II SA/Wa 153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], odmawiającą C. P. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan faktyczny. W dniu 5 sierpnia 2009 r. C. P. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest myśliwym z ponad 50-letnim stażem. Wyjaśnił, że poprzednio posiadane pozwolenie na broń cofnięto mu na podstawie donosu, którego organ Policji nie sprawdził, kwestionując orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające, iż może dysponować bronią. Podniósł również, iż za działalność na rzecz Polskiego Związku Łowieckiego był wielokrotnie odznaczany. Do podania wnioskodawca dołączył orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2005 r., orzeczenie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz pismo Kola Łowieckiego [...] w P. z dnia 6 lipca 2009 r., zawierające opinię o wnioskodawcy, a także pismo tego Koła z dnia 2 lipca 2009 r. zatytułowane “Prośba o pozytywne rozpatrzenie podania o zezwolenie na broń myśliwską". Pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wezwał C. P. do nadesłania ważnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. W dniu 12 sierpnia 2009 r. do akt sprawy wpłynęło orzeczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2009 r. o braku zdolności psychofizycznej do dysponowania przez C. P. bronią. Następnie w dniu 17 sierpnia 2009 r. wnioskodawca złożył kolejne orzeczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2009 r. o odmiennej treści oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] sierpnia 2009 r., potwierdzające, że może on posiadać broń. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji dopuścił do udziału w postępowaniu Koło Łowieckie nr [...] w P. Pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł odwołanie od wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. W wyniku postępowania odwoławczego Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. wydał w dniu 8 marca 2010 r. orzeczenie lekarskie wskazujące, że C. P. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Orzeczenie to wpłynęło do akt sprawy w dniu 17 marca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], powołując się na art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. odmówił wydania C. P. pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zarzucił, iż art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji ma zastosowanie w tych przypadkach, w których wnioskodwca w ogóle nie przedłoży orzeczeń lekarskich i psychologicznych. W przypadku, gdy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń orzeczenia takie przedstawia, obowiązkiem organu jest merytoryczne ustosunkowanie się do treści tych orzeczeń. Ponadto Komendant Główny Policji podniósł, że Koło Łowieckie [...] w P. zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu, mimo że nie składało wniosku o dopuszczenie, oraz że wydane postanowienie w tym zakresie nie zostało doręczone stronie postępowania. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Wojewódzki Policji w O. pismem z dnia 8 lipca 2010 r. doręczył C. P. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. o dopuszczeniu Koła Łowieckiego nr [...] w P. do udziału w postępowaniu. Organ wezwał również Koło Łowieckie nr [...] w P. do ustosunkowania się do kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 19 lipca 2010 r. Koło Łowieckie [...] w P. oświadczyło, że pismo z dnia 2 lipca 2009 r., dołączone do podania C. P. o wydanie pozwolenia na broń, należy traktować jako wniosek Koła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. odmówił C. P. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia organ wskazał brak zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, potwierdzony ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Od powyższej decyzji C. P. oraz uczestnik postępowania – Koło Łowieckie [...] w P. wnieśli odwołanie do Komendanta Głównego Policji. C. P. w swoim odwołaniu ponownie wskazał, że pozwolenie na broń zostało mu cofnięte w wyniku donosu o jego rzekomym złym stanie zdrowia. Podniósł jednocześnie, że z treści art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji wyraźnie wynika, że dysponujący pozwoleniem na broń członkowie PZŁ nie mają obowiązku poddawania się co 5 lat badaniom lekarskim w celu uzyskania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wskazał, iż lekarz przeprowadzający badanie w Instytucie Medycyny Pracy w S. z góry zakładał, że nie wyda mu pozytywnego orzeczenia lekarskiego z uwagi na jego wiek oraz inwalidztwo. Zdaniem wnoszącego odwołanie, tego rodzaju sytuacja powinna być potraktowana jako dyskryminacja i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa. Wskazał również, iż bezsporne jest, iż uzyskał dwa orzeczenia lekarskie stwierdzające, że może dysponować bronią, a ponieważ orzeczenie dla niego korzystne zostało wydane z datą późniejszą, to ono właśnie powinno być decydujące dla możliwości dysponowania przez niego bronią palną. W odwołaniu uczestnika postępowania powołano argumenty zbieżne z twierdzeniami strony. Uczestnik postępowania dodatkowo podniósł, iż uzasadnienie decyzji wydanej przez organ I instancji nie odnosi się do treści art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może zobowiązać osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzsadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji nie wydaje pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Ocenę, czy taka okoliczność zachodzi, przeprowadzają upoważnieni lekarze poprzez wykonanie stosownych badań i wydanie orzeczenia. Orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza w trybie odwoławczym jest ostateczne i wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim stwierdzeń. Nawiązując do twierdzenia strony, iż organ I instancji powinien wziąć pod uwagę orzeczenie lekarskie potwierdzające, iż może on dysponować bronią palną, ponieważ zostało ono wydane z datą późniejszą niż orzeczenie dla niego