II SA/Wa 1055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego – oddala skargę – Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1138/13 po rozpoznaniu skargi M.D. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzje organu I instancji. Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że skarżący spełnia przesłanki do uznania go za domownika w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, w konsekwencji okres jego pracy w indywidualnym gospodarstwie rodziców, od 22 kwietnia 1990 r. do 31 grudnia 1994 r., powinien zostać zaliczony do stażu służby (wysługi lat), skoro skarżący w okresie tym w gospodarstwie pracował. Szkoły do których uczęszczał, znajdowały się niedaleko tego gospodarstwa, zatem sam fakt pobierania w nich nauki nie mógł wpływać negatywnie na udzielaną rodzicom pomoc przy jego prowadzeniu, zważywszy, że świadkowie zgodnie zeznali, iż skarżący pracę tę wykonywał. Pojęcia "stałej pracy" nie należy utożsamiać z koniecznością ciągłego jej wykonywania i nie zawsze praca ta musi polegać na nieustannym podejmowaniu czynności rolniczych. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na rozprawie skargi kasacyjnej Komendanta [...] Policji od powyżej określonego wyroku, wydał wyrok sygn. akt I OSK 788/14, którym oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że o możliwości zakwalifikowania pomocy świadczonej na rzecz rolnika jako pomoc o charakterze stałym nie wystarczy tylko ustalenie, że osoba bliska rolnikowi wykonywała, czy mogła wykonywać jakiekolwiek zabiegi agrotechniczne związane z produkcją rolną. W omawianym zakresie chodzi wyłącznie o stałą pracę a nie o jakąkolwiek pomoc świadczoną na rzecz rolnika. O możliwości zakwalifikowania pomocy jako stałej pracy i obowiązku zaliczenia okresu wykonywania takich czynności do stażu służby (pracy) decydować musi również zakres pomocy świadczonej przez domownika. Pomoc ta musi być świadczona w rozmiarach rzeczywiście istotnych dla funkcjonowania gospodarstwa. Zatem przy ustalaniu stażu pracowniczego nie uwzględnia się każdej pomocy w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Należy więc w danej sprawie dokładnie przeanalizować przebieg pracy wnioskodawcy (jakie konkretnie wykonywał czynności w gospodarstwie, a w sytuacji jednoczesnego pobierania nauki, ile czasu w rzeczywistości domownik poświęcał na dojazd do szkoły i powrót) oraz ustalić charakter gospodarstwa i ilość osób w nim pracujących, co następnie pozwoli ocenić, czy pomoc świadczona przez domownika faktycznie odbywała się w znaczącym dla funkcjonowania gospodarstwa zakresie. Komendant Powiatowy w [..., działając na podstawie art. 101 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym ustalił M.D. procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 23 lutego 2016 r. na poziomie 22 % oraz 1. zaliczył okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy od dnia 22 kwietnia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1994 r.; 2. zaliczył do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień 20 kwietnia 1999 r.: a) służbę w Policji (w tym służbę kandydacką): 1 rok, 6 miesięcy i 1 dzień, b) okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców: 4 lata, 8 miesięcy i 10 dni; 3. wliczył do okresu służby, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień 30 kwietnia 1999 r. a) służbę w Policji (w tym służbę kandydacką): 1 rok, 6 miesięcy i 1 dzień, b) okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców: 4 lata, 8 miesięcy i 10 dni; 4. na dzień 23 lutego 2016 r. (dzień złożenia ostatniego dokumentu do wniosku o zmianę wysługi lat) określił prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 22 % uposażenia zasadniczego. Łączna wysługa lat uwzględniana przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego wynosi: 1. na dzień [...] kwietnia 1999 r. (dzień przyjęcia do służby w Policji): 1 rok, 6 miesięcy i 1 dzień, 2. na dzień 23 lutego 2016 r. (dzień złożenia ostatniego dokumentu do wniosku o zmianę wysługi lat): 23 lata i 19 dni. Łączny okres, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień 23 lutego 2016 r.: 23 lata i 19 dni. M.D. od powyżej określonego rozkazu personalnego złożył odwołanie w części dotyczącej pkt 4, w zakresie określenia terminu, od którego należy liczyć uprawnienia z tytułu wysługi lat i nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. Wniósł o zmianę rozkazu w tym zakresie i podniósł, że w procedurze cywilnej zgłoszenie roszczenia powoduje prawo do naliczenia odsetek za okres opóźnienia, które należą się od daty zgłoszenia żądania i nie są zależne od długości trwania postępowania w sprawie. Ponadto stwierdził, że nie może merytorycznie ustosunkować się do przyjętego w rozkazie terminu, bowiem w jego uzasadnieniu poza przytoczeniem § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2001 r. brak jest jakiekolwiek wyjaśnienia dlaczego przyjęto datę 23 lutego 2016 r., jako początkowy okres do przedmiotowych uprawnień. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenie zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wysługę lat oraz poszczególne jej składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Policjant ma możliwość zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem dotychczas nieudokumentowanych okresów w sytuacji, gdy na dzień przyjęcia do służby nie dysponował dokumentami potwierdzającymi okresy podlegające wliczeniu do wysługi lat. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do ustalenia M.D. praw do wzrostu uposażenia z tytułu zmiany wysługi lat na żądany przez niego termin, tj. od dnia 21 stycznia 2013 r. (data złożenia wniosku o zmianę wysługi lat), bowiem w dacie złożenia wniosku nie był on udokumentowany w sposób wystarczający do uwzględnienia żądania i wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Z uwagi na treść art. 106 ust. 1 ustawy o Policji oraz z uwagi na fakt, że ww. przedłożył organowi pierwszej instancji dokument umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy dopiero w dniu [...] lutego 2016 r., należało ustalić prawo do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego do tego dnia. M.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaskarżając go w całości i jednocześnie wniósł o jego uchylenie ewentualnie o jego zmianę. Skarżący w uzasadnieniu skargi podał, że zaskarżony rozkaz ogranicza się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy i nie odnosi się do jego argumentów podniesionych w odwołaniu. Zgadza się, że wniosek jaki złożył powinien zostać udokumentowany, ale organ powinien żądać jego uzupełnienia przed wydaniem decyzji, a nie po upływie prawie trzech lat. Zdaniem skarżącego termin, od którego należy liczyć jego prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz nabycia prawa do nagrody jubileuszowej winien biec od dnia złożenia wniosku. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy wydając zaskarżony akt organy nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed właściwymi organami. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie może natomiast orzekać za organ w sposób merytoryczny, przyznając stronie określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zaznaczyć należy, że rozpoznawana sprawa była już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sadu Administracyjnego. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponownie rozpatrując sprawę organ administracyjny powinien zastosować się nie tylko do tej oceny, która legła u podstaw wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, ale także oceny prawnej, która w kontekście zarzutów skargi i dokonanej kontroli legalności uznawała działania organu administracji za zgodne z prawem. Z kolei związanie sądu administracyjnego przyjętą oceną prawną oznacza natomiast, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2014 r., II FSK 592/12, LEX nr 1450330). W najnowszym orzecznictwie stwierdza się ponadto, że pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12, LEX nr 1452730). Zawarte w analizowanym tu przepisie wyrażenie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., II GSK 2101/11, LEX nr 1277944). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., I OSK 1790/11, LEX nr 1336324). Jak podkreślił też NSA, rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu administracyjnego. Jeśli uzupełnione postępowanie wskazuje na zasadność poprzedniej decyzji, nic nie stoi na przeszkodzie w wydaniu identycznego z poprzednim rozstrzygnięcia, z odpowiednim (pogłębionym) uzasadnieniem (wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., II OSK 816/05, LEX nr 236445). W rozpatrywanej sprawie organy zastosowały się do poglądu sądu o istnieniu przedmiotu sprawy i konieczności jej merytorycznego załatwienia, czego zewnętrznym wyrazem jest zaskarżony rozkaz personalny rozstrzygający sprawę. Oceniając jego legalność, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi o takie wady, które mogą polegać na: – niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, – uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, – błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie postaci naruszeń muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 437/12, LEX nr 1375112). