I SA/Wa 991/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia z urzędu projektu podziału nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Prezydent [...] zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie [...] na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha wykazane na mapie sytuacyjnej z projektem podziału, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podział przedmiotowej nieruchomości wykonywany jest z urzędu i ma na celu wydzielenie projektowanej działki nr [...] przeznaczonej pod ul. [...] zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Prezydent [...] pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymało je w mocy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3099/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. na ww. postanowienie. Organ I instancji wskazał, że dzielona nieruchomość położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Zachodniego Pasma [...] w rejonie ulicy [...] stanowiącego treść uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 181 z dnia 23 października 2010 r. poz. 4776), zgodnie z którym projektowana działka nr [...] położona jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług oznaczonej na rysunku planu symbolem [...], zaś projektowana działka nr [...] położona jest w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej ul. [...] oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując sprawę niniejszą przywołało treść przepisów art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) i stwierdziło, że przepisy te oznaczają, że podział z urzędu nieruchomości dopuszczalny jest przede wszystkim w związku z koniecznością podziału nieruchomości niezbędnej do realizacji celu publicznego, przy czym zarówno konkretny cel publiczny jak i zakres przestrzenny nieruchomości konieczny do jego realizacji musi być określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji ustalił, że podział przedmiotowej nieruchomości wykonywany jest z urzędu na potrzeby przyszłej inwestycji mającej na celu wykup gruntów i budowę ulicy zgodnie z przebiegiem przewidzianym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Podział ten ma na celu wydzielenie projektowanej działki nr [...] przeznaczonej pod rozbudowę ul. [...], zaś w planie miejscowym projektowana działka położona jest w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej ww. ulicy, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. W ocenie Kolegium w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki konieczne do dokonania z urzędu podziału przedmiotowej nieruchomości, bowiem rozbudowa drogi jest niewątpliwie celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie dokonywany podział jest zgodny z obowiązującym dla tego obszaru planem zagospodarowania przestrzennego, co zostało potwierdzone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. pozytywnie opiniującym wstępny projekt podziału. Postanowienie to jest prawomocne, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. oddalił skargę A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymujące w mocy ww. postanowienie. Organ II instancji podniósł, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia w wyniku podziału realizacji zabudowy bliźniaczej z usługami, Kolegium wskazało, że w prawomocnym wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3099/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzut ten za niezasługujący na uwzględnienie. Sąd wskazał, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i ma wiążący charakter dla organów dokonujących podziału nieruchomości, które nie mogą oceniać kwestii zasadności wyznaczenia w danym miejscu przebiegu drogi publicznej i jej parametrów. Ponadto organ II instancji uznał za niezasadny zarzut skarżącej dotyczący niezgodności powierzchni działki nr [...] pomiędzy danymi zawartymi w akcie notarialnym z dnia [...] marca 2000 r. a danymi zawartymi w księdze wieczystej, bowiem powierzchnię tej działki przyjęto przy opracowywaniu wstępnego projektu podziału zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków wynikającymi z opracowania geodezyjnego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. L. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz postanowień planu zagospodarowania przestrzennego [...], 2) przepisów postępowania poprzez nie zajecie stanowiska wobec zarzutów podniesionych w odwołaniu, 3) bezzasadne pominięcie części materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu dotyczącego braku wykazania przez organ I instancji niezbędności podziału nieruchomości dla realizacji celu publicznego, a w uzasadnieniu żadnej decyzji nie przedstawiono dowodów, że zaistniała przesłanka niezbędności podziału. Zdaniem skarżącej podział realizuje wyłącznie cel prywatny - budowę na nieruchomości sąsiedniej osiedla mieszkaniowego przez dewelopera. Organ II instancji nie odniósł się również do zarzutu naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej przez organ I instancji, który nie zbadał czy rozbudowy ulicy nie można przeprowadzić w sposób mniej dla skarżącej uciążliwy. Ponadto skarżąca podniosła, że Kolegium nie odniosło się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia jej realizacji zabudowy bliźniaczej z usługami. Według skarżącej zatwierdzony podział jest niezgodny z planem w zakresie zapisów dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury, które zgodnie z planem winny być usytuowane w liniach rozgraniczających ulicy. Kolegium nie odniosło się także do rozbieżności w powierzchni działki dzielonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Nadto organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Stosownie do treści art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w rozumieniu tego przepisu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Z powyższych przepisów wynika, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zatwierdzenia podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Podstawowym zagadnieniem przesądzającym o zgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości jest zatem zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zachodniego Pasma [...] w rejonie ul. [...] w [...] uchwalonego przez Radę [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2010 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 23 października 2010 r. nr 181, poz. 4776. Bezsporne jest, że plan ten przeznacza część, stanowiącej własność skarżącej działki nr [...] na drogę dojazdową ul. [...] oznaczoną na rysunku planu symbolem [...], czyli niewątpliwie drogę publiczną. Plan ten wiąże organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Bezsporne jest również, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezydent [...] zaopiniował pozytywnie projekt podziału przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami tegoż planu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., co do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3099/14 oddalił skargę A. L. Art. 97 ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami określone zostały natomiast sytuacje, w których podziału nieruchomości można dokonać z urzędu. W szczególności zaś może to nastąpić, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych (punkt pierwszy art. 97 ust. 3). Cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami określa art. 6 ustawy. Celami publicznymi są między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1). Postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału zostało w niniejszej sprawie wszczęte z urzędu, w związku z realizacją celu publicznego, tj. inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...]