II SA/Wa 1355/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi H.D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o przyznanie renty specjalnej - oddala skargę - Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], odmawiające, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej Kpa, wszczęcia postępowania w sprawie wniosku H.D. z dnia 23 kwietnia 2015 r. o przyznanie renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że decyzją ostateczną Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiająca przyznania H.D. renty specjalnej. Z analizy zebranego materiału dowodowego nie wynikało, aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawcy świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 27 lutego 2006 r. do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wpłynęła skarga wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. Następnie, wnioskiem z dnia 30 marca 2006 r., H.D. wystąpił o uchylenie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., a wnioskiem z dnia 13 czerwca 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania mu renty specjalnej. Wyrokiem z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 512/06, prawomocnym od dnia 14 lipca 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H.D. na powołaną wyżej decyzję ostateczną Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej, podnosząc w uzasadnieniu tego wyroku, że dokumenty nadesłane przez skarżącego Sądowi, wydane już po rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną, wykluczały możliwość odniesienia się do nich przez Sąd, natomiast mogą być one ewentualnie podstawą do ponownego ubiegania się o przyznanie świadczenia specjalnego. W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 3 października 2006 r., H.D. wystąpił o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. wskazując na ustalenia wynikające z orzeczeń sądów powszechnych zapadłych po wydaniu tej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Prezes Rady Ministrów odmówił uchylenia powołanej decyzji. Skarga na decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2007 r. oddalona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1443/07. Po uprawomocnieniu się tego wyroku, wnioskiem z dnia 4 marca 2008 r., H.D. wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania renty specjalnej. Decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2008 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., odmówiono wznowienia postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 662/08 powyższe decyzje w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zostały uchylone. W związku z tym wyrokiem, postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania H.D. świadczenia specjalnego zostało wznowione. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania H.D. świadczenia specjalnego. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi H.D. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w zakresie przyznania świadczenia specjalnego zostało umorzone postanowieniem tego Sądu z dnia 11 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 120/09. Decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. Po zaskarżeniu przez H.D. powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 48/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz uchylił postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r., podnosząc w uzasadnieniu wyroku, że organ wznowił postępowanie powołując się na wyrok tego Sądu z dnia 20 stycznia 2009 r. "zalecający" wznowienie postępowania, bez dokonania ustaleń w przedmiocie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W wyniku wykonania wyroku z dnia 28 maja 2010 r., decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2010 r., odmówiono wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu renty na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Skarga H.D. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. oddalona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2171/10. Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2012 r. H.D. wystąpił o przyznanie renty specjalnej, określając kwotę tego świadczenia na 2500 zł, oraz o rozpatrzenie tego wniosku przez "zespół ekspertów". W swym wniosku skarżący nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów, na które dotychczas się nie powoływał, a których wyjaśnienie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Z tego względu postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., Prezes Rady Ministrów odmówił wszczęcia nowego postępowania w sprawie dotyczącej przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego. Skarga H.D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej oddalona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 78/13. Wnioskiem z dnia 11 lipca 2013 r. H.D. kolejny raz wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej, uchylenie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. i przyznanie mu renty specjalnej, tym razem w kwocie 4000 zł miesięcznie. Ponownie wniósł też o rozpatrzenie jego sprawy przez "zespół ekspertów". W uzasadnieniu wniosku powołał się na okoliczności, które brane były pod uwagę przy wydawaniu ostatecznej decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego oraz decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., Prezes Rady Ministrów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania H.D. renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2121/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H.D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej. Przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na ostateczne postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, H.D. kolejnym wnioskiem (z dnia [...] grudnia 2013 r.) wystąpił o przyznanie mu przez Prezesa Rady Ministrów renty specjalnej. Ponownie zażądał przyznania renty w kwocie 4000 zł miesięcznie, załączając, jak podał, "bardzo ważny dowód z Instytutu Pamięci Narodowej". Wspomnianym dowodem było postanowienie Instytutu Pamięci Narodowej, Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wobec stwierdzenia, iż przedmiotem postępowania są czyny, których karalność uległa przedawnieniu. Z uzasadnienia tego postanowienia wynikało, że występując do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, H.D. wskazał na okoliczności, które podnosił już przed wydaniem decyzji ostatecznej Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., tj. podał, że w czasie, gdy był słuchaczem Wyższego Seminarium Duchownego w [...], był "nachodzony" przez bliżej nieokreślonych funkcjonariuszy SB, którzy grozili mu i nakłaniali do współpracy, na co się nie zgodził, co wpłynęło na znaczne pogorszenie jego stanu zdrowia. Tak więc okoliczności te brane były pod uwagę przez Prezesa Rady Ministrów przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego (na okoliczności te wnioskodawca powoływał się też w kolejnych, wymieniowych wyżej wnioskach i skargach). W związku z powyższym, postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku H.D. z dnia 12 grudnia 2013 r. o przyznanie renty na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.  