II SA/Wa 1142/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi ze skargi K. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendanta Główny Policji (dalej: "KGP", organ II instancji") rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ I instancji") z [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K. W. (dalej: "Skarżąca") ze służby w Policji. Z akt sprawy wynika, że [...] listopada 2023 r. dokonano zatrzymania Skarżącej – wówczas kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S., która, po wykonaniu czynności procesowych i zastosowaniu środków zapobiegawczych, została w tym samym dniu zwolniona. Komendant Powiatowy Policji w S. (dalej: "KPP") [...] listopada 2023 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego zawiesił Skarżącą w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia następnego po dniu doręczenia danego aktu. Następnie postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2023 r. KPP wszczął przeciwko Skarżącej postępowanie dyscyplinarne i przedstawił jej zarzut, że [...] maja 2023 r. w R., jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wręczyła korzyść majątkową osobie pełniącej funkcję publiczną za poświadczenie nieprawdy w karcie zdrowie pacjenta, tj. czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej określonej w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.) w zw. z § 2 i 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). KPP wnioskiem z [...] listopada 2023 r. zwrócił się do KWP o zwolnienie Skarżącej ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. KWP pismem z 20 listopada 2023 r. zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadto pouczył o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwał Skarżącą do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma. 27 listopada 2023 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło wystąpienie adwokata z 23 listopada 2023 r., w którym zgłosił swój udział w postępowaniu dotyczącym zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji w powołanym trybie jako jej pełnomocnik. Wskazał ponadto jako reprezentującą Skarżącą zakładową organizację związkową oraz przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Pismem z 29 listopada 2023 r. KWP wystąpił do Prokuratury Regionalnej w L. z prośbą o przesłanie postanowienia o przedstawieniu Skarżącej zarzutów w postępowaniu karnym o sygn. akt [...], a także o przekazanie innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej. Jednocześnie zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z prośbą o wydanie opinii, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. 28 grudnia 2023 r. wpłynęło zarządzenie prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. o wyrażeniu zgody na udostępnienie KWP poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów z jawnych akt głównych śledztwa o sygn. akt [...], w tym: - postanowienie z [...] października 2023 r. o przedstawieniu Skarżącej zarzutu, że w dniu [...] maja 2023 r. w R., jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrę R. R., wręczyła mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 50 złotych, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji podczas gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutyczno-kontrolnej lekarz nie przeprowadził badania stanu jej zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 Kodeksu karnego (dalej: "K.k.") w zb. z art. 18 § 2 K.k. w zw. z art. 271 § 3 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., - protokół przesłuchania podejrzanego z [...] listopada 2023 r., - postanowienie o zastosowaniu wobec Skarżącej środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego, tj. do [...] kwietnia 2024 r. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w [...] w piśmie z [...] grudnia 2023 r. wniósł uwagi co do trybu zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji. Podniesiono, że decyzja organu jest przedwczesna i nie uwzględnia zasady domniemania niewinności. KWP pismem z 2 stycznia 2024 r. zawiadomił pełnomocnika strony, że zakończono postępowanie dowodowe w sprawie zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W wystąpieniu 6 stycznia 2024 r. pełnomocnik zwrócił się o zawieszenie postępowania w przedmiocie zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego o sygn. akt [...] oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej dotyczącej strony na okoliczność tego, że na skutek permanentnego leczenia neurologicznego, chirurgicznego oraz kardiologicznego wymieniona nie popełniła żadnych czynów zabronionych, a wszelkie okoliczności stwierdzone przez lekarza R. R. w sporządzonej przez niego dokumentacji lekarskiej zostały potwierdzone przez innych lekarzy specjalistów, w tym psychiatrów, a zatem twierdzenie o rzekomej nierzetelnej dokumentacji lekarskiej jest nieprawdziwe. Pełnomocnik przywołał również okoliczności świadczące, jego zdaniem, o braku podstaw do zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji oraz o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Do pisma załączył dokumentację medyczną Skarżącej. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] KWP, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił K. W. