II SA/Wa 1027/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]; 2. Zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego R.K. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Komendant [...] Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydanej w przedmiocie orzeczenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji wydana została w następującym stanie faktycznym. Skarżący R. K. służbę w Policji pełni od dnia [...] lutego 1995 r., obecnie w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W służbie stałej został mianowany w dniu [...] lutego 1998 r. Na podstawie złożonego oświadczenia mieszkaniowego z dnia [...] lutego 1998 r. skarżący od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] lutego 2004 r., tj. w trakcie pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w stawce przysługującej policjantowi posiadającemu rodzinę. Równoważnik został przyznany zainteresowanemu na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. Z uwagi na zmianę miejsca pełnienia służby, w dniu [...] marca 2004 r. skarżący złożył oświadczenie mieszkaniowe do Komendanta Rejonowego Policji [...], w którym oświadczył, że ani on ani jego małżonka nie posiadali ani nie posiadają tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej. Po rozpatrzeniu powyższego oświadczenia Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. przyznał stronie skarżącej od dnia [...] marca 2004 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w stawce przysługującej policjantowi posiadającemu rodzinę. Następnie, w związku z podjętymi przez Komendanta Rejonowego Policji [...] działaniami zmierzającymi do uaktualnienia danych zawartych w oświadczeniu mieszkaniowym, skarżący w dniu [...] lipca 2016 r. złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. W wyniku przeprowadzonego przez Komendanta Rejonowego Policji [...] postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący w oświadczeniu mieszkaniowym z dnia [...] lutego 1998 r., w oświadczeniu mieszkaniowym z dnia [...] grudnia 2000 r., a także w oświadczeniu mieszkaniowym z dnia [...] marca 2004 r. podał nieprawdziwe dane, albowiem wskazał on w przedmiotowych oświadczeniach, że właścicielem domu położonego w W. [...] przy ul. [...] są jego teściowie J. i J. Z. oraz że on ani jego żona nie posiadają i nie posiadali tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej. Tymczasem, jak ustalił organ pierwszej instancji, w dniu [...] grudnia 1995 r. na podstawie umowy sprzedaży (akt notarialny Rep. [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 roku) skarżący R. K. wraz z żoną E. K. stał się współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. [...] o pow. mieszkalnej 54,6 m2. Udział zainteresowanego w pow. mieszkalnej wynosił 27,3 m2, a tym samym zapewniał skarżącemu i jego rodzinie należne 3 normy zaludnienia. Ponadto, z ustaleń organu pierwszej instancji wynikało, że skarżący wraz z małżonką, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego z dnia [...] lipca 1997 r., rozbudowali budynek o drugi lokal mieszkalny z odrębnym wejściem o pow. mieszkalnej 79,97 m2. Jednocześnie, organ ustalił, że niezależnie od powyższego, w dniu [...] stycznia 2008 r. małżonka skarżącego funkcjonariusza uzyskała po ojcu udział w spadku wynoszący 4,55 m2 pow. mieszkalnej. Z uwagi na powyższe ustalenia, Komendant Rejonowy Policji [...] wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzję nr [...], na podstawie której cofnął skarżącemu policjantowi uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Od powyższej decyzji skarżący policjant nie odwołał się, a więc decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stała się ostateczna. W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia, Komendant Rejonowy Policji [...] - działając na podstawie art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) w związku z § 7 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.) - decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. orzekł o zwrocie przez skarżącego nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. w łącznej kwocie brutto 70.680,48 zł (siedemdziesiąt tysięcy sześćset osiemdziesiąt złotych 48/100 groszy). W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Komendanta [...] Policji odwołanie z dnia [...] marca 2017 r. od w/w decyzji organu pierwszej instancji, zaskarżając ją w części, w jakiej orzeka o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za okres od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. w kwocie brutto 59 673,78 złotych. W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez ich błędne (nieuzasadnione) niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu okresu przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego, prowadzące do orzeczenia obowiązku zwrotu równoważnika w zawyżonym wymiarze. Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie spornej decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] w części, w jakiej orzeka o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. w kwocie brutto 59.673,78 złotych i orzeczenie o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. w łącznej kwocie brutto 11.006,70 złotych. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca wskazała, że nie kwestionuje samej podstawy decyzji, tj. faktu, że równoważnik pieniężny został przez niego pobrany nienależnie. Skarżący stwierdził natomiast, że kwestionuje obowiązek zwrotu świadczenia począwszy od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., podczas gdy zgodnie ze wskazanym przepisem art. 107 ust. 1 ustawy o Policji świadczenia ze stosunku służby, przedawniają się z upływem trzech lat, od kiedy roszczenie stało się wymagalne, co oznacza, iż należność z tytułu pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. uległa przedawnieniu. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant [...] Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2017 r. wydaną w przedmiocie orzeczenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Komendant [...] Policji, powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a także na poczynione dotychczas ustalenia faktyczne, zauważył, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że skarżący R. K. na skutek podania nieprawdziwych danych, tj. zatajenia informacji dotyczących posiadania wraz z małżonką od dnia [...] grudnia 1995 r. prawa do współposiadania i korzystania z nieruchomości przy ul. [...] w W. [...], pobierał nienależnie równoważnik za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 1998 r. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, już w pierwszym oświadczeniu mieszkaniowym z dnia [...] lutego 1998 r. skarżący nie ujawnił tego faktu i podał, że nie posiada lokalu mieszkalnego, następnie potwierdzając ten nieprawdziwy stan rzeczy w kolejnych oświadczeniach mieszkaniowych z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz z dnia [...] marca 2004 r. W tym stanie rzeczy, jak stwierdził Komendant [...] Policji, istota sporu sprowadza się do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa istniała podstawa do dochodzenia przez organ pierwszej instancji należności z tytułu zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. w łącznej kwocie brutto 70.680,48 złotych, czy też organ pierwszej instancji, wydając sporną decyzję z dnia [...] marca 2017 r., winien uwzględnić treść art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W tym miejscu, organ odwoławczy zauważył, iż przepis art. 107 ust. 1 ustawy o Policji zawarty jest w rozdziale 9 tej ustawy zatytułowanym "Uposażenia i inne świadczenia pieniężne policjantów". Komendant [...] Policji podniósł, iż szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia oraz dodatków do uposażenia, a także innych świadczeń pieniężnych (wymienionych w tym rozdziale) określił, w drodze odrębnego rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, a zatem - zdaniem organu odwoławczego - przepis art. 107 ustawy o Policji znajduje tylko w tym przypadku zastosowanie. Organ odwoławczy uznał natomiast, że w kwestii równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, którego uregulowanie znajduje się w odrębnym rozdziale 8 ustawy o Policji pt. "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i zwracania tego równoważnika określił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu stanowiącym podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2017 r., a zatem - jak uznał organ odwoławczy - w odniesieniu do tego świadczenia przepis art. 107 ustawy o Policji nie znajduje zastosowania. Ponadto, Komendant [...] Policji stwierdził, że zgodnie z systematyką przyjętą w ustawie o Policji przysługujące policjantowi prawa podmiotowe powstają na podstawie ustawy lub decyzji administracyjnej. Prawem podmiotowym powstającym na podstawie ustawy jest prawo do uposażenia i odpowiednich dodatków do uposażenia, tym samym policjantowi przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych wymienionych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Natomiast, jak wskazał organ odwoławczy, prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego, pomocy finansowej lub do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest prawem podmiotowym, które powstaje na podstawie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji, uwzględniając, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie jest związany z uposażeniem policjanta i innymi świadczeniami z tego zakresu, Komendant [...] Policji stwierdził, że nie ma do niego zastosowania cytowany wyżej przepis art. 107 ustawy o Policji. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 98/09, w którym NSA uznał, że przepis art. 107 ustawy o Policji zawarty w rozdziale 9 tej ustawy pod tytułem "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" nie dotyczy spraw zawartych w rozdziale 8 ustawy pod tytułem "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", a zatem nie ma zastosowania do kwestii uregulowanych w tym rozdziale. Ustosunkowując się do wskazanych przez stronę skarżącą wyroków, w tym m.in. do powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1260/16, Komendant [...] Policji uznał, iż zostały one wydane w odmiennym stanie faktycznym i nie znajdują odniesienia do niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania oraz uwzględniając stan faktyczny niniejszej sprawy, organ odwoławczy uznał, że we wskazanych wyżej okolicznościach zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 ustawy o Policji nie jest trafny, gdyż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, które znajdują oparcie w materiale sprawy. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że Komendant Rejonowy Policji [....] zasadnie wydał sporną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie orzeczenia obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego przez niego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. W piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2017 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię art. 107 ust. 1 w zw. z art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - polegającą na przyjęciu, że przepis znajduje zastosowanie jedynie do świadczeń określonych w rozdziale 9 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że nie znajduje zastosowania do świadczeń w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu oraz roszczeń o jego zwrot, wynikających z art. 92 ustawy o Policji, podczas gdy stosownie do utrwalonego orzecznictwa przepis należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do wszystkich świadczeń związanych ze służbą w Policji, w tym także do należności pieniężnych organu Policji wynikających z tytułu nienależnie pobranego przez funkcjonariusza Policji równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, ewentualnie 2) błędną wykładnię art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o Policji oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - polegającą na przyjęciu, że bieg przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego rozpoczyna się wraz z uzyskaniem przymiotu ostateczności przez decyzję orzekającą o cofnięciu prawa do równoważnika i że przedawnienie biegnie w stosunku do wszystkich skumulowanych nienależnie pobranych świadczeń jednocześnie, podczas gdy przepisy te należy wykładać w ten sposób, że termin przedawnienia dla roszczenia o zwrot nienależnie pobranego równoważnika rozpoczyna bieg odrębnie dla każdego nienależnego świadczenia (które jest świadczeniem okresowym dziennym) i to od momentu jego nienależnego naliczenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że zaprezentowana przez Komendanta [...] Policji wykładnia art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, stosownie do której przepis ten znajduje zastosowanie jedynie do świadczeń określonych w rozdziale 9 ustawy o Policji, jest wykładnią nieprawidłową, zaś przywołany przez ten organ wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 98/09 prezentuje stanowisko odosobnione i zakwestionowane w późniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strona skarżąca zauważył, że m.in. w przywołanym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wyroku NSA z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1294/14, LEX nr 2002055, wskazane zostało, że art. 107 ust. 1 ustawy o Policji ma zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z tej ustawy, w tym do roszczeń dotyczących równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał ponadto, że we wspomnianym wyroku wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 1294/14 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się wprost do uprawnień wynikających z art. 92 ustawy o Policji (roszczenia o wypłatę równoważnika pieniężnego) i jednoznacznie przesądził o tym, że również do nich znajduje zastosowanie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż "ma on zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy", co wynika z wykładni literalnej tego przepisu. Co więcej, skarżący zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w tym orzeczeniu, że to właśnie przywołany przez organ odwoławczy wyrok NSA, który zapadł w sprawie sygn. akt I OSK 98/09, został wydany na tle innego stanu faktycznego i dotyczył roszczenia policjanta o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Strona skarżąca podniosła ponadto, że pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1294/14, został podtrzymany w innych orzeczeniach sądów administracyjnych, czego przykładem jest m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1260/16, LEX nr 2247870, w którym Sąd wprost wskazał, że art. 107 ustawy o Policji ma zastosowanie do wszystkich świadczeń związanych ze służbą w Policji, w tym do