I SA/Wa 935/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. P. i A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2019 r. nr [...] o ograniczeniu korzystania z części położonej w [...] nieruchomości stanowiącej własność P. P. i A. C., oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...]. Decyzja ta wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z [...] października 2018 r. [...] SA, wystąpiła do Starosty [...] o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] poprzez udzielenie spółce zezwolenia na przebudowę istniejącej tam linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...], poprzez rozbiórkę tejże linii, podwieszenie napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV oraz funkcjonowania jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego, którego powierzchnia dla przedmiotowej działki wynosi [...] m2. W motywach wniosku poza opisem planowanych prac i zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazano na bezskuteczność prowadzonych z właścicielami negocjacji ukierunkowanych na uzyskania zgody na dobrowolne jej udostepnienie w celu realizacji ww. inwestycji, na dowód czego przedkładano m.in. protokół z uzgodnień z [...] marca 2017r., a także korespondencję kierowaną przez pełnomocnika spółki do właścicieli i ich odpowiedź. Dla terenu obejmującego przedmiotową działkę obowiązującym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla części wsi P., C., K. i N., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] (Dz.urz. woj. [...]. poz. [...]). Wedle jego zapisów, część działki nr [...] znajduje się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą (1.MN), w strefie potencjalnego oddziaływania linii energetycznej wysokiego napięcia oraz częściowo w strefie potencjalnego oddziaływania linii elektroenergetycznej średniego napięcia. Granice potencjalnego odziaływania linii jak i sama linia oznaczone zostały w części graficznej planu. Zgodnie z § 7 ust. 4 planu, w strefie potencjalnego oddziaływania elektroenergetycznej wysokiego napięcia (o szerokości 9 m w obie strony od osi linii energetycznej) ustala się: a) zakaz lokalizowania pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi; b) zakaz nasadzeń zieleni przekraczających wysokość 3m; c) dopuszcza się przebudowę i remont istniejących budynków. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Starosta [...], decyzją z [...] października 2019 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r., działając na podstawie art. 124 ust. 1 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.g.n.", w punkcie I orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (w obszarze przedstawionym na stanowiącym załącznik mapowy stanowiącym integralną część decyzji), poprzez udzielenie zezwolenia spółce [...] SA zezwolenia na przebudowę polegającą na rozbiórce istniejącej linii energetycznej WN 110 relacji [...] oraz założenie i przeprowadzeniu na wskazanej we wniosku części nieruchomości jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, poprzez: a) rozbiórkę istniejącej linii, b) podwieszenie napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej, c) funkcjonowanie jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego, którego powierzchnia dla przedmiotowej działki wynosi [...] m2. W kolejnych punktach oznaczonych odp. nr II do V poinformował strony, że zezwolenie obejmuje prawo wstępu na nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych i innych czynności związanych z rozbiórką istniejącej i budową nowej linii, prawo wstępu na nieruchomość po przeprowadzeniu prac w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, które to ograniczenia obowiązywać będą w okresie istnienia przedmiotowej linii. Ponadto o zobowiązaniu inwestor do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu czynności opisanych w punkcie I, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Wskazał również, że decyzja stanowi podstawę do dokonania odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej. W motywach decyzji wywodzono, że spełnione zostały warunki określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. umożliwiające ograniczenie właścicielowi sposób korzystania z nieruchomości. Planowana inwestycja ma na celu zapewnienie prawidłowego zasilania w energię elektryczną klientów z obszaru gminy [...] i gmin sąsiadujących, co stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a owo ograniczenie pozostaje w zgodzie z obowiązującym dla nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście organy odwoływała się do ww. miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. wskazywały