I SA/Wa 655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi H. K. i W. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] odmawiające podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie Ministra z dnia [...] lutego 2015 r. zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku W. K. (następcy prawnym właściciela dekretowego) - stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1950 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do [...] niepodzielnej części gruntu nieruchomości [...] związanej z ówczesnym lokalem nr [...] w części odpowiadającej obecnym lokalom nr [...] i ich udziałom w części budynku i urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, a w pozostałej części stwierdził, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem prawa. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. złożyli W. K. (właściciel lokalu nr [...]), D. B. i P. B. (właściciele lokalu nr [...]). Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej wskazaną wyżej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do czasu złożenia do akt sprawy postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu notarialnego poświadczenia dziedziczenia po współwłaścicielu wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]- H. W. Postanowienie to nie zostało przez strony postępowania zaskarżone i stało się ostateczne. Pismami z dnia 6 maja 2014 r. oraz z dnia 16 czerwca 2014 r. H. K. oraz W. K. (spadkobiercy, zmarłego w dniu [...] stycznia 2014 r., W. K.) wystąpili o podjęcie zawieszonego postępowania, wskazując, że postanowienie to wydano z istotną wadliwością w ustaleniu stron postępowania, do których błędnie zaliczono wszystkich mieszkańców - najemców lokali ww. nieruchomości mieszkalnej, w tym i G. W. zajmująca lokal nr [...]. W opinii wnioskodawców interes prawny w uczestnictwie w niniejszym postępowaniu mają jedynie D. B. i W. K. - właściciele lokali nr [...] powstałych z podziału dawnego lokalu nr [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] odmówił podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na brak w aktach sprawy postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu notarialnego poświadczenia dziedziczenia po H. W. Organ zauważył, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. ma obowiązek zapewnić wszystkim stronom udział w każdym stadium postępowania. W rozumieniu art. 28 k.p.a. stroną postępowania dotyczącego wzruszenia decyzji o przejściu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa jest strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją lub jej następcy prawni oraz osoby, które obecnie posiadają prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Zatem, wbrew argumentacji wnioskodawców organ nie uczynił stronami postępowania wszystkich mieszkańców – najemców lokali znajdujących się w przedmiotowej nieruchomości. Stronami tego postępowania są jedynie właściciele wyodrębnionych lokali (będący jednocześnie użytkownikami wieczystymi gruntu, na którym posadowiony jest budynek) i części wspólnych budynku. Dalej, Minister wyjaśnił, że na podstawie inwentaryzacji architektonicznej lokalu nr [...] oraz rzutu parteru budynku przekazanych przez Urząd [...] przy piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. ustalono, iż dawny lokal nr [...] obecnie wchodzi w skład lokali nr [...] oraz klatki schodowej będącej częścią wspólną budynku. W związku z powyższym za strony niniejszego postępowania uznani zostali właściciele wyodrębnionego lokalu nr [...] – D. B. i P. B., lokalu nr [...] – W. K. oraz wszyscy właściciele pozostałych wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...] jako współużytkownicy wieczyści części budynku i jego urządzeń służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców (klatka schodowa). Jednocześnie, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów oraz KW nr [...] właścicielami lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...]wraz z prawem użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu, na którym posadowiony jest budynek są G. W. i H. W. Przy czym, z pisma Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2013 r. wynika, iż H. W. zmarł w dniu [...] października 2004 r. Wobec czego, pismem z dnia 25 listopada 2013 r., wezwano żonę zmarłego G. W. do nadesłania w terminie 14 dni postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu notarialnego poświadczenia dziedziczenia po H. W. Jak wskazał Minister, do dnia rozstrzygnięcia nie wpłynęło do organu ani postanowienie sądu ani informacja o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po H. W. Ponadto, w prowadzonym przez Krajową Radę Notarialną rejestrze nie ma informacji o sporządzeniu aktu notarialnego poświadczenia dziedziczenia po H. W. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał na treść przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdzając zasadność zawieszenia postępowania i wezwania osób posiadających interes prawny do przeprowadzenia odpowiedniego postępowania spadkowego. Ponadto wskazał, że nie ustała przesłanka zawieszenia postępowania, bowiem do organu nie wpłynęło postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt notarialny poświadczenia dziedziczenia po H. W., nie stwierdzono również zmiany wpisów w dziale II KW nr [...] prowadzonej dla lokalu nr [...]. W konsekwencji, Minister odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponownie rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r.,nr [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpili W. K. oraz H. K. podnosząc, że jeżeli interesu prawnego w ustaleniach dotyczących danej nieruchomości nie mają najemcy lokali, to tym bardziej nie mają takiego interesu właściciele tych innych lokali nie objętych przedmiotową procedurą. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 30 § 4 k.p.a. oraz art. 1025 § 2 k.c. i wskazał, że stroną postępowania dotyczącego wzruszenia decyzji o przejściu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa jest strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją lub jej następcy prawni oraz osoby, które obecnie posiadają prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Przy czym, osoby korzystające z nieruchomości dekretowych m.in. na podstawie stosunku najmu nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., a zatem nie posiadają one statusu strony w postępowaniach nadzorczych, bowiem zajmowanie lokalu mieszkalnego na podstawie stosunku najmu, stanowiącego prawo obligacyjne, nie rodzi uprawnień do kwestionowania prawa rzeczowego do nieruchomości. Status taki mają wyłącznie właściciele dawnego lokalu nr [...] obecnie wchodzącego w skład wyodrębnionego lokalu nr [...] tj. D.B. i P. B., lokalu nr [...] - W. K. oraz wszyscy właściciele pozostałych wyodrębnionych lokali przedmiotowego budynku jako współużytkownicy wieczyści pozostałej części pierwotnego lokalu nr [...] stanowiącego obecnie część budynku (klatka schodowa). Zatem, organ administracji stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie, a następnie zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. W sprawie wystąpiła bowiem konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. ustalenia następców prawnych po H. W. współwłaścicielu lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz współużytkowniku wieczystym ułamkowej części gruntu, na którym posadowiony jest budynek. Jak wskazał organ, skoro do tej pory do akt sprawy nie wpłynęło prawomocne postanowienie spadkowe (akt poświadczenia dziedziczenia) po zmarłym H. W. nie można ustalić jego następców prawnych, a co za tym idzie nie jest możliwe określenie wszystkich osób mających przymiot strony w niniejszym postępowaniu, którym organ administracji publicznej zobowiązany jest zapewnić, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., czynny udział w każdym stadium postępowania. Ze skargą na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wystąpili H. K. i W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucili niesłuszność bronionej przez organ tezy o zasadności zawieszenia postępowania oraz wskazali na nieuzasadnioną konieczność uzyskania merytorycznej decyzji nadzorczej, gdyż w świetle sentencji uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt III CZP 78/14 trzyletni termin na wniesienie powództwa odszkodowawczego biegnie właśnie od daty decyzji nadzorczej (a nie od daty decyzji pierwszej - co było sporne ). Ponadto wskazali, iż organ uzasadniając swoje stanowisko nie analizuje i nie ocenia całej argumentacji prawnej zawartej zarówno we wniosku o podjęcie postępowania z dnia 6 maja 2014 r. jak i we wniosku z dnia 17 listopada 2014 r. o ponowne rozpatrzenie kwestii zawieszenia postępowania. Zdaniem skarżących, stronami w postępowaniu odwoławczym (z wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy) dotyczącym oceny decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nie są również właściciele innych lokali (tak jak i ich najemcy) jeżeli nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Strona skarżąca wskazała, że praktyka organów administracji sprowadzająca się do nadawania praw strony w postępowaniu nieważnościowym wielu osobom (w sprawie niniejszej [...]), właścicielom innych lokali - prowadzi do blokowania stronom uprawnionym drogi do sądu cywilnego o zwrot lub odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporną, wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie, jest okoliczność czy słusznie Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r., zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]stycznia 2014 r., a organ odwoławczy stanowisko takie utrzymał w mocy. Zgodnie z przepisem art. 97 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. W sytuacji natomiast zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne (jak w niniejszej sprawie), przyczyna uzasadniająca zawieszenie ustępuje w chwili, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyskuje charakter trwały tj. staje się odpowiednio ostateczne, prawomocne, wykonalne bądź skuteczne. Należy jednak wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rozpoznanie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania obliguje organ administracji do oceny nie tylko tego czy ustały przyczyny zawieszenia postępowania ale także czy w rzeczywistości istniały przesłanki do jego zawieszenia. Stanowisko takie prezentowane jest m.in. w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 626/11 (LEX nr 1252130), w którym podkreślono, że organ administracji ma obowiązek, na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., podjąć zawieszone postępowanie nie tylko w razie ustania przyczyny zawieszenia, ale także wówczas, gdy okaże się, że przesłanka, z powodu której postępowanie zostało zawieszone w rzeczywistości nie istniała. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r., w którym organ uznał, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania z wniosków W. K., D. B. i P.B. o ponowne rozpoznanie sprawy - bez ustalenia następców prawnych po współwłaścicielu wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] – H. W., który zmarł w dniu [...] października 2004 r. Odmawiając zaś podjęcia zawieszonego postępowania organ I instancji wskazał, że nie ustała przesłanka zawieszenia postępowania, albowiem do Ministra nie wpłynęło postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt notarialny poświadczenia dziedziczenia po H. W., nie stwierdzono również zmiany wpisów w dziale II KW nr [...] prowadzonej dla lokalu nr [...]. Jednocześnie organ wyjaśnił, że stronami niniejszego postępowania (oprócz następców prawnych właścicieli dekretowych) są jedynie właściciele wyodrębnionych lokali (będący jednocześnie użytkownikami wieczystymi gruntu, na którym posadowiony jest budynek) i części wspólnych, budynku. A skoro tak, uwzględniając materiał dokumentacyjny sprawy, za strony niniejszego postępowania organ uznał nie tylko właścicieli wyodrębnionego lokalu nr [...] – D. B. i P. B., lokalu nr [...] – W. K. ale i także wszystkich właścicieli pozostałych wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...] jako współużytkowników wieczystych części budynku i jego urządzeń służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców. Tym samym, skoro z dokumentacji ewidencyjnej i ksiąg wieczystych wynikało, że właścicielami lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...] wraz z prawem użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu, na którym posadowiony jest budynek są małż. G. W. i H. W., zaś H. W. zmarł w dniu [...] października 2004 r., to zdaniem Ministra, zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wezwania osób posiadających interes prawny (G. W.) do przeprowadzenia odpowiedniego postępowania spadkowego. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, Minister (zgodnie z poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego) wypowiedział się także na okoliczność istnienia przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego. Powyższe ustalenia faktyczne i dokonaną ocenę prawną przez Ministra Sąd w niniejszym składzie podziela. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przy ocenie przez organ przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego kluczowym zagadnieniem w sprawie jest kwestia interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji w niniejszej sprawie i w konsekwencji powyższego ustalenie kręgu podmiotów będących stroną tego postępowania. I tak, w początkowym okresie w sprawach dotyczących gruntów warszawskich wątpliwości budziła jedynie kwestia, czy najemca lokalu może być stroną postępowania nadzorczego w tych sprawach. Jednoznacznie przesądzono, że najemca lokalu nie jest stroną takiego postępowania. (por. np.: wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., sygn. I OSK 427/05, lex nr 194358 oraz wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2011 r., sygn. I SA/Wa 630/11 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych, dostępne