niekorzystne, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że osoba niezadowolona z treści orzeczenia może zweryfikować jego zasadność tylko w drodze odwołania. C. P. został o takim prawie prawidłowo pouczony w negatywnym dla siebie orzeczeniu, ale z niego nie skorzystał. Orzeczenie to stało się więc ostateczne. Nie zmieniło więc tego drugie orzeczenie lekarskie, które wnioskodawca uzyskał od innego lekarza, a które zostało zakwestionowane kolejnym ostatecznym orzeczeniem, zapadłym w wyniku odwołania się organu I instancji. Orzeczenie lekarskie potwierdzające psychofizyczną zdolność C. P. do posiadania broni zostało zatem wyeliminowane tym ostatecznym orzeczeniem. Organ wyjaśnił również, że ustawodawca wymaga, aby zdolność do dysponowania bronią palną ustalona została tak orzeczeniem lekarskim, jak i psychologicznym. Jeżeli którekolwiek z nich stwierdza brak tej zdolności, osoba, której ono dotyczy, nie może uzyskać pozwolenia na broń. I taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ostateczne orzeczenie lekarskie wykluczające możliwość dysponowania przez stronę bronią ma charakter wiążący w niniejszej sprawie i stanowi obligatoryjną przesłankę odmowy wydania pozwolenia na broń. Wskazał również, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz orzekł o braku możliwości dysponowania przez stronę bronią palną, tzn. jaki czynnik zadecydował o wydaniu orzeczenia określonej treści. W dalszej części uzsadnienia Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organy Policji zostały zobligowane przez ustawodawcę do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, wobec których upoważnione podmioty orzekły niemożność dysponowania bronią, ma to bowiem na celu ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego przed ewentualnym zagrożeniem, jakie może stworzyć osoba nieposiadająca zdolności psychofizycznej do jej posiadania. Dodatkowo Komendant Główny Policji podał, że strona postępowania, mając zastrzeżenia do przebiegu badania lekarskiego w trybie odwoławczym, winna skierować je nie do organu Policji, a do podmiotu wskazanego w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, tj. wojewody właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, który je przeprowadzał i wydał orzeczenie. Strona jednak tego nie uczyniła. Organy Policji nie mają natomiast żadnych uprawnień do kontroli lekarzy upoważnionych do wydawania orzeczeń, a podejmowanie przez nie dalszych działań celem wzruszenia ostatecznego orzeczenia jest niedopuszczalne. Ponadto organ odwoławczy przyznał rację stronie, iż obowiązek potwierdzania co 5 lat orzeczeniami lekarskim i psychologicznym zdolności do dysponowania bronią, określony w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, nie dotyczy myśliwych. Wskazał jednak, iż w przypadku strony przepis ten nie miał żadnego zastosowania, ponieważ strona nie posiada pozwolenia na jakąkolwiek broń palną. Strona o takie prawo dopiero się ubiegała, składając stosowny wniosek. Przedkładając zatem nieważne już orzeczenia lekarskie i psychologiczne z 2005 r. nie wypełniła wymogu określonego w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenia w przypadku ubiegania się o pozwolenie na broń stanowią bowiem podstawę do jego wydania przez okres 2 miesięcy od ich wydania, o czym stanowi § 2 ust. 4 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia. Organ I instancji nie mógł więc honorować orzeczeń z 2005 r. W końcowej części uzasadnienia Komendant Główny Policji ustosunkował się do kwestii stosowania art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, podniesionej w odwołaniu uczestnika postępowania. Zdaniem organu, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie C. P. Przepis ten dotyczy bowiem osób posiadających pozwolenie na broń, w stosunku do których właściwy organ Policji podjął uzasadnione podejrzenie, iż mogą należeć do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Organ I instancji nie wzywał strony do poddania się badaniom w trybie tego przepisu ustawy, ponieważ nie posiadał on pozwolenia na broń. Natomiast decyzje organów Policji, mocą których utracił on w przeszłości pozwolenie na broń myśliwską były poddane przez niego sądowej weryfikacji w dwóch instancjach, a zapadłe w nich wyroki uznały niezasadność jego skarg. Reasumując organ stwierdził, że odwołania od decyzji organu I instancji nie mogły zostać uwzględnione. W dniu 13 grudnia 2010 r. skargę na powyższą decyzję złożył C. P. przez swojego profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji rażące naruszenie § 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i przyjmowania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenie art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, iż cofnięto mu pozwolenie na broń palną myśliwską w roku 2005, po tym jak Komendant Wojewódzki Policji w O. na skutek anonimowego donosu wszczął postępowanie w jego sprawie. Informacja, którą uzyskał organ była anonimowa, a zatem w ogóle w świetle wspomnianego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i przyjmowania skarg i wniosków nie powinna być rozpoznawana. Tymczasem organ wszczął postępowanie, które zakończyło się krzywdzącą dla C. P. decyzją. Skarżący podniósł, iż anonim mógł mieć związek z jego bezkompromisową działalnością jako Przewodniczącego Okręgowej Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Łowieckiego. W związku z wydanymi decyzjami w sprawie skarżący wystąpił w 2009 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zarówno organ I, jak i II instancji nie odnieśli się w wydanych decyzjach do okoliczności, które spowodowały, iż został on pozbawiony uprawnienia do posiadania broni. Tymczasem, jak wynika z przedstawionych okoliczności, cofnięcie prawa do posiadania broni było swego rodzaju karą za prowadzoną od ponad 50 lat działalność społeczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w O., która odmawiała skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Przedmiotem oceny organów, jak i Sądu, nie były okoliczności, które były podstawą wydania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r., kończącej postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Okoliczności te były już przedmiotem badania WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2132/06 oddalił skargę na tę decyzję. Wyrok ten był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Obecnie przedmiotem oceny Sądu jest działanie organów Policji, odmawiające wydania C. P. pozwolenia na broń palną myśliwską. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast wspomniany art. 15 ust. 1 ustawy stwierdza w pkt 2, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom o zaburzeniach psychicznych. Stwierdzeniu istnienia tego rodzaju ograniczeń służą badania lekarskie; zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń (...), przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Zgodnie zaś z ust. 5 tegoż przepisu, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń (...) należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Z kolei ust. 7 powołanego przepisu daje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia delegację do określenia - w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - w drodze rozporządzenia kwestii wykonawczych związanych z tymi badaniami. Na podstawie tej delegacji zostało wydane przywołane w zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze. zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia. Na podstawie wyników tych badań lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie. Należy zwrócić uwagę, że orzeczenie lekarskie, o którym wyżej mowa, wydawane na druku określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia, sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się lub posiadająca pozwolenie na broń: 1) należy bądź nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz 2) posiada lub nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W orzeczeniu lekarskim nie podaje się przyczyn rozstrzygnięcia, nie określa choroby bądź innej ułomności stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia lekarskiego, gdyż orzeczenie to wydawane jest wyłącznie dla potrzeb wykonania ww. przepisów ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie, które może wnieść osoba ubiegająca się oraz właściwy organ Policji (ust. 2). Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do: 1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce (ust. 4). Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 9). Orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite w ocenie charakteru i skutków prawnych ostatecznego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, wydawanego w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. I tak, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 657/07, LEX nr 356425, stwierdzono, że: "...2. Organy Policji nie tylko nie są uprawnione do weryfikacji ostatecznych orzeczeń zarówno lekarskich, jak i psychologicznych, wydawanych w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...), ale także są nimi związane. Ponadto skutkiem szczególnego uregulowania zakresu i sposobu przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych jest wyeliminowanie udziału biegłych w ustalaniu merytorycznej poprawności tych orzeczeń." Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 749/06, LEX nr 342541, uznano, że "Jeżeli w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń psycholog w opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni, a odwołanie od tej opinii uznał za nieuzasadnione psycholog upoważniony do rozpoznawania takich odwołań, to powoływanie kolejnych psychologów do wydawania kolejnych opinii jest zbędne i kolejna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie." Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2132/06, LEX nr 317511, podkreślono, że "Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...) wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń." Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 128/06, LEX nr 228273, stwierdzając, że: "Wydane orzeczenie lekarskie w trybie odwołania jest ostateczne, o czym mówi wprost § 8 ust. 9 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), a więc było ono wiążące dla organu wydającego decyzję. W sytuacji negatywnego orzeczenia organ mógł tylko odmówić wydania pozwolenia na broń palną myśliwską." Przedstawione poglądy potwierdza również wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, LEX nr 189224, stwierdzając, że: "Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń." Stanowisko to podziela również piśmiennictwo uznając, że w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie okoliczności objętych treścią zapadłych orzeczeń (lekarskich i psychologicznych) jest wykluczone (Z. Kmieciak, Glosa do wyroku NSA z dnia 17 marca 2005 r., OSK 1273/04. Teza 2). W rozpatrywanej sprawie wydano w dniu [...] marca 2010 r. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] w którym uznano, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Powyższe orzeczenie jest napisane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Wskazać należy, że wydane orzeczenia lekarskie nie są decyzjami administracyjnymi, a zatem nie stosują się do ich wydania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura wydania orzeczeń lekarskich w sprawach związanych z pozwoleniem na posiadanie broni została całościowo uregulowana w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., a zatem nie można stawiać w tym wypadku zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. organom, poprzez brak uzasadnienia do orzeczenia. Tak zatem w świetle wyżej wskazanych rozważań, organy Policji były związane ostatecznym negatywnym orzeczeniem lekarskim, a zatem zarówno decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., jak i decyzja Komendanta Głównego Policji są zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.