I SA/Wa 817/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi "B." S.A. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej "B." S.A. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, zawiesił z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...], do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/13. W uzasadnieniu Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przedstawił przebieg postępowania w sprawie, który przedstawiał się następująco: Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Minister Gospodarki Komunalnej działając na podstawie art. 17 pkt 2 lit b ustawy z dnia 25 lutego 1958r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. nr 11, poz. 37) stwierdził przejście na własność Państwa z mocy prawa z dniem [...] nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], własność "[...]" Towarzystwo Akcyjne w [...] objętej ks. wieczystą nr [...] (dawna [...] wykaz [...]). Pismem z dnia [...] E. W. - kurator "[...] S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność orzeczenia z dnia [...] w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...], a w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...]wydanie z naruszeniem prawa ww. orzeczenia. Powyższa decyzja została skierowana m.in. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Pismem z dnia [...] Komenda Wojewódzkiej Policji w [...] reprezentowana przez [...] Komendanta Wojewódzkiej Policji wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Infrastruktury odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...], wskazując w uzasadnieniu, iż Komendant Wojewódzkiej Policji w [...] nie miał przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...], zatem także nie ma legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczej. Wyrokiem z dnia 15 września 2004r. sygn. akt IV SA 4502/03, wydanym w następstwie rozpatrzenia skargi [...] Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] nr [...]. W wyniku powyższego wyroku Minister Budownictwa działając z urzędu; decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] wydana została z naruszeniem prawa. W dniu [...] wpłynęła faksem do organu kopia wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną w wyniku złożenia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...]. Wyrokiem z dnia 29 października 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 1219/08, wydanym w następstwie skargi [...] Komendanta Policji oraz Miasta [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. W wyniku skarg kasacyjnych [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Miasta [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 517/09 uchylił powyższy wyrok z dnia 29 października 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 1219/08 i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 24 maja 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 617/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną ponownie wnieśli Miasto [...] i [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...]. W wyniku jej rozpoznania, wyrokiem z dnia 19 października 2011r. sygn. akt I OSK 1745/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, natomiast ze skargi Miasta [...] uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku R.B. - likwidatora "[...]" SA w likwidacji o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "[...]" SA w likwidacji na powyższą decyzję z dnia [...]. W dniu [...] do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wpłynęła skarga kasacyjna wniesiona przez "[...]" SA w likwidacji z siedzibą w [...] i likwidatora R. B. Mając na względzie powołane okoliczności Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że zagadnieniem wstępnym jest rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej wniesionej przez "[...]" S.A w likwidacji z siedzibą w [...] i likwidatora R.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt I SA/Wa 352/13. Minister uznał, że od bytu prawnego ww. wyroku zależy byt prawny decyzji z dnia [...] i z dnia [...], co będzie miało bezpośredni wpływ na rozpatrzenie wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]. Minister podkreślił, że w wyniku wydania decyzji z dnia [...] i z dnia [...] stwierdzających nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...], do rozpatrzenia pozostawał wniosek z dnia [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]. Pismem z dnia [...] "[...]" S.A w likwidacji z siedzibą w [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. postanowieniem. W uzasadnieniu wniosku wskazano naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia wpływu orzeczenia NSA w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2013r. oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez niewłaściwe przyjęcie, że rozpoznanie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia ww. skargi kasacyjnej. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Minister Infrastruktury i Rozwoju ( zwany dalej Ministrem ) postanowieniem z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że w niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym jest rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/13 oddalającego skargę "[...]" S.A w likwidacji na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] dotyczącej oceny legalności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...]. Zdaniem Ministra od bytu prawnego wyroku z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/12 zależy również byt prawny decyzji z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] nr [...], a tym samym możliwość rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia [...]