należności pieniężnych organu Policji wynikających z tytułu nienależnie pobranego przez funkcjonariusza Policji równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący zauważył, że takie samo stanowisko wyraził WSA w Warszawie również w wyroku z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 145/16, LEX nr 2137374, w którym odniósł się wprost do kwestii przedawnienia roszczenia o wypłatę równoważnika za brak lokalu. Ponadto, skarżący wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 210/09 (ONSAiWSA z 2010 r., zeszyt nr 6, poz. 110), w którym NSA również wskazał, że "funkcjonariusz spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 96 ust. 1 ustawy może żądać przyznania mu równoważnika za cały przysługujący mu okres, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia", z czego - zdaniem skarżącego - należy wyprowadzić oczywisty wniosek, że do jego roszczenia znajduje zastosowanie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Mając na względzie powyższe, skarżący zarzucił, że organ odwoławczy praktycznie zignorował przywołaną w odwołaniu linię orzeczniczą, odnosząc się jedynie do wyroku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1260/16. Skarżący stwierdził, że Komendant [...] Policji nie odniósł się jednak do jednoznacznego rozstrzygnięcia Sądu co do możliwości stosowania art. 107 ustawy o Policji do świadczeń z innych rozdziałów, niż rozdział 9, ale podniósł, że został on wydany w odmiennym stanie faktycznym. Skarżący stwierdził, że skoro w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie rozstrzygnięta została kwestia tego, czy do roszczeń o wypłatę albo zwrot równoważnika ma zastosowanie art. 107 ustawy o Policji, to dojść należy do wniosku, że Komendant [...] Policji, dokonując samodzielnej i odmiennej wykładni omawianych przepisów, dopuścił się naruszenia prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając z kolei zarzut błędnej wykładni art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o Policji oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, skarżący na wstępie wskazał, że postawienie tego ewentualnego zarzutu jest konsekwencją wad w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem ze stanowiska przedstawionego przez Komendanta [...] Policji nie sposób jednoznacznie wysnuć wniosku, czy kwestionuje on możliwość stosowania art. 107 ust. 1 ustawy o Policji do roszczeń innych, niż wynikających z rozdziału 9 ustawy o Policji co do zasady (problem wykładni przepisu poddane analizie w zarzucie pierwszym), czy też twierdzi, że art. 107 cyt. ustawy znajduje do sprawy zastosowanie, ale w przedmiotowej sprawie okres przedawnienia nie upłynął z uwagi na fakt, że nie upłynął okres trzech lat pomiędzy nabraniem przez decyzję o cofnięciu skarżącemu funkcjonariuszowi uprawnień przymiotu ostateczności w dniu [...] stycznia 2017 r. a wydaniem decyzji zobowiązującej do zwrotu równoważnika w dniu [...] marca 2017 r. i że to właśnie od dnia [...] stycznia 2017 r. rozpoczął bieg termin przedawnienia w stosunku do skumulowanej całości dochodzonego przez organy Policji roszczenia (wniosek taki - zdaniem skarżącego - można wysnuć analizując przedostatni akapit strony 4 decyzji). Według skarżącego, stanowisko organu odwoławczego można rozumieć w ten sposób, że jego zdaniem termin przedawnienia roszczeń o zwrot równoważnika pieniężnego rozpoczyna bieg w momencie uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję o cofnięciu uprawnień funkcjonariusza do pobierania równoważnika. Ponadto, wynikałoby z tego, że roszczenie o zwrot stanowi roszczenie o zwrot jednego świadczenia i że przedawnieniu nie ulegają roszczenia o zwrot za poszczególne okresy, ale roszczenie o zwrot wszystkich pobranych nienależnie świadczeń, niezależnie od momentu ich powstania. W ocenie skarżącego, jest to wykładnia błędna, albowiem nie ulega wątpliwości, że roszczenie o wypłatę równoważnika przedawnia się w stosunku do każdego dnia, w którym było należne, bez względu na to, czy organ administracji wydał decyzję w przedmiocie przyznania równoważnika funkcjonariuszowi. Według strony skarżącej, wynika to z faktu, że spełnienie przez funkcjonariusza przesłanek do uzyskania równoważnika ma charakter obiektywny, a prawo do równoważnika powstaje w sposób potencjalny już w momencie powstania okoliczności uzasadniających jego wypłacenie, nie zaś dopiero w momencie wydania stosownej decyzji (tak również: NSA /w:/ powołanym wyroku wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 1294/14). Skarżący stwierdził, że decyzja o przyznaniu równoważnika ma zatem charakter deklaratoryjny, a prawo do równoważnika powstaje po stronie funkcjonariusza obiektywnie i niezależnie od wydania decyzji. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, to od powstania tego prawa biegnie termin przedawnienia roszczeń. Gdy zatem, jak wskazał skarżący, funkcjonariusz występuje o wypłatę równoważnika, to może dochodzić jego wypłaty co najwyżej za trzy lata wstecz, gdyż roszczenia za starsze okresy ulegają przedawnieniu. Skarżący stwierdził również, że nie ulega wątpliwości, iż świadczenie wypłacone w okolicznościach, o których mowa w § 7 pkt 1 cyt. rozporządzenia, jest świadczeniem nienależnym już w chwili jego naliczenia, a nie dopiero od chwili uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. Okoliczności uzasadniające odmowę wypłaty równoważnika istniały bowiem obiektywnie już chwili jego przyznania. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że organ jest uprawniony do wszczęcia postępowania w przedmiocie dochodzenia roszczenia już z każdorazową wypłatą nienależnego równoważnika. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, decyzja wstrzymująca wypłatę świadczenia ma zatem charakter deklaratoryjny, tak samo jak decyzja przyznająca świadczenie. Zastosowanie do niej mają zatem takie same zasady, jak do problemu wypłaty równoważnika - przedawnienie roszczeń o zwrot świadczeń biegnie już od momentu obiektywnego zaistnienia okoliczności uzasadniających ich zwrot, czyli od każdorazowego naliczenia i wypłaty nienależnego równoważnika za dany dzień. Skarżący uznał, że roszczeniem organu o zwrot nienależnie pobranego równoważnika żądzą takie same zasady, jak roszczeniem funkcjonariusza o wypłatę równoważnika. Skarżący, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 107/09, Legalis nr 220465, uznał w konsekwencji, że czynnością przerywającą bieg przedawnienia jest dopiero wszczęcie przez organ postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego. Skarżący zauważył, że w przedmiotowej sprawie pierwszą czynnością podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia było zawiadomienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego. Zdaniem skarżącego, oznacza to, że w przedmiotowej sprawie najdalsze nieprzedawnione roszczenie, którego może dochodzić organ Policji, to roszczenie o zwrot równoważnika pieniężnego za dzień [...] stycznia 2014 r. Strona skarżąca uznała, że roszczenia za okresy poprzedzające tę datę uległy przedawnieniu, stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, a więc nie mogą być przez organ skutecznie dochodzone. Skarżący podniósł, że w związku z wygaśnięciem roszczenia o zwrot świadczenia wygasa również skorelowany z nim obowiązek zwrotu świadczenia przez jego beneficjenta, a organy Policji obu instancji powinny były uwzględnić fakt przedawnienia z urzędu. W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że organy Policji mogły orzec o zwrocie świadczeń za okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. Stąd też, zdaniem skarżącego, zasadnym było zaskarżenie decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie pozostałej orzeczonej, a przedawnionej kwoty, tj. 59.673,78 złotych. Strona skarżąca uznała, że przyjęcie stanowiska odmiennego, zgodnie z którym termin przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego miałby rozpoczynać bieg w stosunku do wszystkich nienależnie pobranych świadczeń równocześnie i to dopiero od uzyskania cechy ostateczności przez decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika, prowadziłoby do wniosków absurdalnych. Zdaniem skarżącego, przyjmując taką wykładnię, organ Policji mógłby skutecznie dochodzić zwrotu świadczeń za okres nieograniczony w czasie, bowiem bez znaczenia by było zarówno to, jak wiele lat temu były wypłacane świadczenia, jak również, ile lat upłynęło pomiędzy zakończeniem wypłacania świadczeń a wydaniem decyzji stwierdzającej nienależne ich pobranie. Mógłby to być okres wynoszący w sumie kilkadziesiąt lub więcej lat. Istotne byłoby bowiem jedynie zachowanie przez organ trzyletniego okresu pomiędzy nabraniem przez decyzję orzekającą o nienależnym pobraniu cechy ostateczności a wszczęciem postępowania w przedmiocie zwrotu. Skarżący uznał, że powyższa interpretacja byłaby absurdalna, gdyż nie uwzględniałaby celu istnienia instytucji przedawnienia i funkcji, jaką pełni art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Według skarżącego, możliwości nieograniczonego czasowo dochodzenia spełnienia świadczenia od drugiej strony nie przewidują żadne instytucje prawa cywilnego, administracyjnego, ani nawet karnego. Zdaniem skarżącego, wszystkie roszczenia o charakterze pieniężnym ulegają przedawnieniu. Jednocześnie, skarżący stwierdził, że nie ma żadnych argumentów za tym, by jedno świadczenie z ustawy o Policji było z tej zasady wyłączone. Mając na uwadze powyższe, skarżący doszedł do wniosku, że wykładnia art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o Policji oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia, którą można wyprowadzić z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jest nieprawidłowa, albowiem przepisy te należy wykładać w ten sposób, że bieg przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnie pobranego równoważnika rozpoczyna bieg z naliczeniem równoważnika za każdy dzień. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga R. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2017 r. wydaną w przedmiocie orzeczenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - narusza przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, dopuściły się naruszenia przepisów art. 107 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegającego na błędnym przyjęciu, że przepis art. 107 ust. 1 cyt. ustawy znajduje zastosowanie jedynie do świadczeń określonych w rozdziale 9 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że nie znajduje on zastosowania do należności pieniężnych organu Policji wynikających z tytułu nienależnie pobranego przez funkcjonariusza Policji równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2017 r., należy zauważyć, że przedmiotem sprawy był zwrot pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, który to równoważnik był wypłacany skarżącemu w okresie od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. Regulacja dotycząca wskazanego powyżej zagadnienia znalazła się w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wydanego na podstawie art. 92 ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji , policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (ust. 2). Stosownie natomiast do § 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku: (1) nienależnego pobrania na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w § 3, mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość; (2) uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu, o jakim mowa w § 7 pkt 1 ww. rozporządzenia są: (1) wystąpienie zmian mających wpływ na istnienie lub wysokość uprawnienia do tego równoważnika, (2) niepoinformowanie przez funkcjonariusza we właściwym trybie o tych zmianach, (3) nienależne pobranie równoważnika pieniężnego, (4) związek przyczynowy pomiędzy dwoma pierwszymi przesłankami, a nienależnym pobraniem równoważnika. Z materiału aktowego bezspornie wynika, że skarżący funkcjonariusz Policji R. K. na skutek podania nieprawdziwych danych, tj. zatajenia informacji dotyczących posiadania wraz z żoną od dnia [...] grudnia 1995 r. prawa do współposiadania i korzystania z nieruchomości przy ul. [...] w W. [...], pobierał nienależnie równoważnik za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 1998 r. W tym stanie rzeczy istota sporu sprowadza się do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa istniała podstawa do dochodzenia przez organ Policji pierwszej instancji należności z tytułu zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 1998 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. w łącznej kwocie brutto 70.680,48 złotych, czy też - jak twierdzi strona skarżąca - organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje, powinny uwzględnić treść przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie, z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W tym stanie rzeczy istota sporu sprowadza się do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa istniała podstawa do dochodzenia przez organ Policji należności z tytułu zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czy też roszczenie to uległo przedawnieniu z mocy art. 107 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organ pierwszej instancji, a zaaprobowanym przez organ odwoławczy, że skoro powołany wyżej art. 107 ustawy o Policji zawarty został w rozdziale 9 tejże ustawy zatytułowanym "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów", to nie dotyczy spraw z zakresu pomocy mieszkaniowej zawartych w rozdziale 8 ustawy "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", a w konsekwencji nie dotyczy świadczeń i należności pieniężnych z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1294/14 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że: "przepis ten (art. 107 § 1 ustawy o Policji) zamieszczony został wprawdzie w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów", ale ma on zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy. Przekonuje o tym jego literalna wykładnia. Po myśli tej regulacji: "roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne", a zatem jej zakres obejmuje "inne świadczenia" związane ze służbą w Policji, w tym także świadczenia wynikające z przepisów niezamieszczonych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Odmienny pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 98/09 (publ. w CBOSA) wyrażony został w innym stanie faktycznym i dotyczył roszczenia policjanta o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Sąd wskazał, że zarówno ustawa o Policji, jak i rozporządzenie wykonawcze do niej, nie określają terminu, w ciągu którego policjant może wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej, natomiast w rozpoznawanej sprawie chodziło o ramy czasowe wystąpienia o wypłatę