I SA/Wa 283/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] i odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Budynek położony w W. przy ul. [...] znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej [...], wpisanej do rejestru zabytków. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Konserwator Zabytków pozwolił A. i S. G. na przebudowę i rozbudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, położonego w W. przy ul. [...], według dokumentacji "[...]", proj. arch. A. M., arch. R. P., Warszawa, styczeń 2011 r., skorygowanego w dniu 12 kwietnia 2011 r.. Ponadto wskazał na przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac oraz umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na prowadzenie robót wewnątrz budynku. Ww. decyzja stała się ostateczna w dniu [...] maja 2011 r. W dniu 26 maja 2011 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek A. M. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją - bowiem wnioskodawczyni została pominięta jako strona postępowania - a jest ona właścicielką nieruchomości przy ul. [...], na której posadowiony jest budynek stanowiący z obiektem przedmiotowym zabudowę bliźniaczą. Natomiast wnioskiem złożonym w dniu 31 maja 2011 r., A. M. wystąpiła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Konserwator Zabytków wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją. Następnie zaś [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] orzekł o wstrzymaniu wykonania własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, gdy wskazywaną w podaniu podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną - gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. W związku z faktem, iż przedmiotowa sprawa dotyczy budynku w zabudowie bliźniaczej, zachodzi zatem prawdopodobieństwo uchylenia decyzji - w wyniku wznowienia postępowania - stosownie do przepisu art. 152 § 1 kpa. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji A. I S. G. złożyli zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 152 § 1 oraz art. 16 § 1 kpa. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] uchylił postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] i odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z art. 16 w zw. z 130 § 1 kpa wynika, iż decyzja ostateczna podlega wykonaniu. Zaś w przypadku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 152 § 1 kpa, organ właściwy wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dodał, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż dla wstrzymania wykonania w tym trybie decyzji zaistnieć musi stan, w którym na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, organ wstępnie jest przekonany o konieczności jej uchylenia, z uwagi na rzeczywiste wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a § 1 kpa. Przy dokonywaniu ustaleń w zakresie wystąpienia tej przesłanki, organ nie może abstrahować od etapu na jakim znajduje się postępowanie wznowieniowe w momencie orzekania o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania decyzji, tj. czy postępowanie to znajduje się w fazie wstępnej, czy też, np. nastąpiło już formalne wszczęcie zasadniczego postępowania wznowieniowego, a więc wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Niewątpliwie, użyte w art. 152 § 1 kpa. określenie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie oznacza pewności ani nie nakłada na organ wstrzymujący obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, jednakże interpretacja art. 152 § 1 kpa winna mieć charakter ścieśniający. Słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w trybie art. 152 § 1 kpa, powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 22/10, z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 616/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 396/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 916/08). Minister wskazał, że organ wyższego stopnia, rozpatrujący zażalenie na postanowienie wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, jest uprawniony i zobowiązany nie tylko do skontrolowania prawidłowości takiego postanowienia, lecz także do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy - na dowód czego powołał wyrok z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 414/07 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdzający, że decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu I instancji. Cel zaś kontrolny decyzji organu odwoławczego uzupełnia tylko cel merytoryczny. Ponadto wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt, I SA/Lu 290/08. Organ centralny stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na określonym etapie postępowania wznowieniowego, tj. w krótkim czasie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Następnie, [...] Konserwator Zabytków zakończył badanie przyczyn wznowienia decyzją odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdzając, iż nie zaistniała przyczyna wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Oznacza to, że po zbadaniu sprawy w toku postępowania organ pierwszej instancji uznał, iż A. M. nie była stroną postępowania w sprawie pozwolenia konserwatorskiego. Oczywiście ustalenia w tym zakresie mogą być przez organ drugiej instancji zweryfikowane, jeżeli zostanie wniesione odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2011 r., niemniej jednak mają one istotne znaczenie dla określenia, czy prawdopodobne jest uchylenie decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...]