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 100 i 101 ust. 1 ustawy o Policji). Na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o Policji zostało wydane cytowane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), które w § 5 ust. 1 stanowi, że dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Zgodnie z ust. 2 § 5 wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Stosownie do ust. 3 § 5 rozporządzenia przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (§ 5 ust. 4 rozporządzenia). W myśl zaś ust. 5 § 5 dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że funkcjonariuszowi Policji uposażenie przysługuje już z dniem przyjęcia do służby. Ponieważ składową tego uposażenia stanowi obligatoryjnie procentowa wartość uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, zasadą jest ustalenie na dzień przyjęcia do służby dotychczasowej wysługi lat. Przy czym chodzi tutaj tylko o okresy podlegające wliczeniu do okresu pracy sprzed przyjęcia do służby w Policji, gdyż dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji. Oznacza to, że dalszy wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat w Policji naliczany jest automatycznie na podstawie decyzji ustalającej wysługę lat na dzień przyjęcia do służby. Tylko w przypadku późniejszego udokumentowania przez policjanta dotychczas niezaliczonych okresów zatrudnienia sprzed przyjęcia do służby, organ może zmienić dotychczasową decyzję ustalającą wysługę lat na dzień przyjęcia do służby. Zmiana ta, co podkreślić należy, dotyczy tylko ustalenia wysługi lat na dzień przyjęcia do służby. Zarówno ustalenie wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, jak i późniejsza zmiana rozstrzygnięcia w tym zakresie możliwa jest tylko w przypadku udokumentowania przez policjanta okresów zaliczanych do wysługi lat. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o Policji zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. W wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2885/13 (nie publ.) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ze złożeniem dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat staje się wymagalne roszczenie policjanta o wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat. Dzień złożenia dokumentacji określa początek biegu terminu przedawnienia w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Oznacza to, że z dniem złożenia stosownej dokumentacji policjant nabywa prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, zachodzi więc okoliczność uzasadniająca zmianę uposażenia. Roszczenie o zmianę uposażenia nie istnieje wcześniej, tj. przed wykazaniem przez policjanta okresów zaliczanych do wysługi lat. Natomiast policjant w okresie nieprzedawnionym (3 lata od złożenia dokumentacji) może realizować swoje prawo do wzrostu uposażenia. W takim sensie należy rozumieć zapis § 5 ust. 4 in fine, który stanowi o uwzględnianiu przepisów o przedawnieniu. Aby właściwie odczytywać ten przepis, należy odróżnić "ustalenie wysługi lat na dzień przyjęcia policjanta do służby", o czym mowa w ust. 3 § 5 rozporządzenia, od wzmiankowanego w ust. 4 § 5 "terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat". Jeżeli policjant udokumentuje na dzień przyjęcia do służby okresy podlegające zaliczeniu do wysługi lat oba te terminy będą zbieżne, gdyż prawo do uposażenia z tego tytułu przysługuje z chwilą mianowania na stanowisko służbowe. Inaczej będzie w przypadku udokumentowania przez policjanta w późniejszym okresie dodatkowych, niezaliczonych dotychczas okresów zatrudnienia. Wówczas wydaje się decyzję zmieniającą wysługę lat na dzień przyjęcia do służby i odrębnie określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu tego zaliczenia. Jak wyjaśniono powyżej policjant nabywa prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat z dniem złożenia stosownej dokumentacji. Jeżeli jednak, mimo złożenia wymaganych dokumentów, organ nie rozstrzygnie o tym prawie, policjant może dochodzić wzrostu uposażenia z tytułu wykazanej wysługi lat za okres 3 lat wstecz, nie później jednak niż do momentu złożenia dokumentacji. W realiach rozpoznawanej sprawy, a w szczególności wobec wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 788/14 oraz faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1138/13 przesądził, że skarżący spełnia przesłanki do uznania go za domownika, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, a w konsekwencji okres jego pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, od dnia 22 kwietnia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1994 r., powinien zostać zaliczony do stażu służby (wysługi lat), skoro skarżący w tym okresie w gospodarstwie tym pracował. Okres ten został zaliczony, co wynika wprost z pkt 1 rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionuje tego rozstrzygnięcia, natomiast kwestionuje datę ustalenia wzrostu uposażenia określoną w pkt 4 tego rozkazu. Należy zgodzić się z organem, że w związku z brakiem dokumentów, które skarżący zobowiązany był załączyć do przedmiotowego wniosku, to dopiero po dopełnieniu tego obowiązku powstały okoliczności zezwalające na jego merytoryczne rozstrzygnięcie i ustalenia daty wzrostu uposażenia. Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona i Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.