także na dopełnienie ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. warunku uprzedniego przeprowadzenia z właścicielem rokowań o wyrażenia zgody na wykonanie prac, które zakończyły się wynikiem negatywnym, co potwierdzają dokumenty załączone do wniosku. Wobec podnoszonego ne etapie postępowania odwoławczego zarzutu dotyczącego nieokreślenia kolejności prac prowadzonych przez inwestora i szczegółowego ich harmonogramu, Wojewoda podnosił, iż takiego wymogu wydawanej decyzji art. 124 ust. 1 u.g.n. nie formułuje. Za zasadną także uznawał odmowę uwzględnienia przez Starostę składanych w toku postępowania w imieniu właścicieli nieruchomości wniosków dowodowych, dotyczących zobowiązania [...] SA do wskazania faktycznego obszaru parametrów pasa służebności, a w szczególności obciążenie nieruchomości psem technologicznym, którym zapewniony będzie dostęp dla przedsiębiorstwa do linii; a także przesłuchania świadków na okoliczność dotychczasowego przebiegu drogi wykorzystywanej przez [...] SA do konserwacji, remontu i utrzymania linii. W ocenie Wojewody wnioski te zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania, a wnioskowane dowody nie miały znaczenia dla rozstrzyganej sprawę. Błędem było jedynie nie wydanie w tym przedmiocie przez Starostę stosownego postanowienia. W związku zaś z zarzutem dotyczącym nieprawidłowego doręczenia decyzji (w formie papierowej do rąk pełnomocnika, a nie drogą elektroniczną, choć pełnomocnik właścicieli w toku postępowania w tej formie korespondował z organem) Wojewoda wywodził, że art. 391 § 1 k.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Zatem jeśli doszło do doręczenia decyzji do rąk pełnomocnika, choćby w formie papierowej, nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia jej w jeden z przewidzianych w k.p.a. sposobów. Na decyzję Wojewody [...] P. P. i A. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez wadliwe określenie terminu, na który udziela się zezwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej; 2. przepisów postępowania poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (w tym kontekście skarżący omyłkowo przywoływali przepisy ordynacji podatkowej), art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 10 i 78 k.p.a. poprzez akceptację przez organ odwoławczy naruszenia tych przepisów polegającego na pominięciu wniosków dowodowych strony, bez wydania stosownego postanowienia w ich przedmiocie, w wyniku czego uznał, że pas technologiczny wskazany we wniosku inwestora umożliwia trwały dostęp do linii elektroenergetycznej w celu prowadzenia naprawa w razie awarii lub zabiegów konserwacyjnych; 3. art. 391 § 1 k.p.a. poprzez brak stosowania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej pomimo faktu, ze pełnomocnik skarżących składał podania (wnioski) na elektroniczną skrzynką podawcza organu od [...] lutego 2019 r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi wnosili oni o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przestawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl ust. 2 art. 124 , udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli, w myśl przywołanej regulacji jest zatem uwarunkowane spełnieniem dwóch przesłanek: 1) nieruchomość ma być przeznaczona do realizacji określonej inwestycji celu publicznego, której przeprowadzenie przez nią jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) brak jest zgody właściciela na przeprowadzenie na niej prac związanych z realizacją owej inwestycji, co z kolei wymaga udokumentowania prowadzonych przez inwestora rokowań o zgodę na jej wykonanie, które to rokowania okazały się bezskuteczne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy poza sporem jest, że inwestycja w związku z którą doszło do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących (tj położonej w miejscowości [...] działki nr [...]) jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. W przepisie tym wprost bowiem wskazano, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zaś swoim zakresem zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 powołanej ustawy. Zatem kwalifikowanie przebudowy istniejącej linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV, przebiegającej m.in. przez działkę nr [...] jako inwestycji celu publicznego, nie budzi także wątpliwości Sądu. Lokalizacja tejże linii, jak też strefa potencjalnego jej oddziaływania obejmująca pas o szerokości 18 m (po 9 m z każdej strony osi linii), przecinający przedmiotową działkę, zaznaczona został w części graficznej obowiązującego dla tego ternu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...]