. Mając na uwadze wskazaną przyczynę wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego pozwolenia konserwatorskiego, organ stwierdził, że co do zasady, stronami takich postępowań są właściciele i posiadacze zabytków, przy których mają być prowadzone działania wymagające pozwolenia. A. M. jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, położonej przy ul. [...]. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego planowanej inwestycji, będzie ona realizowana wyłącznie na terenie nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] - zatem nie będzie miała wpływu na prawa i obowiązki A. M., jako właścicielki nieruchomości stanowiącej część zabytkowego zespołu budowlanego i układu urbanistycznego, wynikające z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Oznacza to, iż brak jest przesłanek do zastosowania art. 152 § 1 kpa. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosła A. M. zarzucając mu naruszenie: przepisu art. 152 § 1 kpa przez zastosowanie jego błędnej wykładni, przepisów art. 6 - 8, 11, 15, 80 kpa, przez zaniechanie rozpoznania sprawy na nowo w sposób wszechstronny oraz przepisu art. 124 § 2 kpa, przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia niezgodnie z jego ustawowymi wymogami, które to naruszenia miały istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W związku z czym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że organ powinien wyjaśnić postawę faktyczną i prawną swojego rozstrzygnięcia, przedstawiając tok rozumowania i jego zgodność z materiałem sprawy, tym bardziej, że rozstrzygał co do istoty. Organ II instancji nie dokonał żadnej własnej oceny materiału sprawy i ustaleń co do tego, czy zachodzą przesłanki z art. 152 § 1 kpa, uchylając się od obowiązku ponownego wszechstronnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Poprzestał na zupełnie przypadkowym, fragmentarycznym i jednostronnym odwołaniu się do ocen i ustaleń poczynionych przez organ I instancji – przez co zasadność podjętego rozstrzygnięcia wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli. Skarżąca podniosła, iż jest właścicielką segmentu bliźniaczego graniczącego bezpośrednio, poprzez wspólną ścianę szczytową z segmentem w którym prowadzona ma być projektowana inwestycja - objęta decyzją nr [...]. W tej sytuacji kwestionowanie przez nią w toku postępowania projektowanych prac z tego powodu, że będą one oddziaływać negatywnie na substancję jej segmentu bliźniaczego oraz na sposób korzystania z nieruchomości, stanowi wystarczającą przesłankę do uznania jej za stronę postępowania. Oznacza to, iż interesu prawnego, który wyznacza legitymację do występowania w sprawie w charakterze strony, nie można uzależniać od wyników postępowania i oceny, czy interes ten został naruszony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1373/09 (LEX 746497)). Dodała, że w pismach z dnia 25 i 31 maja 2011 r. oraz 8 i 24 sierpnia 2011 r. wykazała w sposób nie budzący wątpliwości swój interes prawny, lecz organ II instancji tę argumentację zupełnie zignorował. Ponadto wskazała na zastrzeżenia co do rzetelności projektu, jego niezgodności ze stanem faktycznym i planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła też organowi organu II Instancji, że jego twierdzenie - iż z projektu budowlanego nie wynika aby skutkiem realizacji projektowanej inwestycji była ingerencja w odniesieniu do segmentu skarżącej oraz aby projektowana inwestycja oddziaływała w jakikolwiek sposób na budynek stanowiący własność A. M. - budzi wątpliwości, jest rażąco wadliwe i dowolne. Organ II Instancji bowiem nie zauważył, że jest to jeden obiekt budowlany, posadowiony na wspólnych ławach fundamentowych ceglanych, pod względem konstrukcyjnym stanowiący jeden budynek, a rozwiązania dotyczące przebudowy i rozbudowy segmentu bliźniaczego przez A i S. G. będą miały negatywny wpływ na jej część budynku. Ponadto stwierdziła, iż użyte w art. 152 § 1 kpa określenie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie oznacza pewności, ani nie nakłada na organ wstrzymujący udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona. Nakładało natomiast na organ II Instancji obowiązek uzasadnienia tak wyrażonego poglądu w konfrontacji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym także odniesienie się do tych wszystkich uwag, które wyartykułowane zostały w toku postępowania przed organem I Instancji. W odpowiedzi na wniesioną skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2012 r. uczestnicy postępowania A i S. G. wnieśli o oddalenie