I SAB/Wa 1453/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku P.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. P.S., pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie wybranych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od udziału w sprawie [...]. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (postanowienia NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 273/08, z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II GZ 41/12, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1534/15). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zatem zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 28 października 2015 r. sygn. akt II OZ 1007/15; z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13; z 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II GZ 291/13). Skarga P.S. podlega odrzuceniu, bowiem zarzucana organowi bezczynność nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Przedmiotowa skarga jest oczywiście bezzasadna, a więc prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 247 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.