. W pasie tym, w związku z funkcjonującą linią elektroenergetyczną, obowiązują ograniczenia w zakresie możliwości lokalizowania tam określonych obiektów budowlanych i nasadzeń, o czym stanowi § 7 ust. 4 tego planu. Pas ów, w granicach działki nr [...], pokrywa się z obszarem opisanym w załączniku mapowym do decyzji Starosty [...] jako pas technologiczny, którego granice wyznaczają także przestrzenny zasięg terenu, na którym ograniczono właścicielom nieruchomości korzystnie z niej, udzielając [...] SA zezwolenia na prowadzenie tam prac związanych z przebudową linii. To z kolei oznacza, że spełniona została określona w art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanka zgodności z planem zamierzenia inwestycyjnego, na potrzeby którego dokonano ograniczenia prawa własności. Podnoszony tak w odwołaniu od decyzji Starosty [...] jak i w skardze argument, że wyrysowany na załączniku mapowym do decyzji obszar pasa technologicznego (wzdłuż linii przesyłowej), nie umożliwia trwałego dostępu do linii w celu przeprowadzenia jej napraw lub zbiegów konserwacyjnych, z tego powodu, że dostęp do niej możliwy jest wyłącznie od drogi prowadzącej do nieruchomości, jest o tyle nietrafny, że dostęp ów może odbywać się także poprzez nieruchomości sąsiednie. Samo natomiast ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma gwarantować trwałą możliwość prowadzenia prac w obszarze, na którym to ograniczenie nastąpiło, a nie regulować kwestię dostępu do tego obszaru, jak zdaje się to interpretować skarżący. O takiej właśnie dostępności pasa technologicznego (a nie dojścia do niego) wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2017 r. I OSK 214/16 przywoływanym przez Starostę – do którego również nawiązują skarżący - podnosząc, że "Pas technologiczny wskazany we wniosku inwestora ma zapewnić bezpieczeństwo linii kablowej przed mechanicznym uszkodzeniem, ma być trwale dostępny w celu przeprowadzania napraw w razie awarii lub zabiegów konserwacyjnych, dodatkowo w terenie pasa technologicznego nie będzie można prowadzić prac budowlanych lub posadowić obiektów, które mogą utrudnić wykonanie ww. czynności lub doprowadzić do uszkodzenia kabla. Szerokość tego pasa została wskazana we wniosku jako niezbędna do przeprowadzenia wszystkich prac związanych z inwestycją, a zarazem wystarczająca dla przedsiębiorcy przesyłowego do właściwego korzystania z urządzenia przesyłowego w przyszłości, zgodnie z jego przeznaczeniem. [...] Z uwagi na brak przepisów prawa określających szerokość pasów technologicznych, pasów ochronnych dla linii elektroenergetycznych, pasy ochronne każdorazowo wyznaczane są przez inwestora." W tej sytuacji prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego ukierunkowanego na badanie samej dostępności do wspomnianego pasa - do czego w istocie zmierzały wnioski dowodowe strony składane w toku postępowania – było zbędne. Okoliczność ta nie miała bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie relewantnego. Słusznie zatem w tych uwarunkowaniach Starosta [...] owych wniosków nie uwzględnił, a organ odwoławczy to stanowisko zaakceptował. Zgodnie wszak z art. 78 §1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Fakt, że odmowa przeprowadzenia dowodu nie przybrała postaci adekwatnego aktu jurysdykcyjnego (postanowienia), dla oceny legalności wydanej w sprawie decyzji nie ma istotnego znaczenie. Kluczowa w tym aspekcie bowiem jest nie forma w jakiej odmówiono przeprowadzenia dowodu, ale jej zasadność. Ta natomiast, jak już zaznaczono, nie budzi wątpliwości Sądu. Z tych też względów podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 78 k.p.a., a także powiązany z nim zarzut braku zgromadzenia adekwatnego materiału dowodowego, co miałoby skutkować wadliwym zrekonstruowaniem stanu faktycznego i naruszenia tym samym przepisów art. 7 i 77 k.p.a., uznać należy za chybiony. W sprawie spełniona została również druga z przesłanek wydania decyzji ograniczeniu sposobu korzystania z własności nieruchomości, dotycząca braku zgody właściciela na dobrowolne jej udostępnienie, co wymagało prowadzenia z nim w tym przedmiocie negocjacji (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Te bowiem były w sprawie prowadzone i okazały się nieskuteczne. Dopełnienia zaś wskazanego warunku oznacza zaistnienie sytuacji, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a ten ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedział na zgłoszoną mu propozycję. Oczywistym jest bowiem, że proces negocjacji nie może przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 298/15, z 24 