Skarga H.D. na postanowienie ostateczne Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2014 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 589/14. Przed rozpoznaniem powyższej skargi kolejnym wnioskiem z dnia 19 maja 2014 r., skarżący wystąpił o przyznanie renty specjalnej w wysokości 4000 zł netto miesięcznie. Zdaniem skarżącego Prezes Rady Ministrów nie wziął pod uwagę tego, iż w latach 1978-1980 był on studentem Wyższego Seminarium Duchownego w [...] i kiedy "nachodzili" go funkcjonariusze SB nakłaniając do współpracy i zastraszając w różny sposób, przekroczyli oni swoje uprawnienia i dopuścili się wobec niego zbrodni komunistycznej. Ponownie wniósł o rozpatrzenie wniosku przez "zespół ekspertów", podnosząc, że jego przypadek jest przypadkiem szczególnym, ponieważ to funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa "złamali" mu życie i przeszkodzili w zostaniu kapłanem. Podniósł, że renta specjalna powinna mu być przyznana w "godnej" wysokości, gdyż powinny być wzięte pod uwagę jego "straty psychiczne i moralne spowodowane inwigilacją przez aparat komunistyczny". Do wniosku załączył adresowane do niego pismo z dnia 13 maja 2014 r. prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w [...], która wydała powołane wyżej postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie zbrodni komunistycznej. Dodatkowo, przy piśmie z dnia 10 czerwca 2014 r. H.D. nadesłał kopię pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 29 maja 2014 r. informującego o rozpoczęciu kwerendy w jego sprawie w IPN w [...] oraz kopię odnalezionego w zasobie archiwalnym Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w [...] załącznika do protokołu zdawczo-odbiorczego dokumentacji i przepisów Wydz. [...] SB KWMO w [...] z dnia [...] kwietnia 1979 r., w którym figuruje numer rejestracyjny odnoszący się do skarżącego. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Prezes Rady Ministrów odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku H.D. z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie o przyznanie renty specjalnej. Skarga skarżącego na ww. postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1561/15. Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. H.D. wystąpił kolejny raz o przyznanie renty specjalnej w wysokości 4000 zł miesięcznie. W uzasadnieniu podał jedynie, że uważa swój wniosek za zasadny o kolejny raz wniósł o przebadanie przez "zespół lekarzy biegłych psychiatrów i biegłych lekarzy sądowych psychologów, których stwierdziliby związek skutkowo-przyczynowy jego choroby psychicznej" z "najściami" funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 61a § 1 Kpa, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku H.D. z dnia 23 kwietnia 2015 r. o przyznanie renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy ww. postanowienie. Odnosząc się do meritum Prezes Rady Ministrów stwierdził, że zgodnie z art. 61a § 1 Kpa, przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie oraz inne uzasadnione przyczyny. Przez inne uzasadnione przyczyny należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. W ocenie organu pomiędzy sprawą zakończoną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., a niniejszą sprawą, zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, a sprawa oparta jest na tej samej podstawie prawnej i faktycznej oraz na tożsamych żądaniach wnioskodawcy. Kierowanie do organu administracji publicznej żądania dotyczącego sprawy już wcześniej rozstrzygniętej, stanowi zaś "uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 61a Kpa, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. W skardze na ww. postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. H.D. wniósł o "przebadanie go przez biegłych lekarzy psychiatrów i przez lekarzy biegłych psychologów", którzy wydadzą zgodną opinię co do jego stanu zdrowia, a także przyczyny choroby. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, wskazując, że przeprowadzenie badań lekarskich nie mieści się w kategorii spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Natomiast wniosek o oddalenie skargi uzasadnił tym, że pomiędzy sprawą zakończoną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. a niniejszą sprawą zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, a sprawa oparta jest na tej samej podstawie faktycznej i prawnej i na tożsamych żądaniach skarżącego, co powoduje, że kierowanie do organu administracji publicznej żądania dotyczącego sprawy już wcześniej rozstrzygniętej stanowi "uzasadnioną przyczynę, o której mowa w art. 61a Kpa i uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 Kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast w myśl art. 61a § 1 Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04, 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05, 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08, 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 433/09, 28 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/11 – dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wątpliwości może natomiast nasuwać oparcie odmowy na bardzo ogólnej i nieprecyzyjnej przesłance, jaką jest niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". W doktrynie przyjmuje się, że "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: - sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, - sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), - sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)" – Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212. W niniejszej sprawie mamy, zdaniem Sądu, do czynienia z sytuacją wniesienia przez skarżącego żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją administracyjną. Mianowicie Prezes Rady Ministrów ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymał w mocy poprzedzającą decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., mocą której odmówiono H.D. przyznania renty specjalnej, bowiem z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 z późn. zm.) Skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 512/06. W ocenie Sądu żądanie zawarte we wniosku skarżącego z 23 kwietnia 2015 r., w którym domagał się przyznania renty specjalnej, jest tożsame przedmiotowo i podmiotowo z żądaniem rozstrzygniętym już ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. W jego uzasadnieniu skarżący nie wskazał zaś na żadne nowe istotne okoliczności, które nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Podkreślić należy, że o stanie zdrowia skarżącego oraz o braku związku przyczynowego miedzy działaniami funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa a pogorszeniem stanu zdrowia skarżącego wypowiedział się – na podstawie opinii biegłego psychiatry oraz zgromadzonego w postępowaniu materiału – Sąd Okręgowy w [...], który wyrokiem z dnia [...] lipca 2005 r. oddalił powództwo H.D. o zasądzenie od Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji w [...] kwoty 120.000,00 zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu i uniemożliwienie realizacji planów życiowych spowodowanych inwigilacją ze strony Służb Bezpieczeństwa. Niewątpliwie więc wskazane okoliczności były brane pod uwagę przez Prezesa Rady Ministrów przy wydawaniu rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2006 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.