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2024 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu I instancji prowadzenie i zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzonym postępowaniem prokuratorskim. Tym samym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten wymaga bowiem istnienia między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła. Stwierdzenie, że zakończenie postępowania administracyjnego może się odbyć po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy Prokuratury Regionalnej w L. nie daje żadnych podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że włączył dokumentację medyczną strony z leczenia specjalistycznego i szpitalnego w latach ubiegłych, jednak, jak stwierdził, jej treść nie wpływa na zmianę rozstrzygnięcia, gdyż powodem wszczęcia postępowania administracyjnego była utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii i naganna postawa Skarżącej względem obowiązującego prawa. KWP dodał, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji, o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby. Skarżącej przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa polegającego między innymi na przekupstwie, podżeganiu, a także oszustwie, traci ona zatem przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie osoby, która nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Sytuacja taka wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy Policji, zarówno w macierzystej Komendzie, jak też całym garnizonie [...]. Pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie od powołanego rozkazu personalnego KWP, zarzucając naruszenie: - art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez zwolnienie Skarżącej ze służby w Policji w sytuacji, gdy postępowanie karne toczące się w stosunku do niej nie zostało prawomocnie zakończone i wymieniona, zgodnie z zasadą domniemania niewinności, jest niewinna, - art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez oczywiste naruszenie zasady równości wobec prawa i zasady sprawiedliwości społecznej w ten sposób, że organ wydał w sprawie merytoryczną decyzję z pominięciem wniosków dowodowych zgłaszanych przez pełnomocnika strony oraz "w ekspresowym tempie"; powołał przy tym przykłady innych funkcjonariuszy, których nie ukarano mimo tożsamych stanów faktycznych sprawy, - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (błędnie wskazano jako art. 41 ust. 1 pkt 8 wskazanej ustawy), poprzez uznanie, że w sprawie zaistniała przesłanka oczywistości popełnienia zarzucanego czynu, - art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów prawnych i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia oraz nierozpatrzenie wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika strony, - art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 130 § 2 k.p.a., poprzez niezasadne opatrzenie zaskarżonego rozstrzygnięcia rygorem natychmiastowej wykonalności, - art. 63 k.p.a. w zw. z art. 95 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 k.p.a. i art. 101 § 3 k.p.a., poprzez zakończenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy należało postępowanie zawiesić do czasu zakończenia postępowania karnego. Wniesiono o uchylenie decyzji KWP i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nakazanie organowi I instancji rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, alternatywnie stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności wydanej decyzji. W uzasadnieniu wymienionego na wstępie rozkazu KGP powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wskazując, że ma on charakter fakultatywny, zatem decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Stosując dany przepis organ ma obowiązek wykazać, że dalsze pełnienie służby przez policjanta, w okolicznościach danej sprawy, koliduje z jej ważnym interesem. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie Skarżącej w służbie narusza ważny interes służby. Wskazał również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04, w którym podkreślono, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet Państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego interes służby. W świetle powyższego, zdaniem KGP, już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Jak wskazał KGP, w sprawie bezspornym jest, że prokurator Prokuratury Okręgowej w L. w toku śledztwa o sygn. akt [...], [...] października 2023 r., wydał postanowienie o przedstawieniu Skarżącej zarzutu o to, że [...] maja 2023 r. w R., jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do, wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrę R. R., wręczyła mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 50 złotych, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji, gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutyczno-kontrolnej lekarz nie przeprowadził badania stanu jej zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 K.k. w zb. z art. 18 § 2, art. 271 § 3 i art. 11 § 2 K.k. Z kolei postanowieniem z [...] listopada 2023 r. zastosowano wobec Skarżącej środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego, tj. do [...] kwietnia 2024 r. Czyn, o który podejrzany jest Skarżąca jest typem kwalifikowanym przestępstwa tzw. łapownictwa czynnego i zachodzi wówczas, gdy sprawca przekupstwa w zamian za korzyść lub jej obietnicę nakłania osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa bądź udziela korzyści za naruszenie przepisów prawa. Skarżąca, będąc funkcjonariuszem Policji, jest podejrzana o to, że nie tylko wręczyła korzyść majątkową, ale zrobiła to w zamian za poświadczenie nieprawdy w dokumencie, który stał się podstawą nienależnego uzyskania świadczenia przez nią samą. Zachowanie, które prowadzi do przedstawienia Skarżącej zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 K.k. nie tylko dyskredytuje ją jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie Skarżącej w służbie. Odnosząc się do zarzutów odwołania KGP stwierdził, że są one nieuzasadnione. Podniósł, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Zdaniem organu II instancji materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazuje, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego, uzasadnione jest rozwiązanie z nią stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. W interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Natomiast postępowanie prowadzące do przedstawienia przez oskarżyciela publicznego zarzutu popełnienia przestępstwa o charakterze korupcyjnym, wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością policjanta, a tym samym jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania. Nie do przyjęcia jest stanowisko, które akceptowałoby sytuację, że osoba zatrudniona w formacji mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców sama jest podejrzana o popełnienie czynów, których dokonaniu powinna przeciwdziałać. Stwierdzono, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów Skarżąca obecnie nie wypełnia. Relewantna z punktu widzenia decyzji merytorycznej była wyłącznie zmiana stadium postępowania karnego z in rem w ad personam. W tym przypadku ta okoliczność determinowała przyjęcie, że Skarżąca, na skutek przedstawienia jej zarzutów, utraciła przymiot nieposzlakowanej opinii. Wszelkie dalsze rozważania na ten temat nie są istotne dla przedmiotowej sprawy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie badał zasadności zarzutu zawartego w treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanej. Byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne. W niniejszym postępowaniu nie wymagano badania postawy Skarżącej jaką przejawiała w przeszłości w służbie, jej przebiegu, osiągnięć zawodowych czy odbioru jej osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Nie kwestionowano bowiem, że Skarżąca pełniąc służbę w Policji cieszyła się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający jej nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego braku ukarania innych funkcjonariuszy Policji w analogicznych stanach faktycznych lub w przypadku popełnienia przez nich określonych przewinień dyscyplinarnych, KGP podkreślił, że każdy przypadek musi być rozpoznawany indywidualnie, a zakres prowadzanych przez organ czynności dostosowany jest do okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Proste zestawienie pozornie analogicznych faktów, nie mogłoby być uznane za zasadne, bo skutkowałoby przyjęciem tezy, że wystąpienie określonego zdarzenia albo też sekwencji zdarzeń skutkuje zakwalifikowaniem ich do określonej kategorii sytuacji, co z kolei automatycznie implikuje konieczność zastosowania instrumentu prawnego określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jak wskazano, dowody, których przeprowadzenia domagał się pełnomocnik Skarżącej w przedmiotowym postępowaniu, dotyczące m.in. historii leczenia kardiologicznego, chirurgicznego czy psychiatrycznego Skarżącej pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania i nie stanowią jego przedmiotu. KGP wskazał również na uprawnienia policjanta wynikające z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że nie wystąpiła żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Brak jest także podstaw do fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 98 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie zostało bowiem wszczęte na wniosek strony, ale z urzędu. Z kolei trwające (bo niezakończone) postępowanie karne nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla tego postępowania. Stąd też nie może budzić wątpliwości, że organ nie może uwzględnić wniosku o zawieszenie tego postępowania. Organ II instancji dodał, że wyłącznie wyraźna rezygnacja przez stronę z trybu odwoławczego na rzecz postępowania nadzwyczajnego umożliwia orzekanie o nieważności decyzji na wniosek strony złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Z treści odwołania jednoznacznie zaś wynika, że rezygnacja z postępowania odwoławczego nie była zamiarem strony. Końcowo KGP wskazał, że rozkaz personalny KWP spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki przemawiające za przedłożeniem interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Zatem zarzut naruszenia tego przepisu jest również nieuzasadniony. Pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę na powołany na wstępie rozkaz personalny KGP, zarzucając naruszenie następujących przepisów, a mianowicie: 1. art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez dokonanie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, gdy zachowanie minimum rzetelności w analizie materiału dowodowego sprawy pozwala stwierdzić, że: - w żadnym wypadku nie było i nie ma podstaw do stosowania względem skarżącej takich środków skutkujących wydaleniem jej ze służby w Policji; - sam zarzut prokuratora jawi się jako oczywiście chybiony, nie stanowi żadnej podstawy do stosowania względem skarżącej żadnych środków, nie ma żadnego prawomocnego wyroku Sądu w tym przedmiocie; organy sprzecznie z prawem nie czynił żadnych ustaleń faktycznych w sprawie, przeciwnie poprzestały li tylko i wyłącznie na tym, że skoro prokurator zarzut postawił, to konsekwencją tego jest wydalenie ze służby w Policji skarżącej, 2. art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez "swoiste skazanie" skarżącej przez organy, czego konsekwencją jest zwolnienie jej ze służby, w dodatku z rygorem natychmiastowej wykonalności, gdy takie postępowanie jest rażąco bezprawne, albowiem każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą, tj. do czasu skazania go prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Niedopuszczalnym jest, co niestety nastąpiło w niniejszej sprawie, aby organ administracji ferował wyrok karny, mimo że takiego do chwili obecnej w sprawie skarżącej nie ma i nie