II SA/Wa 1211/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Teresa Zyglewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] o cofnięciu A. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 19 listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia A. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z uzyskaniem informacji, że przeciwko niemu Sąd Rejonowy w [...] prowadzi postępowanie karne, sygnatura akt [...] , o popełnienie czynu z art. 291 § 1 kk, stypizowanego w rozdziale XXXV kk, tj. przeciwko mieniu (k. 86). Jest on oskarżony o to, że w kwietniu 2010 r. nabył od innych osób siedem pełnych butli gazowych o łącznej wartości 1001 zł za kwotę 385 zł wiedząc, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego (k. 79-81). Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż powyższa okoliczność pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzję, którą cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 123-126). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż w stosunku do A. K. zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z zasadami bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na posiadanie broni, w sytuacji, gdy nie został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, za czyn określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wobec czego nie istnieje uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 80 k.p.a. mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieuwzględnienie interesu publicznego i słusznego interesu strony. Pełnomocnik strony, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zarzucił organowi, że zaliczenie A. K. do kręgu osób, w stosunku do których istnieje uzasadniona obawa możliwości niezgodnego z prawem użycia broni jest nietrafne, a dokonana przez organ I instancji analiza obowiązującego stanu prawnego jest wybiórcza i jednostronna. Ponadto wskazał, że A. K. nie przyznał się i w dalszym ciągu nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a stawiany mu w postępowaniu karnym zarzut nie pozostaje w jakimkolwiek związku z użyciem broni lub groźbą jej użycia. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ wskazał, że jak wynika z ustaleń organu I instancji oraz ustaleń organu odwoławczego, wobec A. K. toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu przeciwko mieniu, co stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej (k. 128). Wskazał też, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została zatem niewątpliwie wypełniona. Organ podał, że ustawodawca sam związał istnienie obawy z toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń (lub osobie ubiegającej się o to prawo) postępowaniem karnym o przestępstwo, m. in. godzące w mienie, a dla zasadności zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ Policji musi jedynie bezspornie ustalić, że taka okoliczność występuje. Podkreślił ponadto, że ze względu na istniejące rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę 7 sędziów w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, w której wskazał, iż skazanie za przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia (także odmowy wydania) tego pozwolenia, ponieważ to sam ustawodawca rozstrzygnął, iż co do osób skazanych za nie istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Oznacza to, że organy Policji nie muszą przeprowadzać dodatkowych dowodów wykazujących, że wobec takich osób obawa ta rzeczywiście istnieje, bowiem oceny tej dokonał już sam ustawodawca, w sposób wiążący. Wskazał też, że taka sama intencja przyświecała ustawodawcy, co do uznania za przesłankę obawy, już tylko toczącego się przeciwko osobom uprawnionym do posiadania broni (lub o nią się ubiegających) postępowania karnego o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W przeciwnym bowiem przypadku ta część normy byłaby zupełnie zbędna. Organ stwierdził więc, że fakt ustalenia, że przeciwko A. K. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, wiąże organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca przyznał bowiem bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, odrzucając tym samym możliwość uwzględnienia słusznego interesu obywatela w posiadaniu prawa do broni. Oznacza to, że nawet dowody korzystnie świadczące o posiadaczu pozwolenia na broń, nie wyeliminowałyby wynikającej z mocy samej ustawy o broni i amunicji obawy, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił też, iż właściwa jednostka Policji, ze względu na jej miejsce zamieszkania wystawiła stronie negatywną opinię (k. 90). Organ podał też, że prawo do broni podlega w Polsce reglamentacji i żaden przepis Konstytucji RP nie gwarantuje powszechnego dostępu do broni palnej. Organ odniósł się również do kwestii podniesionej przez pełnomocnika, iż postępowanie karne w sprawie A. K. nie zostało zakończone, oraz że nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu i wskazał, iż na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji, toczące się postępowanie karne nie stanowi przeszkody prawnej do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i wydania decyzji administracyjnej. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika strony o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, organ odwoławczy wskazał, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, bowiem w myśl art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (§ 1) lub jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte (§ 2). W niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z powyższych okoliczności - nie ustały powody, dla których wszczęto postępowanie o cofnięcie stronie prawa do broni (nie przestała istnieć relacja pomiędzy sytuacją faktyczną strony a jej sytuacją prawną, z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej), natomiast dla zastosowania dyspozycji art. 105 § 2 k.p.a. jednym z wymogów jest, aby inicjatorem postępowania była jego strona, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia A. K. pozwolenia na broń toczy się z urzędu. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego – adwokat M. B., zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż w stosunku do A. K. zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób niewłaściwy w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską, w sytuacji, gdy skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za czyn określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i nie istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił również naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 i 80 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia, nieuwzględnienie interesu publicznego i słusznego interesu skarżącego poprzez nieustalenie czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego i nieustalenia na czym obawa ta polega. Pełnomocnik skarżącego wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z odpisu wyroku Sądu Okręgowego w [...] w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przytoczył stan faktyczny sprawy i zarzucił organowi I i II instancji, że dokonały one wybiórczej i jednostronnej, a przy tym niekorzystnej dla skarżącego, analizy obowiązującego stanu prawnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie jest ono jednolite i istnieją rozbieżności w kwestii sposobu interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, w szczególności zaś na zróżnicowanie oceny sytuacji prawnej osób prawomocnie skazanych i osób przeciwko którym dopiero toczy się postępowanie karne. Pełnomocnik skarżącego uznał, że zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia kumulatywnego spełnienia przewidzianych w tym przepisie warunków. Innymi słowy, cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania, bądź też przedstawienie zarzutów o przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik zarzucił organowi, że nie jest uprawnione stanowisko, że bezpieczeństwo lub porządek publiczny (wymagające bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń) doznają zagrożenia już przez fakt wszczęcia dowolnego postępowania karnego przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie każde zarzucane osobie w postępowaniu karnym naruszenie wartości wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywołuje realne niebezpieczeństwo dla dóbr określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Stąd też od organów wymaga się przekonującego wykazania w postępowaniu dowodowym, że cechy osobiste podejrzanego na tle konkretnego przypadku w taki sposób łączą się z możliwościami, jakie daje władztwo nad bronią, że dalsze dysponowanie bronią przez stronę w prosty sposób może powiększyć rozmiar strat w dobrach chronionych przez powyższe regulacje. Wskazał ponadto, iż postępowanie karne wobec A. K. zostało zakończone i wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. postępowanie karne zostało warunkowo umorzone. W konsekwencji wobec skarżącego A. K. nie zachodzą przesłanki odebrania pozwolenia na broń myśliwską, albowiem nie toczy się wobec skarżącego jakiekolwiek postępowanie karne, jak również nie został on skazany (dowód: odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...] ). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, iż dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w przypadku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, bądź które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest wymagane od organu orzekającego ujawnienie innych okoliczności. Właściwy organ Policji, dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zobligowany jest zatem cofnąć wydane jej pozwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. K. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, wyrok z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 514/07, wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07, z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07, z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że "(...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)". Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń ustaliły, w sposób niebudzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu Sąd Rejonowy w [...] prowadzi postępowanie karne, sygnatura akt [...] , o popełnienie czynu z art. 291 § 1 kk, stypizowanego w rozdziale XXXV kk, tj. przeciwko mieniu (k. 86). Jest on oskarżony o to, że w kwietniu 2010 r. nabył od innych osób siedem pełnych butli gazowych o łącznej wartości 1001 zł za kwotę 385 zł wiedząc, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego (k. 79-81). Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko A. K. toczy się postępowanie karne o popełnienie m.in. przestępstw przeciwko mieniu, tj. popełnienie czynu z art. 291 § 1 kk, to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego, na jakim etapie znajdowało się prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie tego przestępstwa. Istotny był bowiem jedynie fakt, że postępowanie takie, o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, było w stosunku do skarżącego prowadzone. Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Cofnięcie to następuje nawet bez względu na inne okoliczności świadczące pozytywnie o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy miejscowej Policji nie wystawiły skarżącemu pozytywnej opinii. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącego o uwzględnienie w postępowaniu przed Sądem dowodu z treści wyroku Sądu Okręgowego w [...] o sygnaturze akt [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., którym to wyrokiem postępowanie karne przeciwko skarżącemu zostało warunkowo umorzone, to wskazać należy, że pozostaje on bez znaczenia dla sprawy, bowiem Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji kontroluje ją na moment jej wydania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.