II SA/Wa 1506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Z. z siedzibą w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi R. K., Stowarzyszenia F. z siedzibą w B. w likwidacji, Stowarzyszenia Z. z siedzibą w B., Fundacji T. z siedzibą w B. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu pisma z uwagi na nieuiszczenie opłaty skarbowej postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - Skarżące Stowarzyszenie Z. z siedzibą w B. wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przedmiotem skargi Stowarzyszenie uczyniło postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu pisma R. K. (skargi na przetwarzanie jego danych osobowych), z uwagi na nieuiszczenie opłaty skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm. dalej powoływanej jako ppsa), osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Jednak wolą ustawodawcy wprowadzono do procedury sądowoadministracyjnej jeden, wyjątkowy przypadek, gdy, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, prawo pomocy jej nie przysługuje. Mianowicie, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ppsa). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem innych "innych przyczyn", można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Wprawdzie co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 74/12, LEX nr 1113796, postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ppsa organizacja społeczna jest uprawniona do wniesienia skargi w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób wyłącznie w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści skargi i dokumentów przesłanych przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jednoznacznie wskazuje, że Stowarzyszenie Z. wniosło skargę w sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby, przy czym nie brało ono udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem. W konsekwencji należy uznać, że nie miało ono legitymacji procesowej do wniesienia skargi na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Powyższe czyni tę skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji - oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 ppsa. W tej zaś sytuacji, skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.