wiadomo, czy będzie, a jeżeli tak, to jakiej treści. Nie wiadomo też w jaki sposób zostanie zakończone postępowanie przygotowawcze, w sprawie o sygn. akt: [...] Prokuratury Regionalnej w L.. Zdaniem pełnomocnika zupełnym nieporozumieniem jest twierdzenie o rzekomej korzyści majątkowej w wykonaniu rzekomo z góry powziętego zamiaru w kwocie 50 złotych, skoro przecież każdy pacjent ma prawo realizować leczenie w trybie prywatnym – płacąc za wizytę lekarską. Przedstawione dokumenty w pełni potwierdzają tezę, że istotnie skarżąca realizowała wizytę prywatną, albowiem ta wizyta nie była zarejestrowana na NFZ przez lekarza. Podniesiono zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez oczywiste naruszenie podstawowej i fundamentalnej zasady równości wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości społecznej w ten sposób, że w żadnym wypadku nie ma uzasadnienia w przedmiotowej sprawie "iście ekspresowe tempo jej rozpoznawania". Zarzucono również naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przez uznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym istnieją podstawy do zwolnienia skarżącej z Policji, ze skutkiem natychmiastowym - w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego sprawy, oraz przepisów prawa pozwala stwierdzić, że takie twierdzenie nie jest zasadne, albowiem skarżąca na chwilę obecną nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo, lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - czego wymaga art. 41 ust. 1 pkt 4 danej ustawy - co jest niezbędną przesłanką do wydania takiego rozstrzygnięcia administracyjnego. Wskazano, że nie były i nie są stosowane zgodnie z prawem względem skarżącej żadne środki zapobiegawcze. Z uwagi na szczególnie ważny problem, próżno szukać w uzasadnieniu wydanej decyzji pogłębionej argumentacji faktycznej i prawnej zajętego przez KGP stanowiska. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, przez brak podania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skutecznych argumentów prawnych i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia - co czyni zasadnym zarzut, że wydana decyzja jest dotknięta dowolnością. W sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości należy stwierdzić, że aktualnie egzystuje decyzja, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa - stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów przemawiających za prawidłowością i słusznością jej wydania. Zdaniem skarżącej KGP nie odniósł się do wniosków oraz dowodów z dokumentów złożonych w postaci licznej dokumentacji medycznej. Sformułowała pytanie, jak można twierdzić, że taka dokumentacja jest rzekomo nieistotna dla sprawy. Jak stwierdziła, z góry założono – bez względu na inicjatywę dowodową strony – że i tak skarżąca ma być zwolniona ze służby, bez względu na stan faktyczny i prawny sprawy. Należało zgodnie z prawem zawiesić przedmiotowe postępowanie w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji - zgodnie ze złożonym wnioskiem - powielonym i złożonym po raz kolejny w piśmie z 6 stycznia 2024 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego i w zależności od sposobu jego prawomocnego zakończenia - podjąć ostateczną decyzję, czego błędnie nie uczyniono. Wobec powyższej argumentacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego KGP w całości oraz poprzedzającego ten rozkaz – rozkazu KWP i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Alternatywnie, o stwierdzenie nieważności powołanych rozkazów ze względu na zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko, jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie K. W. ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Przepis ten ma charakter fakultatywny i stosowany jest w ramach uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy decyzja taka nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla konkretnej sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny w jaki sposób organy administracji realizują określoną politykę stosowania prawa oraz wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych i celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA). Pojęcie "ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter nieostry, niedookreślony, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W świetle poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie jednej, realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, jeżeli takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyroki NSA z dnia: 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99; z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 4722/21, publ. CBOSA). Jak podkreślał z kolei Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych (por. wyroki NSA z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 5254/21; z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 2433/21, publ. CBOSA). Wprowadzenie wymogu legitymowania się "nieposzlakowaną opinią" jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13; CBOSA). Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje bowiem wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07; publ. j.w.). Powyższe, utrwalone poglądy judykatury, do których prawidłowo odwołały się organy Policji w wydanych w sprawie rozkazach personalnych, prowadzą do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Co istotne, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia Skarżącej – K. W. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że na skutek postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w L. z dnia [...] października 2023 r. (sygn. akt [...]) Skarżąca stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zbiegu z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.