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1375/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika jednoznacznie, że właściciel działki nr [...] nie wyrażali akceptacji zarówno dla proponowanych im przez inwestora warunków na jakich będzie on mógł korzystać z gruntu tej działki w obszarze przez który przebiega linii elektroenergetyczna, jak i kwestionowali samą lokalizację tej linii. Znajduje to odzwierciedlenie w stanowisku stron ujawnionym w treści protokołu z uzgodnień z [...] marca 2017 r. oraz notatach służbowych z [...] marca 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r. Niepowodzeniem zakończyła się również podjęta z inicjatywy spółki [...] SA dodatkowa próba ugodowego załatwienia sprawy już w toku postępowania administracyjnego, o czym przedstawicie inwestora poinformował organ pismem z [...] czerwca 2019 r., załączając do niego kopię prowadzonej w tym zakresie z pełnomocnikiem właścicieli korespondencji. Podjęta zatem w tych uwarunkowaniach faktyczno-prawnych decyzja Starosty [...] z [...] października 2019 r., jak też utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z położonej w gminie [...] nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], pozostają w zgodzie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego, w tym art. 124 ust. 1 u.g.n. Wbrew też temu co twierdzą skarżący, oznaczanie w decyzji wydawanej w oparciu tę podstawę prawną terminu, w którym inwestor może podejmować na nieruchomości prace związane z realizacją celu publicznego, nie znajduje oparcia w jego treści normatywnej. Zatem brak precyzyjnego oznaczenia w decyzji Starosty okresu, na który udzielane jest mu zezwolenie na przebudowę linii elektroenergetycznej nie tylko nie świadczy o jej prawnej wadliwości, ale wręcz stanowi przejaw respektowania obowiązującego w tej materii porządku prawnego. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy ustawa nie nakłada na organ orzekający obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to jego ustalenie na podstawie powyższego przepisu byłoby działaniem bez podstawy prawnej (por. wyroki NSA: z 19 października 2017 r. sygn. akt I OSK 1165/17, z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2965/17, z 29 kwietnia 2020 r. I OSK 629/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując zatem stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do podjęcia na gruncie norm prawa materialnego prawidłowego rozstrzygnięcia został ustalony przez organy w sposób wystarczający. Kluczowe z tego punktu widzenia okoliczności jak: zgodność zaplanowanej inwestycji celu publicznego w obszarze działki nr [...] z postanowieniami obowiązującego dla tego ternu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz kwestia negocjacji pomiędzy właścicielem i inwestorem, zostały ustalone w sposób zgodny z obiektywnie istniejącą rzeczywistością i znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, którego ocena dokonana przez organy nie nosi znamion arbitralności. Samo natomiast rozstrzygnięcie sprawy, a więc udzielenie zezwolenia spółce [...] SA na przeprowadzenie prac związanych z przebudową przebiegającej przez ww. nieruchomość linii elektroenergetycznej, znajduje oparcie w treści normatywnej art. 124 ust. 1 u.g.n., co czyni skargę niezasadną. Podnoszony z kolei zarzut naruszenia art. 391 § 1 k.p.a., upatrywany w wadliwym doręczaniu decyzji drogą tradycyjna, a nie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, choć skarżący w podania do organu składał w tej właśnie formie, aczkolwiek jest zasadny, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zastosowany w sprawie tryb doręczenia decyzji (w formie papierowej, do rąk pełnomocnika) nie wpłynął bowiem na możliwość realizacji przez skarżących przynależnych im praw procesowych. Godzi się przy tym zauważyć, że wynikał on nie tyle z intencjonalnego zlekceważenia dyspozycji normy prawnej zawartej w ww. przepisie, ale spowodowany był problemami natury technicznej, których uniemożliwiły doręczenie decyzji drogą elektroniczną (vide wydruk z systemu elektronicznego zarządzania dokumentami opatrzony notatką służbową z [...] stycznia 2020 r.). Jak jednocześnie trafnie zauważał Wojewoda [...], odwołując się w tej materii do poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonego w wyroku z 10 czerwca2015 r. II SA/Kr 504/15, przepis art. 391 § 1 k.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego, co oznacza, że jeśli doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (jego pełnomocnika) w formie papierowej, to nie można skutecznie twierdzić, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.