I SAB/Wa 423/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Przemysław Żmich WSA Magdalena Durzyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wygaszenie orzeczenia Kolegium nr [...] oddala skargę P. S. (dalej jako: skarżący) pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. o wygaszenie orzeczenia Kolegium nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu [...] lipca 2015 r. wniósł do Kolegium za pośrednictwem platformy EPUAP ww. wniosek. Zauważył, że do dnia złożenia skargi organ nie wydał jednak żadnej decyzji ani postanowienia w tej sprawie. Skarżący powołał treść art. 35 i 36 kpa wskazując, że załatwienie sprawy powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia, kiedy Kolegium otrzymało wniosek. Jednocześnie organ zobowiązany był zawiadomić stronę postępowania podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wyjaśnił również, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wezwał organ do zaprzestania naruszeń prawa i usunięcia naruszenia prawa. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu własnym z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Następnie wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący wystąpił o wygaszenie ww. orzeczenia Kolegium z dnia [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] lipca 2015 r. drogą elektroniczną skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Kolegium polegającą na nierozpoznaniu powołanego na wstępie wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wezwał organ do zaprzestania naruszeń prawa i niezwłoczne wydanie odpowiedniego orzeczenia. W odpowiedzi na ww. skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 617/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powołaną na wstępie skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r, sygn. akt I OZ 320/16 uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: ppsa), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając zatem ponownie skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wziął pod uwagę ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawowym celem skargi na bezczynność organu bądź przewlekłość postępowania jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględnienie skargi w trybie art. 149 § 1 ppsa polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zainicjował przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] a także przed tut. Sądem kilka tysięcy spraw zmierzających w istocie nie do ochrony jego praw lecz do sparaliżowania pracy organu administracji a to pozostaje w sprzeczności z funkcjami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji oceny tego rodzaju działania Sąd uznał, że szereg skarg skarżącego, w tym w szczególności niniejsza skarga, stanowi nadużycie przysługujących mu praw. Skarżący korzysta z uprawnień oraz instrumentów służących realizacji praw procesowych jednak celem w tym przypadku nie jest chęć zrealizowania wartości, którym to prawo ma służyć. Działanie skarżącego nie może zatem zasługiwać na ochronę (zob. A. Redelbach, S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992, s. 153; W. Jakimowicz, Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, maszynopis powielony, Kraków 2015, pkt V, M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, "Prokuratura i Prawo", 2007, nr 11, s. 49 i nast.; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, "Przegląd Sądowy" 2005, nr 5, s. 81 i nast.; M.G. Plebanek, Nadużycie praw procesowych w postępowaniu cywilnym, Warszawa 2012, s. 50 i nast.; P. Przybysz, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, w: Nadużycie prawa, pod red. H. Izdebskiego, A. Stępkowskiego, Warszawa 2003, s. 189; por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., II FSK 1338/10, H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, pod red. J. Górala, R. Hausera, J. Trzcińskiego, Warszawa 2005, s. 136). Niniejsze stanowisko Sądu znajduje aprobatę w doktrynie oraz orzecznictwie, akceptowane jest także przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, który wielokrotnie zwracał uwagę na to, że określone działania strony w procesie można uznać za nadużycie prawa do sądu (zob. np. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r. I OZ 1382/15, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r. I OZ 175/14 czy np. dotyczące skarżącego postanowienia NSA z 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OZ 605/16 i I OZ 606/16). Ww. orzeczenia oraz publikacje zostały wielokrotnie przywołane w innych skierowanych do skarżącego orzeczeniach tut. Sądu (por. np. sprawy I SO/Wa 352/16, I SO/Wa 354/16, I SO/Wa 355/16, I SO/Wa 1302/16, I SO/Wa 1303/16, I SO/Wa 1304/16, I SO/Wa 1305/16, I SO/Wa 1306/16) i nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania. Skarżący wniósł o wygaszenie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, o stwierdzenie jego nieważności i o wznowienie postępowania w przedmiocie sprostowania a także o wykładnię ww postanowienia. Powyższe w ocenie Sadu stanowi nadużycie prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.