I SA/Wa 459/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Piotr Przybysz (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2014 r. sprawy ze skargi M. C. i M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę. I SA/Wa 459/14 UZASADNIENIE Prezydent W. pismem z dnia 27 lutego 2009 r., znak [...], wypowiedział ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2009 r. K. P. i M. P. dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W., oznaczonej jako działki nr [...] oraz ustalił nową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...] zł. Jednocześnie Prezydent W. pouczył użytkowników wieczystych K. P. i M. P., iż mogą w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Pismo to zostało doręczone K. P. i M. P. w dniu 13 marca 2009 r. K. P. i M. P. w dniu 31 marca 2009 r. zawarli z M. C. i M. C. umowę sprzedaży użytkowania wieczystego wskazanej powyżej nieruchomości gruntowej. W dniu 6 maja 2010 r. M. C. i M. C. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że poprzedni użytkownicy wieczyści nie przekazali M. C. i M. C. informacji o dokonaniu wypowiedzenia wysokości opłaty. Wnioskodawcy poinformowali, że o wysokości opłaty rocznej dowiedzieli się z korespondencji mailowej z Referatem Naliczania Opłat Zarządu Mienia Skarbu Państwa w dniu 27 kwietnia 2010 r., na dowód czego załączyli kopię korespondencji prowadzonej z pracownikiem referatu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., [...] orzekając na podstawie art. 58 § 2 k.p.a. a contrario w zw. z art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., poz. 2603 ze zm.) odmówiło przywrócenia terminu w niniejszej sprawie uznając, że M. C. i M. C. w dniu 27 kwietnia 2010 r. uzyskali informację o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Wskazany w art. 58 § 2 k.p.a. siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu upłynął zatem – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w dniu 4 maja 2010 r. M. C. i M. C., reprezentowani przez radcę prawnego P. S., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W skardze zarzucono, że organ nie dokonał wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia okoliczności sprawy, ponieważ nie wyjaśnił, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz jaka była przyczyna uchybienia terminu. Skarżący podnieśli, że dopiero w dniu 2 maja 2010 r. w wyniku konsultacji z prawnikiem dowiedzieli się o szczegółach wypowiedzenia opłaty rocznej i szczegółach jego doręczenia poprzednim użytkownikom wieczystym. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu powinien być zatem liczony – w ocenie skarżących – od dnia 2 maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że argumenty podnoszone przez skarżących nie mogą mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jednym z wynikających z art. 58 § 2 k.p.a. warunków uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu jest złożenie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu wniosku o jego przywrócenie. Datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 grudnia 2013 r., II SA/Rz 1032/13 LEX nr 1407174). Rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie ma zatem ustalenie daty, w której M. C. i M. C. uzyskali informację o ustaleniu nowej wysokości opłaty rocznej i od której to daty powinien być liczony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. M. C. i M. C. we wniosku o przywrócenie terminu złożonym w dniu 6 maja 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wskazali, że w dniu 27 kwietnia 2010 r. dowiedzieli się o wysokości nowej opłaty rocznej na 2010 rok. Stwierdzenie to jest prawnie doniosłe, ponieważ na stronie ciąży obowiązek wskazania w prośbie o przywrócenie terminu daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2013 r., II SA/Po 731/13, LEX nr 1390269). Z powyższego wynika zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] listopada 2013 r., że w dniu 27 kwietnia 2010 r. skarżący uzyskali informację o ustaleniu nowej wysokości opłaty rocznej oraz że siedmiodniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, upływał w dniu 4 maja 2010 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia środka prawnego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 1997 r., III SA 101/96, LEX nr 30857). Również oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie może być uznane za stanowiące o braku winy strony składającej prośbę o przywrócenie terminu (wyrok NSA w Lublinie z dnia 26 listopada 1997 r., I SA/Lu 1219/96, LEX nr 31857). Organy administracji nie są zobowiązane do zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów czy zastępować jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Strona nie jest zwolniona od wszelkiej dbałości o własne interesy (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12, LEX nr 1457647). Od użytkownika wieczystego można zatem oczekiwać ogólnej orientacji w przepisach normujących zasady i tryb kwestionowania wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. W tym stanie rzeczy należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że w dniu 27 kwietnia 2010 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, w związku z czym prośba o przywrócenie terminu powinna być złożona najpóźniej w dniu 4 maja 2010 r. Odnosząc się do podniesionego w skardze do sądu administracyjnego zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ koniecznego postępowania wyjaśniającego należy wskazać, co następuje: Ciężar przeprowadzenia dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2013 r., IV SA/Wr 825/12, LEX nr 1330191). W sprawach, w których strona przedstawiła dowody potwierdzające fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone skutki prawne i które to fakty i zdarzenia nie budzą wątpliwości organu administracji, nie można oczekiwać od organu administracji, że przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w celu zakwestionowania tych faktów i zdarzeń. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.