(K 27 a/a) Przy czym zgodnie z art. 229 § 1 i 3 k.k., kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Ponadto postanowieniem z dnia [...] listopada 2023 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w L. zastosował wobec Skarżącej środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia [...] kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia Prokurator powołał się na zebrane środki dowodowe wskazując na przesłanki uzasadniające zabezpieczenie dalszego losu śledztwa poprzez stosowne środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym (k. 29 akt admin.). Powyższe okoliczności skutkowały tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji miały podstawę do uznania, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby spełniające wymagania stawiane przed członkami tej formacji, leży wydalenie Skarżącej ze służby. Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie Skarżącej pod zarzutem popełnienia ww. przestępstwa jest równoznaczne z wysokim prawdopodobieństwem dopuszczenia się zachowania sprzecznego z porządkiem prawnym (art. 313 § 1 k.p.k.) i nie licuje z honorem, godnością oraz dobrym imieniem służby. Jak już wyżej zaznaczono, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, któremu postawiono zarzuty w postępowaniu karnym. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia Skarżącej zarzutów popełnienia przestępstwa przez prokuratora, stanowi wystarczającą przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10; CBOSA). Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014r. (sygn. akt I OSK 1034/13; CBOSA), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania formacji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych w danej jednostce etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko organów Policji, że w okolicznościach sprawy interes służby przeważał nad słusznym interesem Skarżącego. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jest nieuzasadniony. Również pozostałe, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ zebrał materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby, bowiem sam fakt postawienia policjantowi zarzutów w postępowaniu karnym wypełnia przesłankę "ważnego interesu służby" z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, która ma pierwszeństwo przed "słusznym interesem" funkcjonariusza. Organ nie miał żadnych podstaw do ustalenia czy Skarżąca w inkryminowanym okresie leczył się psychiatrycznie, bowiem okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia powodów rozwiązania ze Skarżącym stosunku służbowego na podstawie ww. przepisu. Okoliczność ta może być natomiast przedmiotem ewentualnego badania w postępowaniu karnym, które pozostaje - jak trafnie podkreślał organ - autonomiczne i niezależne od postępowania administracyjnego. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że Skarżąca - działając przez ustanowionego pełnomocnika - czynnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, o którym został prawidłowo zawiadomiony (k. 11 akt admin.). Okoliczność nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika nie stanowi o naruszeniu ww. przepisu. Organ I instancji, a stanowisko to trafnie podzielił organ II instancji, wyjaśnił w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2024 r. z jakich względów odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Trafnie przy tym podkreślał, że dokumenty mające potwierdzić sytuację medyczną Skarżącej, choć włączone do akt nie mogą mieć istotnego wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Wskazać również należy, że organ nie pominął stanowisko Przewodniczącego NSZZ Policjantów Zarządu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r., w którym wskazano, że wydalenie Skarżącej ze służby "na obecnym etapie postępowania przygotowawczego" jest przedwczesne. Z uzasadnienia wydanych w sprawie rozkazów wynika, że jakkolwiek organy Policji odnotowały treść ww. stanowiska, to jednak prawidłowo uznały, że nie ma ono charakteru wiążącego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe zarzuty nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. Bez istotnego znaczenia w sprawie pozostają argumenty Skargi odnośnie "rozbieżności decyzyjnych" organu I instancji w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy, co miałoby "budzić wątpliwości co do prawidłowości ocen dokonanych przez organ". Przedmiotem kontroli Sądu jest bowiem wyłącznie zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2024 r. wydany w stosunku do konkretnego funkcjonariusza w indywidualnych okolicznościach faktycznych i określonym stanie prawnym. Przy czym prawidłowość podjętego w tych okolicznościach rozkazu personalnego nie budzi zastrzeżeń. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zwolnieniu Skarżącej ze służby było uzasadnione potrzebą jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, która utraciła zaufanie przełożonych i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Uzasadnienie dla zastosowania w tym wypadku rygoru natychmiastowej wykonalności mieści się, zdaniem Sądu, w zakresie przedmiotowym tego przepisu. Chodzi bowiem o niezwłoczne odsunięcie od pełnienia obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi prawidłowego ich wykonywania i z racji na niespełnianie wymogów z art. 25 ustawy o Policji nie może pozostać w szeregach formacji. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności czy schematyczności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu Skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu Skarżącej podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.