na stronie internetowej: https://cbois.nsa.gov.pl). Orzecznictwo sądowe jak i praktyka w sprawach gruntów warszawskich wypracowały pogląd, że stronami postępowania nadzorczego są nie tylko przeddekretowi właściciele (i ich następcy prawni) nieruchomości, ale także każdy, komu przysługuje tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, a zatem obecni właściciele lokali (i to zarówno w budynkach dekretowych jak i podekretowych), jak i obecni użytkownicy wieczyści nieruchomości. (por. np.: wyrok NSA z 24 kwietnia 2008 r., sygn. I OSK 264/08; wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. I OSK 1110/06; wyrok NSA z 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 798/10, dostępne na stronie internetowej: https://cbois.nsa.gov.pl). Z orzeczeń tych wynika, że stroną postępowania dotyczącego nieruchomości jest każdy podmiot, któremu obecnie przysługują prawa rzeczowe do tej nieruchomości. Wynika to z faktu, że właściciele lokali są jednocześnie właścicielami części wspólnych budynku i urządzeń (w przypadku budynku dekretowego) i w każdym przypadku są współużytkownikami wieczystymi gruntu, co do którego zgłoszono roszczenia dekretowe i trwa postępowanie nadzorcze, a zarazem ich prawa mogą być przeszkodą do zaspokojenia roszczeń byłych właścicieli dekretowych. Jakkolwiek, pojawiło się w ostatnim okresie także stanowisko sądowe odmienne od wyżej zaprezentowanego, zgodnie z którym całkowicie bezzasadne jest zawieszanie przez organ administracji publicznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych o odmowie przyznania prawa własności z uwagi na nieustalenie następców prawnych właścicieli samodzielnych lokali i czynienie stronami postępowania właścicieli lokali, albowiem brak jest przepisu prawa materialnego, z którego mógłby wynikać interes prawny właścicieli lokali usytuowanych w budynku posadowionym na gruncie dekretowym (np. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1695/12), jednakże pogląd ten nie zyskał akceptacji Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 508/14 Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do wyroku tego Sądu z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. I OSK 264/08 gdzie wskazano, że: "Obowiązujące prawo na podstawie art. 140 § 1 k.c. w równym stopniu chroni zarówno interesy dawnych właścicieli nieruchomości warszawskich, dochodzących w postępowaniu administracyjnym roszczeń dekretowych jak i osób, które w późniejszym czasie nabyły od Skarbu Państwa własność nieruchomości. Pozbawienie legitymacji prawnej właścicieli samodzielnych lokali, oprócz naruszenia norm prawa materialnego, godziłoby również w konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasadę ochrony własności (art. 64 ust. 1)." Ponadto, w ww. wyroku z dnia 27 maja 2015 r. NSA podniósł, że: "eliminując właścicieli lokali mieszkalnych jako strony postępowania administracyjnego (a w dalszej konsekwencji także sądowoadministracyjnego) Sąd I instancji nie dostrzegł, że obowiązujące prawo w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) przewiduje, że samodzielne lokale mieszkalne mogą stanowić odrębną własność. W razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali (art. 3 ust. 1). W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Właściciele lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym na gruncie nieruchomości warszawskiej, której niniejsze postępowanie dotyczy, stali się współwłaścicielami części budynku i urządzeń oraz w określonej części ułamkowej użytkownikami wieczystymi gruntu nieruchomości warszawskiej, której niniejsze postępowanie dotyczy." W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe słusznie Minister wskazał, że zobligowany treścią art. 10 § 1 k.p.a. winien jest prowadzić postępowanie nie tylko z udziałem byłych właścicieli nieruchomości [...] objętych działaniem tego dekretu (ich następców prawnych), ale także z udziałem wszystkich podmiotów, które legitymują się obecnie tytułem prawno-rzeczowym do nieruchomości. A taki tytuł bez wątpienia posiadają G. W. i posiadał zmarły H. W. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie zezwalają organowi na wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku lub uznanie za zmarłego. Z takim wnioskiem może wystąpić jedynie podmiot, który ma w tym interes prawny, a organ do takich podmiotów nie należy. Interes prawny ma więc G. W. i to ją organ zobowiązał do przedłożenia stosownego dokumentu poświadczającego dziedziczenie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są usprawiedliwione, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzeżono takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.