świadczenia wypłacanego miesięcznie (§ 2 ust. 4 rozporządzenia) za okresy wsteczne. Pod tym względem świadczenie to podobne jest do innych dodatków płacowych, które niewątpliwie ulegają przedawnieniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego policjant z chwilą spełnienia przesłanek warunkujących powstanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego posiada roszczenie o jego wypłatę". Należy zauważyć, że powyższy pogląd, odnośnie zastosowania instytucji przedawnienia roszczeń, o której mowa w art. 107 ustawy o Policji, do spraw z zakresu pomocy mieszkaniowej policjantów, w tym do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zaprezentowany został również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 210/09, a także w wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2305/15. Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czego przykładem może być m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1564/15, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1260/16, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 242/17. Warto wskazać ponadto, że stanowisko o zastosowaniu przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o Policji także do innych, niż określone w rozdziale 9 ustawy o Policji, należności pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego można znaleźć również w dotychczasowym piśmiennictwie (vide: B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że art. 107 ustawy o Policji ma zastosowanie do świadczeń i należności pieniężnych wynikających również z przepisów rozdziału 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", a zatem także do należności pieniężnych organu Policji wynikających z tytułu nienależnie pobranego przez funkcjonariusza Policji równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W konsekwencji, Sąd uznał, że skoro do roszczeń o wypłatę albo zwrot równoważnika ma zastosowanie art. 107 ustawy o Policji, należy przyjąć, że Komendant [...] Policji, dokonując w zaskarżonej decyzji odmiennej wykładni omawianych przepisów, dopuścił się naruszenia prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, nie ulega również wątpliwości, że roszczenie o wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przedawnia się w stosunku do każdego dnia, w którym było należne, bez względu na to, czy organ administracji wydał decyzję w przedmiocie przyznania równoważnika funkcjonariuszowi. Według Sądu, wynika to z faktu, że spełnienie przez funkcjonariusza przesłanek do uzyskania równoważnika ma charakter obiektywny, a prawo do równoważnika powstaje w sposób potencjalny już w momencie powstania okoliczności uzasadniających jego wypłacenie, nie zaś dopiero w momencie wydania stosownej decyzji (tak również: NSA /w:/ wyrok z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1294/14). Jednocześnie, uznać należy, iż świadczenie wypłacone w okolicznościach, o których mowa w § 7 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., jest świadczeniem nienależnym już w chwili jego naliczenia, a nie dopiero od chwili uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. W konsekwencji, strona skarżąca zasadnie uznała, że roszczeniem organu Policji o zwrot nienależnie pobranego równoważnika żądzą takie same zasady, jak roszczeniem funkcjonariusza o wypłatę równoważnika. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że czynnością przerywającą bieg przedawnienia jest dopiero wszczęcie przez organ postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 107/09, Legalis nr 220465). W ocenie Sądu, przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym termin przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego miałby rozpoczynać bieg w stosunku do wszystkich nienależnie pobranych świadczeń równocześnie i to dopiero od uzyskania cechy ostateczności przez decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika, prowadziłoby do wniosków wręcz absurdalnych, albowiem stanowisko takie nie uwzględniałoby celu istnienia instytucji przedawnienia i funkcji, jaką pełni art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Według Sądu, nie bez znaczenia jest również to, że możliwość nieograniczonego czasowo dochodzenia spełnienia świadczenia od drugiej strony stanowiłoby ewidentne zaprzeczenie fundamentalnej zasady znanej nie tylko z prawa cywilnego, ale również z prawa publicznego, iż wszystkie roszczenia o charakterze pieniężnym ulegają przedawnieniu. W konsekwencji, uznać należy, że organy Policji, rozstrzygając sprawę ponownie, zobowiązane będą uwzględnić powyższe stanowisko Sądu i orzec o obowiązku zwrotu przez skarżącego funkcjonariusza nienależnie pobranego przez niego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z zastosowaniem zasady przedawnienia roszczeń określonej w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zasądzając jednocześnie od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.