. Minister zaznaczył, że decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...], którą stwierdzono nieważność orzeczenia z dnia [...] w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] oraz stwierdzono wydanie ww. orzeczenia z naruszeniem prawa w części dotyczącej działki nr [...] i nr [...]. Dalej Minister podkreślił, że powyższa decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] dokonywała już zatem oceny legalności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...]. Stwierdzenie, zaś jej nieważności ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] spowodowało, że do rozpatrzenia przez Ministra pozostał wniosek z dnia [...] złożony przez "[...]" S.A. w likwidacji, o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...] o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. W świetle powyższego Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał, że dopiero prawomocne rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" S.A w likwidacji od ww. wyroku z dnia 29 maja 2013 r. pozwoli na prawidłowe rozpatrzenie niniejszej sprawy bez istnienia niebezpieczeństwa, iż nowe wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju rozstrzygnięcie będzie obarczone wadą wskazaną w art. 145 §. 1 pkt 8 kpa bądź w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie wniosła "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa i art. 126 i 144 kpa poprzez wydanie i podpisanie zaskarżonego postanowienia przez pracownika organu podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu z mocy prawa tj. przez działającego z upoważnienia Ministra – S. J., który wydał i uczestniczył w wydaniu postanowienia z dnia [...], co stanowi kwalifikowane naruszenie prawa opisane w art. 145 §1 pkt 3 kpa, a dające podstawę do wznowienia postępowania, 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych stanowiących podstawy zawieszenia postępowania, a zwłaszcza poprzez brak wykazania wpływu orzeczenia NSA w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt I SA/Wa 352/13, 3) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że rozpoznanie niniejszej sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez NSA sprawy ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt I SA/Wa 352/13. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zaznaczyła, wskazała że instrumentem zapewniającym bezstronność członków składu orzekającego jest możliwość wyłączenia od orzekania w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem środka odwoławczego osoby, która brała udział w orzekaniu w pierwszej instancji, czyli była " współautorem" rozstrzygnięcia badanego ponownie. Strona skarżąca podniosła także, że Minister niedostatecznie i nader ogólnikowo, pomimo zarzutów i wywodów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadnił swój pogląd, iż rozstrzygnięcie NSA w innej sprawie będzie miał wpływ na rozstrzyganie sprawy niniejszej. Zdaniem strony skarżącej rozważania zawarte w uzasadnieniu postanowienia mają charakter ogólnikowy nie stanowią rzeczowego odniesienia do sprawy i jej meritum. Strona podała, że to, iż w obu sprawach tj. niniejszej i tej zawisłej przed NSA, w ramach stanu faktycznego pojawia się orzeczenie z dnia [...] nie oznacza, że sprawy te są ze sobą współzależne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem strony skarżącej Minister nie wykazał, że istnieje zagadnienie wstępne dla rozpoznania niniejszej sprawy i że jest ono przedmiotem orzekania przez NSA. Strona podkreśliła, że wobec braku wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] decyzja ta jest ostateczna i wykonalna, zaś zawiłość sprawy w tym zakresie niczego nie zmienia i pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...]. Strona skarżąca podkreśliła, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowanie bez wykazania związku pomiędzy rozpoznawaną sprawą a inną sprawą, która może być zakwalifikowana jako prejudycjalna. Strona zauważyła także w wyroku z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/13 Sąd wskazał, że sprawa niniejsza oraz będąca przedmiotem sądowej kontroli zakończonej tym wyrokiem, dotyczą innych zakresów, mają zupełnie inny przedmiot, oraz nie są ze sobą powiązane a tym bardziej współzależne. Zdaniem strony skarżącej wobec widocznych i niewątpliwych wadliwości orzeczenia z [...] organ winien z urzędu wszcząć postępowanie nadzorcze, a nie uchylać się od merytorycznego wypowiedzenia się w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa . Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia je poprzedzającego jest art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Istota sądowej kontroli, objętego skargą postanowienia , sprowadza się do wykładni przepisu 97 § 1 pkt 4 kpa oraz do oceny, czy w niniejszej sprawie w obowiązującym stanie prawnym wystąpiła przesłanka zagadnienia wstępnego. Zgodnie brzmieniem powyższego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej (tak: M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 572). Przy czym, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż postępowanie administracyjne może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1570/11, LEX nr 1367328). Ponadto zaznaczyć należy, że instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 kpa. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Wskazać należy, że zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym. W wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 kpa zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Również w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2011r., sygn. akt II SA/Go 141/11, WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 212 r., sygn. akt II SA/Rz 917/11, WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Kr 131/11. ). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podzielić należy stanowisko strony skarżącej, iż rozpatrzenie niniejszej sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 352/13. W ocenie Sądu, wskazywane przez Ministra w zaskarżonym postanowieniu zagadnienie ( toczące się postępowanie przed NSA od powołanego wyżej wyroku ) nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...], którą stwierdzono nieważność orzeczenia z dnia [...] w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...], a w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...] wydanie z naruszeniem prawa ww. orzeczenia - została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] oraz decyzja z dnia [...] nr [...] utrzymująca tę decyzję w mocy są ostateczne. Wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] a następnie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 352/13. nie stanowią zatem przeszkody prawnej w działaniu organu tj. do rozpoznania wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]. Zdaniem Sądu Minister Infrastruktury i Rozwoju niezasadnie przyjął, że zachodzi związek między rozpatrzeniem sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]), a zawisłej przed NSA dotyczącej postępowania nadzwyczajnego od decyzji nieważnościowej z dnia [...]. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż to, że w niniejszej sprawie oraz w sprawie zawisłej przed NSA pojawia się orzeczenie z dnia [...] nie oznacza, że sprawy te są ze sobą współzależne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Dotyczą innych zakresów, mają inny przedmiot orzekania i nie można zatem uznać aby pomiędzy wskazanymi postępowaniami występowała bezpośrednia zależność wymagana na gruncie powołanego przepisu kpa. Słusznie zauważyła strona skarżąca w skardze, że powyższe postępowania zostały też uznane za odrębne w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I SA/Wa 352/13. Dodać przy tym należy, iż wprawdzie wynik prowadzonego postępowania nieważnościowego niewątpliwie może mieć znaczenie dla dalszego prowadzenia postępowania. Jednakże nie stanowi on podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Nadto podkreślić należy, iż związek przyczynowo- skutkowy istniejący pomiędzy rozstrzygnięciem prowadzonej sprawy, a rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego należy oceniać zawężająco. Nie można bowiem pominąć tego, że zasadą naczelną postępowania administracyjnego jest prowadzenie postępowania w sposób szybki i ekonomiczny ( art. 12 § 1 kpa). Zasadną jest zatem prowadzenie postępowania, a wyjątkiem przerwanie toku postępowania np. poprzez jego zawieszenie. Gdyby przyjąć szerokie rozumienie przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 97 §1 pkt 4 kpa, jak przyjął Minister Infrastruktury i Rozwoju wówczas doszłoby do swoistego paraliżu procesowego w prowadzonej przez organ sprawie. Inicjowanie przez strony nowych postępowań prowadzonych w administracyjnych trybach nadzwyczajnych, wprowadzałoby to stan ciągłego zawieszenia postępowania, mimo ustalonego stanu prawnego umożliwiającego zakończenie sprawy w sprawie prowadzonej przez organ. W tej sytuacji wskazać należy, że wynik uruchamianych przez strony spraw administracyjnych może mieć znaczenie jako podstawa do wznowienia postępowania zakończonego przez organ postępowania (art. 145 § 1), stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 kpa). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju w zaskarżonym postanowieniu jak i poprzedzającym je z dnia [...] znak: [...] wadliwie zastosował przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Infrastruktury i Rozwoju uwzględni zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną i rozpozna wniosek z dnia [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] nr [...]. Odnosząc się natomiast do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa i art. 126 i 144 kpa poprzez wydanie i podpisanie zaskarżonego postanowienia przez pracownika organu podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu z mocy prawa tj. przez działającego z upoważnienia Ministra – S. J., który wydał i uczestniczył w wydaniu postanowienia z dnia [...] oraz postanowienia z dnia [...], co , zdaniem skarżącego stanowi kwalifikowane naruszenie prawa opisane w art. 145 §1 pkt 3 kpa, dające podstawę do wznowienia postępowania to należy uznać go za chybiony, bowiem zarzut ten może odnosić się wyłącznie do orzeczenia merytorycznie kończącego postępowanie w sprawie nie zaś w stosunku do postanowienia wpadkowego jakim jest postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Wynika to z prostej konstatacji, iż postępowanie nadzwyczajne jakim jest wznowienie postępowania może odnosić się jedynie do postępowania zakończonego decyzją ostateczną co nigdy nie będzie miało miejsca jeśli wadą z art. 24 § 1 pkt 5 kpa dotknięte jest – jak to ma miejsce w sprawie niniejszej- postanowienie o zawieszeniu. Nie można więc stwierdzić, iż zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 §1 pkt 3 kpa co w konsekwencji stanowiłoby samodzielna podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lt b ppsa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit c p.p.s.a , w pkt II zaś na mocy art. 152 p.p.s.a, a w pkt III zgodnie z art. 200 p.p.s.a.