. W ocenie Sądu w tym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia z realizacją celu publicznego, jakim jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i budowa tych dróg (art. 97 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Skarżąca twierdziła, że nie jest wystarczające wykazanie, że planowany podział zmierza do realizacji celu publicznego i jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Organ rozpatrujący sprawę o dokonanie podziału z urzędu ma obowiązek dokonania oceny dodatkowej, wynikającej z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przesłanki niezbędności poprzez rozważenie i wyważenie sporu między interesem publicznym a słusznym interesem strony. Istotnie, poglądy takie prezentowane są w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednakże Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela powyższego stanowiska. Przepisy art. 97 ust. 3 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jednoznacznie stanowią, iż podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest to niezbędne do realizacji celów publicznych oraz jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem Sądu nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak wskazać należy, na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 272/11, I OSK 274/11, z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1620/13, z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 410/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2010 r., II SA/ Gd 378/10 i z dnia 15 listopada 2006r., II SA/Gd 352/06, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., II SA/Gd 811/08 czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2010 r., II SA/Sz 1297/09 (wszystkie opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie I OSK 10/09 stwierdził, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Wskazać nadto należy, że w świetle treści art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyznaczającego zakres postępowania w sprawie podziału, nie znajduje uzasadnienie pogląd, jakoby organ mógł dysponować uznaniem w zakresie obszaru, który ma zostać wydzielony na cele publiczne (tak Gabriel Węgrzyn, Linie podziału nieruchomości a linie rozgraniczające tereny o różnym sposobie użytkowania w planie miejscowym, Nowe Zeszyty Samorządowe, 2009/4/58). W świetle powyższego uznać należy, wbrew zarzutowi skargi, że zarówno wszczęcie postępowania, jak i rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również kodeksu postępowania administracyjnego. Nie są przy tym zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął niniejszą sprawę, mimo uchybień w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, dotyczącego braku dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w pismach kierowanych do organu w toku postępowania. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika bowiem, że organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Braki rozstrzygnięcia organu I instancji postępowania stanowią wady postępowania, jednak należy zauważyć, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że zaskarżoną decyzję można uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko zaistnienie tych warunków uzasadnia orzekanie kasacyjne. Skorzystanie z tej możliwości musi być wyjątkowe, gdyż istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji rozpatrzył sprawę niniejszą w jej całokształcie odnosząc się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podnieść należy, że w sprawie podziału mamy do czynienia z dwoma etapami postępowania, a mianowicie opiniowaniem wstępnego projektu podziału nieruchomości i zatwierdzeniem podziału nieruchomości. Postanowienie zawierające opinię w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z planem miejscowym dotyczy jednej z kwestii rozstrzyganych w toku postępowania o podział nieruchomości, przy czym rozstrzyga tę kwestię w sposób wiążący na dalszym etapie postępowania podziałowego, co wynika również z faktu, że musi być ono ostateczne. W rozpoznawanej sprawie takie postanowienie zostało wydane i jest ostateczne. Poddane zostało zresztą kontroli Sądu i prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3099/14 zgodnie z treścią art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wiążący zarówno dla stron postępowania jak i Sądu oraz dla organów państwowych. Sąd w wyroku tym wskazał: "Subiektywny pogląd skarżącej, iż zaproponowany podział uniemożliwia jej realizację zabudowy bliźniaczej z usługami, nie może zasługiwać na uwzględnienie, gdyż zarzut ten mógłby stanowić jedynie podstawę ewentualnej skargi, ale na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Celowość takiego, a nie innego zaprojektowania drogi, skutki jakie to może wywołać dla skarżącej oraz innych mieszkańców pozostają bowiem poza granicami niniejszego postępowania. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i ma wiążący charakter dla organów dokonujących podziału nieruchomości, które nie oceniają kwestii zasadności wyznaczenia w danym miejscu przebiegu drogi publicznej i jej parametrów." Odnosząc się do zarzutu, że projektowany podział jest niezgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej (sieć wodociągowa, kanalizacyjna, gazowa, telekomunikacyjna) wskazać należy, że powyższe kwestie nie są przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jak również przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających, których decyzje dotyczą wyłącznie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości skarżącej w związku z realizacją celu publicznego jakim jest rozbudowa ul. [...] -drogi publicznej. Wskazana przez skarżącą infrastruktura techniczna nie jest elementem drogi zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440). Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy -pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1), - droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (pkt 2), - ulica to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe (pkt 3). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozbieżności w powierzchni przedmiotowej działki, to jak słusznie wskazało Kolegium jej powierzchnia została przyjęta na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z pisma z dnia 14 lutego 2013 r. (k. 36 akt administracyjnych) w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków zmieniono powierzchnię działki nr [...] z pow. [...] ha na pow. [...] ha zgodnie z opracowaniem geodezyjnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Ustalanie granic innych niż ewidencyjne może ewentualnie nastąpić w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości, w którym podstawą ustalenia powierzchni i granic jest ewidencja gruntów i budynków. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zarzucenia organowi II instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynika sprawy Jak już wyżej wskazano organ odwoławczy nie tylko ponownie rozpatrzył niniejszą sprawę, ale także rozpatrzył zarzuty podniesione w odwołaniu, słusznie uznając je za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.