I SAB/Wa 246/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydalenie z zawodu komornika sądowego i wynagrodzenia szkody majątkowej postanawia odrzucić skargę. A. S (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości (dalej: organ) w sprawie rozpoznania wniosku o wydalenie z zawodu komornika sądowego i wynagrodzenia szkody majątkowej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie – z ostrożności procesowej – o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 poz. 935 ze zm.) – dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Skarga A. S. dotyczy bezczynności Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydalenie z zawodu komornika sądowego i podjęcia czynności w zakresie wynagrodzenia szkody majątkowej. Mając na uwadze treść powołanych przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, nie dotyczy ona bowiem wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Wydalenie komornika ze służby komorniczej (z zawodu), wedle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1458 zez m. dalej uks) stanowi jedną z kar dyscyplinarnych, którą możne orzec Komisja Dyscyplinarna przy Krajowej Radzie Komorniczej w ramach prowadzonych postępowań dyscyplinarnych. Minister Sprawiedliwości nie posiada uprawnienia do wydania aktu decyzyjnego polegającego na wydaleniu komornika ze służby komorniczej. W zakresie kompetencji ministra jest natomiast, po zaistnieniu prawem przewidzianych przesłanek, możliwość wydania w ramach postępowania administracyjnego decyzji o odwołaniu komornika ze stanowiska (art. 19 ust. 1-3 uks) niemniej skarżący nie posiada legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania ani do zainicjowania postępowania o wydalenie komornika z zawodu. Zgłaszane przez niego zastrzeżenia czy uwagi do pracy komornika podlegają rozpoznaniu jako skargi wniesione w trybie uks i podlegają rozpoznaniu przez właściwego prezesa sądu rejonowego sprawującego nadzór nad komornikiem. Ponadto, korespondencja skarżącego z dnia 13 sierpnia 2025 r. w zakresie żądania wynagrodzenia szkody majątkowej zakwalifikowana została jako skarga złożona w trybie Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej kpa). Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016r., sygn. akt I OSK 2091/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), a tym samym nie przysługuje skarga na bezczynność w rozpoznaniu skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa. Mając na względzie treść wskazanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi następuje w formie postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa postanowił jak w sentencji.