczyste, to sprawa przyznania użytkowania wieczystego wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności i w odrębnej decyzji, gdyż w obydwu postępowaniach badane są inne przesłanki. W wyroku z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1898/07 (ONSAiWSA 2010/2/35), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przesłanką uprawnień przewidzianych w art. 214 i 215 u.g.n. jest to, że były właściciel lub jego następcy prawni nie uzyskali i nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 dekretu o gruntach warszawskich. Jest to bowiem zupełnie inne uprawnienie, którego celem było złagodzenie skutków działania dekretu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezsporne pozostaje, że wniosek dekretowy, z jakim wystąpili w dniu [...] maja 1957 r. poprzedni właściciele nieruchomości ozn. hip. "[...]", nie został dotychczas rozpoznany. Kwestia ta pozostaje zaś podstawowa dla dalszych skutków podejmowanych czynności i rozstrzygnięć organów administracji. Czyni to aktualnie niemożliwym rozstrzygnięcie przez organ zgłoszonego w dniu [...] maja 2015 r. przez następczynię prawną byłych właścicieli nieruchomości hipotecznej, wniosku odszkodowawczego. Dlatego też, zdaniem Sądu, organ zasadnie zawiesił postępowanie o odszkodowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawieszenia postępowania odszkodowawczego w całości zauważyć należy, że zakres przedmiotowy tego postępowania winien być tożsamy z zakresem postępowania dekretowego wyznaczonym wnioskiem dawnych właścicieli nieruchomości hipotecznej Nr [...] i obejmować – zgodnie z wolą wnioskodawców - całą nieruchomość w jej dawnych granicach. Okoliczność, że uległa ona podziałowi, a jej wyodrębniona część była przedmiotem obrotu i następnie przekazana w użytkowanie wieczyste, pozostaje bez wpływu na możliwość procedowania wniosku o odszkodowanie w tym zakresie. Rozpatrzenie wniosku dekretowego pozostaje bowiem nadal otwarte. Kwestia ta – jako obejmująca zagadnienia materialnoprawne - nie mogła zresztą stać się przedmiotem rozważań organu podyktowanych kwestiom zawieszenia postępowania. Stwierdzić zatem należy, że zawieszając procedowanie prawidłowo organ uczynił to w granicach przedmiotowych wyznaczonych żądaniem ustalenia odszkodowania za całość nieruchomości dekretowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.