skargi oraz przeprowadzenie dowodów uzupełniających - na podstawie art. 106 § 3 ppsa - z następujących dokumentów: a) decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], b) decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu stwierdzili, że nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby zaskarżone postanowienie nie spełniało wymogów ustawowych określonych w art. 124 § 2 kpa, bowiem organ przedstawił "tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie". Ponadto wskazali, iż stronami postępowań zakończonych wydaniem pozwolenia konserwatorskiego są właściciele i posiadacze zabytków, przy których takie działania mają być prowadzone, a planowana inwestycja dotyczy wyłącznie nieruchomości uczestników postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rzekomego "pozostawienia poza zainteresowaniem odniesienia się do dalszych przesłanek wznowieniowych" przez organ II instancji i ustosunkowanie się tylko do art. 145 § 1 pkt 4 kpa wskazali, iż w przedmiotowym postępowaniu oceniono prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania, przy czym w niniejszej sprawie brak było takiego prawdopodobieństwa. Dodali, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie został naruszony art. 7 kpa, bowiem organ II instancji dysponował kompletną dokumentacją i na jej podstawie wydał zaskarżone postanowienie. Uczestnicy postępowania stwierdzili też, iż niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 15 kpa, gdyż organ II instancji dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy - czemu dał wyraz w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia. Dodatkowo uwzględnił zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaistniały od dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 - 8, 11, 15 i 80 kpa A i S. G. wskazali, że organ I instancji, wydając postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nr [...], rażąco naruszył art. 152 § 1 kpa, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie znajduje on zastosowania. Decyzji nr [...] można bowiem przypisać cechę konstytutywnego aktu uprawniającego, nie wymagającego żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego stanu faktycznego, a w konsekwencji uznać należy, iż wobec tej decyzji nie może mieć zastosowania art. 152 § 1 kpa. Ponadto w dniu [...] września 2011 r. [...] Konserwator Zabytków - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym - decyzją nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Zatem w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie istniały okoliczności, które wskazywałyby na jakiekolwiek prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nr [...] w wyniku wznowienia postępowania. Dodatkowo w dniu [...] stycznia 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał decyzję utrzymującą w mocy ww. decyzję organu I Instancji z dnia [...] września 2011 r. Uczestnicy podnieśli również, iż skarżącej nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu przed [...] Konserwatorem Zabytków, które zostało wznowione na jej żądanie, ponieważ nie ma ona indywidualnego interesu prawnego w sprawie oceny zamierzania uczestników postępowania z punktu widzenia ochrony zabytków. Prowadzone na podstawie art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami postępowanie miało na celu ustalenie, czy z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej na nieruchomości mogą być w ogóle podejmowane jakieś roboty budowlane, a jeśli tak, to na jakich zasadach i warunkach. Skoro więc skarżąca nie była stroną postępowania, to brak było podstaw dla wznowienia postępowania, a tym samym nie mogło również zachodzić prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a w efekcie podstawa zastosowania art. 152 § 1 kpa. Dodali, że przedstawione w stosunku do projektu budowlanego zarzuty winny być przedmiotem rozważań w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Dla niniejszej sprawy kwestie te pozostają nieistotne. Wskazali także, iż decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. uzyskali pozwolenie na budowę - w postępowaniu, w którym skarżąca bez wątpienia była stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2011 r. i odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r. Tym ostatnim orzeczeniem [...] Konserwator Zabytków pozwolił A. i S. G. na przebudowę i rozbudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej położonego w W. przy ul. [...], a także umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na prowadzenie robót wewnątrz budynku. Zgodnie z art. 152 § 1 kpa - stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie objętej kontrolą Sądu - organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 kpa jest zatem istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, tj. gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. W konsekwencji zaniechanie przez organ wskazania w postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji tego rodzaju okoliczności stanowi niewątpliwie uchybienie procesowe (wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 474/97, LEX nr 46812). Analogicznie zatem, w sytuacji odmowy wstrzymania wykonania decyzji, obowiązkiem organu jest wykazanie okoliczności, które nie wskazują na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przy czym wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 kpa lub jego odmowa, nie zależy od swobodnego uznania organu - co oznacza, że stanowisko organu w tym zakresie wymaga uzasadnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreśla się, że wydanie postanowienia w trybie art. 152 § 1 kpa powinno być traktowane jako środek ostateczny, a także oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 779/10 (LEX nr 786874), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 616/10 (LEX nr 675383). Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Konserwator Zabytków W. decyzją z dnia [...] września 1980 r. zarządził wpisanie do rejestru zabytków Miasta W. strefy ochrony konserwatorskiej (układ ulic i zabudowa) [...] uzasadnieniu wskazał na wartość zabytkową i historyczną poszczególnych kolonii i osiedli [...] stanowiących jednolite zamknięte całości, dające obraz osiągnięć polskiej architektury awangardowej lat międzywojennych XX wieku. Ochronie konserwatorskiej na tej podstawie podlega zatem układ przestrzenny miasta, określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, ich przebieg, szerokość i przekrój, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność miedzy zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, wygląd zewnętrzny budowli, określony skalą, rozmiarami, stylem, konstrukcją, materiałami, kolorem i wystrojem, współzależność między miastem lub dzielnicą zabytkową, a otaczającym je środowiskiem naturalnym i kulturowym, różne funkcje, które miasta lub dzielnice spełniały w przeszłości. (por. wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 2217/05). W konsekwencji decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] udzielająca przedmiotowego zezwolenia jest "instrumentem", mającym na celu niedopuszczenie do sytuacji wykonania prac przy budynku, znajdującym się na terenie objętym ochroną, które wpłyną na zmianę wyglądu zabytku, a zarazem na walory zabytkowe terenu objętego ochroną. W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że nie można uznać, iż istnieje prawdopodobieństwo uchylenia we wznowionym postępowaniu ww. pozwolenia, skoro zakończyło się ono w pierwszej instancji – decyzją odmowną. W tych okolicznościach uznać zatem należało, że organy orzekające w niniejszej sprawie właściwie ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy na daty wydawania swoich postanowień. Organ I instancji prawidłowo ocenił ww. przesłanki wstrzymania określone w art. 152 kpa, bowiem wziął pod uwagę i zbadał prawdopodobieństwo uchylenia decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym - w efekcie czego wstrzymał wykonanie decyzji. Zaś organ odwoławczy - na skutek zmiany okoliczności sprawy w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdzającej, że nie zaistniała przyczyna wznowienia - słusznie ocenił, iż nie istnieje dostateczne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Jednocześnie Konserwator Zabytków oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wzięli pod uwagę wskazany uprzednio cel prowadzenia postępowania o uzyskanie zezwolenia konserwatorskiego. Organ II instancji wskazał w sposób właściwy, że skoro projektowane prace budowlane nie dotyczą własności A. M., to prawdopodobieństwo uchylenia orzeczenia objętego postępowaniem w trybie nadzorczym jest niewystarczające do wypełnienia przesłanki określonej w art. 152. Ponadto w sposób prawidłowy ocenili zarzuty podniesione we wniosku o wstrzymanie, w którym skarżąca wskazała na ujemny wpływ projektowanych prac na jej segment. Nie mogły one jednak zostać uwzględnione zarówno przez Sąd, jak i organy administracji, bowiem dotyczą innego postępowania, tj. postępowania, w którym wydawane jest zezwolenie władzy architektoniczno-budowlanej na przeprowadzenie określonych robót budowlanych. Tylko te organy mogą dokonać ich merytorycznej oceny, tj. zgodności tych rozwiązań z prawem budowlanym. Zaś organy ochrony konserwatorskiej badają tylko wpływ projektowanych prac na wygląd przedmiotu ochrony konserwatorskiej, lecz ma to miejsce w postępowaniu o wydanie zezwolenia konserwatorskiego na takie prace, a nie w postępowaniu o wstrzymanie decyzji na podstawie art. 152 kpa. Podkreślenia wymaga również fakt, że żaden z zarzutów skarżącej nie dotyczył wpływu projektowanych prac na strefę ochrony konserwatorskiej jako "zespołu" podlegającego ochronie. Wskazać również trzeba, że wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 931/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2011 r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] we wznowionym postępowaniu. Reasumując, organy administracji orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane postanowienia zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.